Cevizin Serzenişleri

2012-02-12T02:33:00.000-08:00

empati

Nam-ı değer oyunum. Onu meydana getirmek tam bir yılımı aldı. Şimdi onun ete kemiğe bürünmüş halini görmek istiyorum. Bunu gerçekten çok görmek istiyorum. Devamının gelmesi için buna ihtiyacım var. Yoksa ötekiler gibi bilgisayarımın hafızasında unutulup gidecek. Oynanmasını görmek için bir yıl daha beklemek istemem. İçindeki şevkin kırılmaması lazım, sonra hevesim kaçıyor, kağıda kaleme dokunmuyorum. Herşeyin değerinin ambalajla ölçüldüğü zamanlardayız. Vitrin önemli, pazarlama önemli, çevre önemli, ilişkiler önemli. Bunların hiçbirisi ben de yok. Oyunun gerçek değeriyle kimse ilgilenmiyor. Neden bahsediyor, nasıl bahsediyor, iletisi var mı yok mu, oynanmak için mi, sadece eğlencelik mi, işte herneyse kimse bununla alakadar değil. Varsa bir tanıdığın oynanır senin oyunun. Trajikomedinin absürdü diye nitelendiriyorum "empati"mi. Benim olduğu kadar herkesin olsun istiyorum. Onu görücüye çıkarmak istiyorum. Sahnelensin istiyorum, istiyorum, istiyorum...

2012-02-04T02:26:00.000-08:00

merhaba blog,

soğuk ve buzlu günlerin ardından ılık bir cumartesi gününden merhaba. 2012 yılının ilk yazısı bu. bayağı bir uzak kaldım blogdan. çoğu zaman bilgisayar bana ben bilgisayara bakıp durdum da yapacak, yazacak bir şey bulamadım. itiraf etmek gerekirse blog aklıma bile gelmedi. halbuki kendime -arkadaşların da dürtmesiyle- bir blog hesabı açtığımda ne kadar heyecanlanmıştım. neredeyse gazete de bir köşem olmuş kadar kadar sevinmiştim. (içimdeki yazarlık sevdası hep bir gün yüksek tirajlı bir gazetenin köşe yazarı olmaktan ibarettir. ama işte bende ki maymun iştahın da bir göstergesi bu.) Şimdiyse ilk günlerin heyecanından eser kalmadı, o kadar ki bir blogum olduğunu bile unutmuşum.

Dün akşam birden aklıma geldi bir bloga sahip olduğum. (hıı, şunu da unutmamak lazım. bir ara yasak gelmişti bloglara. ondan dolayı da kendini unutturdu yani.) Hemen tıkladım girdim. açıktı evet yasak kalkmıştı, belki çoktan kalkmıştı ama ben şimdi farkediyordum. Nasıl bir nostalji yaşadım anlatamam. eski fotoğraflara bakmak gibi. döndüm 3 yıl öncesindeki yazılarımı okudum, o anki duygularım ve hayatım aklıma geldi. Gözlerim yaşardı ağlayacak gibi oldum. ben öyle günlük falan tutan biri değilim. hayatın çok ayrıntısına girmeyen, biraz üstün körü yaşayan, hep ileriye bakan ve acelesi olan biriyim. Günlük tutanlara, anların tadını çıkaranalara, uzun uzun gözleri dalanlara da ayrı bir özenirim, imrenerek bakarım. işte dün onlardan biri oldum. öyle bakakaldım yazdıklarıma, neredeyse hepsini teker teker okudum. İnsan hafızası kötü şeyleri siler, iyi şeyleri hatırda tutarmış. güzelmiş o günler güzelll. ya da bugünlerden öyle görünüyor.

Yaklaşık altı aydır güzel günler geçirmedim, hem iş ve özel hayatımla ilgili. Özellikle iş hayatımda 80 darbesinin baskıcı ve statükocu zihniyetini birebir yaşadım desem ayıp olmaz. darbeye, baskıya, zülme dair bir şey yazarken yazdıklarımın hep kısır kaldığını, duyguyu veremediğmi düşünürdüm, çünkü öyle bir şey yaşamamıştım. empati kuramıyordum. ama eminim bugünlerden sonra yazdığım her şey çok daha güçlü ve durumu anlatır nitelikte olacak. artık yaşadım ve aktarmakta sorun yaşamayacağım. hayatta her zaman iyi tecrübeler olmaz, kötü şeyleri de tecrübe ederiz. iki yanlıştan bir doğru çıkaracağın inşallah. iyi bir yazar olacağım.

arkası haftaya:)

2011-08-13T07:56:00.000-07:00

Kadına şiddeti bir an olsun unutturmayacaklar...

Gün geçmiyor ki yeni bir şiddetle sarsılmayalım. Şu günlerde şort olayını konuşuyoruz. Vay efendim o kadar kısa giyilirmiymiş, vay efendim çıplakmış, vay efendim ayıpmış. Belli adam sapık onu anladık ama otobüste bu duruma ses çıkarmayanlara ne demeli? Sen çıplaksın diye kızı döv, sonra da ben onu dövmedim kıimse de görmedi de. Ve gerçekten kimse görmesin, duymasın. Hepsi üç maymun olmuş. Bu nasıl bir toplum ahlakıdır, nasıl bir bilinçtir hayret etmemek elde değil. İlla ki ses çıkarmak için bizim başımıza gelmesini mi beklemeliyiz? O zaman iş işten geçmiş olmaz mı? Anlamıyorum, şu anki toplumsal psikolojiyi anlamıyorum. Ya da anlıyorum korku cumhuriyeti dedikleri bu olmalı. Özgürlük ve demokrasi lafı karaborsada . Güya gündemde, güya bir şey yapacaklar. Yaptıkları tek şey daha fazla şiddet için daha fazla ajitasyon, daha fazla kötülük için daha fazla gözaltı, tutuklama vs.

2011-08-01T11:14:00.000-07:00

kadına şiddet mavalı...

Son günlerde televizyonlardan sıkça duyduğumuz bir toplumsal sorun kadına şiddet. Aslına bakarsanız bunu ilk defa televizyondan duymadık, en yakınımzdakinin, kardeşimizin, annemizin, komşumuzun, teyzemizin yaşadığı durum bu. Fakat ne hikmetse şimdi dillendirilir oldu. Bu kötü bir şey değil ama bunun haberlere taşınması onun artık olmayacağı, biteceği anlamına gelmiyor. Her gün daha da artarak devam ediyor. Malum haberler artınca hükümette koyun halkın ağzına bir parmak bal çalıp, konuyla yakinen ilgileniyormuş gibi gözüküp bir tane imdat kolyesi diye bir şey icat etti. Absürdlüğün daniskası bana göre. Kadın bu kolyeyi boynuna takacak, eşinden dayak yiyince buna basacak ve yardım isteyecek. Hahahayattt! Kadın mor gözleriyle onu görüp basamaz, bassa da polis gelene kadar evden cesedi çıkar. Bizim polis olay olmadan zaten gelmez. Gelse de kapıda bekler ki adam işini bitirsin onlar da tutanak tutsun. Ben polislerin bu tavrına çokça şahidim, hem de görevim başımdayken aldığım tehdit ve hakaretlere bizzat şahit olmalarına rağmen. Öylece kulübesinde bekliyor, benim ağzım burnum kırıldıktan sonra o da memuriyet görevini yerine getirsin diye. Güya polis toplumun huzurunu sağlamak için var, güya haklarımızı korumak için var...

Bugün bir arkadaşım dün gece apartmanında yaşanan bir olayı anlattı. Tam da anlatmak istediğim şeyi örnekler nitelikteydi. Kadına şiddet ve polisler için düşündüklerim konusunda yalancı çıkmadım. Olay şudur: Gecenin beşinde üst kattan kadın iniltileri gelmeye başlamış, kadın hırıltılı nefes alıyormuş, çünkü ağzı bağlıymış. Cama çıkıp imdat dilemek istemiş, birileri ona engel olmuş, kapılar çarpılmış, kadın oradan oraya atılmış. Bir ara kadıncağız ellerinden kurtulup atmış kendini kapıya. Ama nafile daha apartmanın dış kapısına ulaşmadan üç erkek yakalayıp içeri tıkmış yeniden. Komşular polis çağırmış. Gelen polis kapıda adamla konuşmuş, arkasına bakmadan ve kadını onların ellerinden kurtarmadan çekip gitmiş. Şimdi bu panik kolyesi zımbırtısı, kahraman polis nerde? Kim uyduruyor bu yalanları? Ey halkım uyan!Kadınlar yemeyin bu mavalları. Kimbilir o panik kolyesi de 10 liradan sürülür piyasaya. Dayaktan nemalanan bir erkek kurar şirketi. İki tane de kendi evine götürür. Kanunu yapan da onlar uygulayan da. Tecavüzcüsüyle evlendirilme yasaları bu ülkede var. Hey gidi heyyy!!

2011-07-31T12:21:00.000-07:00

yurtdışına çıkacak olmanın tatlı heyecanı

Evett, bir aksilik olmazsa iki hafta sonra yurtdışına çıkacağım. Yıllardır çok istediğim bir şeydi bu. Hele şu yeşil pasaportu bir alayım hemen gideceğim demiştim. Pasaportu alalı 3 ay oldu. Ve gidiyorum. Mutluyum. Kurduğum hayalin gerçek olma olasılığı bende çok düşüktür. Belki makus talihimi yeniyorum diye de seviniyor olabilirim. Çünkü hayatta istediğim şeylere sahip olamamış ve bundan dolayı hep polyannayı oynamak zorunda kalmış biriyim. Umarım bundan sonra herşey çok güzel olur, şeytanın bacağının kımış olurum.

İsveç'e gidiyorum bir aile dostumuza. Ama aramın gayet iyi olduğu, beni sürekli davet eden, hatta orada yaşama fikrini aklıma sokan biri bu kişi. Ben kendimi rahat hissetmezsem orası benim için cehennem azabına döner, bu husus çok önemli benim için. Onun evinde kalacağım, beni o gezdirecek, beraber yiyip içeceğiz. İnsan kendini yurtdışında daha da bir garip hisseder, bana kendimi evimde gibi hissettirmesi lazım. Daha gitmeden bu mevzu beni geriyor. Neyse. 15 günlüğüne gideceğim ve civar ülkeleri de gezeceğiz. Norveç, Fillandiya gibi. Oralar biraz bizim karadenize benziyormuş yeşillik açısından, o yüzden pek yabancılık çekmem. Tek ortak özelliğimiz de bu olmalı. Sosyal sistem ve haklar bakımından biz o ülkenin 5. liginde bile olamayız. Terör orayı da vurdu ama yılda terörün değişik biçimlerine yüzlerce kurban veren bir ülke için bu çok önemli olmasa gerek.

Gezmek için gidiyorum ama belki çok beğenirim ve kalırım. Kim bilir...

2011-06-04T06:03:00.000-07:00

uzunnnn bir aradan sonra merhaba,

bugün belli bir konu yok, öyle içimden geldiği gibi dökeceğim kelimeleri buraya. çoğu şeyi plan program dahilinde yaptık da ne oldu. sanki her istediğimz şeyde muvaffak mı olduk? karamsarlık çöktü üzerime. hayat yazılmış biz de onu oynuyoruz. bunu ezberden söylemiyorum. evet bunu görüyorum. bazı şeyleri ne kadar istersen iste olmuyor, bazı şeyleri de ne kadar istemezsen isteme yine oluyor. emek olmadan yemek olmaz dedik, çalıştık didindik. o sınavdan bu sınava o başvurudan bu başvuruya. neyse olmadı işte, ben de karamsar oldum çıktım. ne yazdığım oyuna, ne senaryolara bir son yazamıyorum, hiç bir şeyin sonunu getiremiyorum. yarım yamalak işlerle dolu bilgisayar. doktora yapmak istiyorum o lanet olası, başına leş kargalarının konmasını istediğim dil sınavından geçemiyorum, geçsem kadro yok diyorlar, kadro olsa sınavın barajını yükseltiyorlar. bir keşmekeş ki sormayın. hayatın hep gelişme bölümünde takılıyorum, sürekli bir aksiyon sürekli bir aksiyon sona bir türlü varamıyorum. sıkıldım çok sıkıldım. bir baktım yaş 35 e dayanmış. işte bu beni çok üzüyor. emellerime kavuşmadan yaş 35 olmuş. bazılarına çok gelmeyebilir hattta bana da çok gelmiyor ama işe girişlerde en son 35 diyor, işte buna sinir oluyorummm.

diyorum ki acaba roman mı yazsam, belli konusu olmayan, yaşadığımız anları kaydetmek gibi, bilinç akışları şeklinde, düzensiz, sırasız. postmodern mi olur ne olur biliyorum ama yazmak istiyorum hiç bir kurala, hiç bir kalıba bağlı olmadan. sonunu getiremem biliyorum ama olsun yazmak istiyorum. belki o da öyle yarım roman diye bir tür yaratır:) en azından bunu kim oynayacak bunu hangi tv ye satacağım diye derdim olmaz. biri basar da yayınlarsa sağolsun basmazsa da sağolsun. kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime:))

2011-04-22T02:41:00.000-07:00

aaaa! blog açılmış! valla sevindim, çok yazmasam da:))

2010-10-30T02:31:00.000-07:00

Yüzyıllık tembellik mesaisini bu aralar benimle tüketiyor...

Nasıl bu kadar tembel olabildiğime ben bile şaşırıyorum. Ki tembellikten son derece keyif alan birisiyim. Ama sınırı öyle bir aştım ki, geldiğim nokta da bu kişinin ben olduğuma inanamıyorum. Tembellik dediğin bugünün işini yarına bırakırsın, biraz fazla uyursun, derli toplu olmazsın, bir ay film izlemezsin, bir ay yazı yazmazsın, kös kös oturup zapping yaparsın vs. Oysa ben ne yapıyorum. Bunların karekökünü al, onu onla çarp ancak o zaman benim tembelliğime ulaşırsın. Burada saydıklarım benim tembelliğimin yanında devede kulak kalır.

Mesela bir senaryo hikayeciğim var, karakterler belli, yer belli, zaman belli, filmin adı bile belli. Ama ben iki satır bir şey yazmıyorum. Şimdi olmaz akşam, akşam olmaz gece, gece olmaz uykum var, sabah olmaz başka işlerim var diye diye bir senedir kalem oynatmıyorum. Kendimden utanıyorum. Rezillik diz boyu. Ya da film almışm geçen kıştan. Zavallılar dvdnin üstünde tozlandılar. İzlemeden de arşive kaldırmak istemiyorum. Onlara da yazık ettim. Bi de uzun zamandır niyetlendiğim ve habire o kişiler tarafından onlara gideyim diye taciz edildiğim kişiler var. Onlara da gitmedim, gidemedim tembellikten. Yaşlandım da acaba evden mi çıkmak istemiyorum onu da bilmiyorum. Kitap okurken bile gayet ağırdan alıyorum. Bir kitabı bir ayda bitiriyorum ya da bitiremiyorum. Böyle bir yavaşlık, acizlik, dalalet, tembellik olabilir mi? Bu duruma üzülmesem bir şey değil. Üstüne bir de üzülüyorum. Madem üzülüyorum kalk bir hareket göster hepsini yap di mi? Yok, yine yok. Sorunu tespit ediyorum, çözümü de söylüyorum ama uygulamaya sıra gelince bunları söyleyen ben değilmişim gibi hiç üstüme alınmıyorum. Buna da pişkinlki derler. Valla bana ne derlerse desinler herşeyi hak ediyorum. Kimse demeden ben söyleyeyim, özleştirimi de yapayım. Tembelim, pişkinim, rezilim.

2010-10-22T09:27:00.000-07:00

bugünlerde bana bir şey oldu...

Kendimi bir gün iyi hissediyorum bir gün kötü. Depresyonda mıyım yoksa sınırında mı geziniyorum bilmiyorum. Başkasında bu halleri görsem ona bu tanıyı koyardım. Durduk yere psikopata bağlıyorum, susuyorum bir köşeye çekiliyorum, intikam planları yapıyorum. Biraz sonra sanki o planları yapan ben değilmişim gibi normale dönüyorum. Gülüyorum sohbet ediyorum eğleniyorum. Şu var ki bu gülüşler sahte. Aslında mutsuzum. Canım çok sıkılıyor. Gereksiz şeyleri kafama takıyorum. Sonra ben ne yapıyorum kendime diyip kendime çeki düzen vermeye çalışıyorum. Sana bir şey derlerse savunmaya geçme seni aciz sanmasınlar, direkt sert bir şekilde saldırıya geç ki bir dahakine cesaret edemesinler diyorum. Bazen yapıyorum bunu. Ama ben bu değilim, kinci değilim, saldırıyı çok sevmem. İnsanları incitmekten kırmaktan korkarım. Kavgada belden aşağı vuran biri hiç değilim. Kendimi kontrol etmeye çalışıyorum. Neyse hoşuma gitmiyor bu hallerim. Mutsuz olmaya da tahammülüm yok, hayatı kendime zehir etmek istemediğim gibi başkalarının da bana bunu yapmasına müsade etmek istemiyorum. Aciz gibi gözüktüğüm zaman kendime daha da sinir oluyorum. Şimdilik saldırı formülünü uygulamayı tercih edeceğim. Hiç bir türlü mutlu olamayacaksam bari onurumu kurtarayım. Bir gün fırsat benim elime geçtiğimde korkunç olacağım, acımayacağım. Bir yer edinmek istiyorsan acımayacaksın. Bugünlerde öğrendiğim bu!

not: Orhan Veli kendine havaları bahane etmişti ben de yeni işimi bahane edeyim bari.

2010-10-20T10:21:00.000-07:00

bahaneler...

Uzun bir ara verdim bloga. Tam bir sebebi yok, biraz tembellik, biraz mekan değişikliği, biraz aşk, biraz meşk derken yazmak için isteğim olmadı, haliyle vaktim de olmadı. Ben biraz maymun iştahlıyım heralde, bir şeyi önce isterim, sahip olunca da hevesim kaybolur. Blog yazmaya da bir hevesle başladım ama gerisini getiremiyorum işte. Durdum. Bilgisayarda saatlerce boş boş vakit geçirdiğimde oldu ama bir türlü elim bloga bir iki satır bir şey yazmaya gitmedi.

Ayrıca uzun aradan sonra yazdığım ilk cümlelerin hep yukarıdaki gibi olduğunu farkettim. Türlü bahaneler, yazmamamın nedenleri. Nedense insan kendini sorumlu hissediyor, kendini bir tür günah çıkarmak zorunda hissediyorsun. Halbuki sanki blog yazmaya başlarken birisiyle her gün buraya yazı yazacağım diye bir anlaşma imzaladım. Canım ne zaman isterse o zaman yazarım di mi? Normalde böyle olması lazım, insan kendini baskı altında hissetmemeli. Keyfili keyifli yazmalıyım, ne zaman istersem o zaman yani. Ama o zaman da kendimi çok sorumsuz biri gibi hissediyorum. Bir blogun var, neredeyse bir yıldır aynı yazı ön sayfada sırıtıyor, görüntü kirliliği yaratıyor. Başkalarının göz zevkini bozmak istemem. Yazsam bir türlü yazmasam bir türlü. Sanırım biraz kendimi zorlarsam üstümdeki negatif enerjiyi atıp yazıların devamını getirebilirim. Bir gayret buna çalışacağım, kendimi onore edececeğim, gerekirse ödüllendireceğim.

Bakalım yapabilecek miyim?

2010-05-23T03:45:00.000-07:00

dinlence mi eğlence mi

Uzun bir aradan sonra bu pazar evdeyim. Bir şaşkınlık hali var üstümde, ne yapacağım diye düşünüyorum. Birikmiş işlerimi mi halledeyim yoksa yatıp uzanıp bu nadide boş pazarın tadını mı çıkarayım. Bilemedim ben onu:) Yarım bırakılmış kitaplarım var onları tamamlayabilirim, kıştan alınmış izlenmemiş onlarca dvd filmim var, onlardan birkaçını izleyebilirim. Yazlık kıyafetlerimi ütüleyebilirim, bloguma bir şeyler yazabilirim. Ve de karaladığım senaryo fikirciklerimi tamamlayıp hikayelere dönüştürebilirim. Ya da hiçbirini yapmayıp biraz da karnım ağrıdığı için koltukta uzanırım zapping yapabilirim.

Yoğun bir tempoda olup boş kalınca eşekten düşmüş sıpaya dönüyor insan. Her gün her gece sokakta olur mu insan? Gündüz işte, akşam o restaurant, o sinema, o cafe, o organizasyon, o kahvaltı, o park gezer durur mu insan? Gezer hem de öyle sersem sersem, uyuşuk bir kafayla günler aylar geçer kış biter yaz gelir farkına varmaz. Peki iş dışındaki vakit evde geçseydi günler aylar geçmeyecekti mi zaman farklı mı akacaktı? Yoo, zaman yine geçecekti, biz zamanı değil zaman bizi tüketiyor. Evde olunca canım daha fazla sıkılacaktı, belki kilo alacaktım, belki afaganlar basacaktı, belki asosyalleşecektim, ortamlardan uzak kalıp gündemi takip edemeyecektim. Gündem derken sanki moda ikonu, gece kuşu ya da ünlü televizyoncu gibi konuştum. Ama benim de kendime göre bir gündem bilincim var:)

Bence ben boş gezmemişimdir dışarıda, muhakkak bana kattığı bir şeyler vardır. Bazen eski zamanı düşünürüm, hiç bir şey yapmadan geçirdiğim yılları bir robot gibi. Ama o boş anların bile insana kattığı bir şeyler var. Hiç bir an boş geçmiyor, iyi ya da kötü insana bir şeyler katıyor. Farketmeden hayat görüşünüz, bakış açınız, yediğiniz içtiğiniz, zevkleriniz, kıyafetleriniz, görüştüğünüz insanlar değişiyor. Ya da o anlar sizi şimdiki anlara hazırlıyor. O an kabul edemeyeceğiniz, asla yapmayacağım dediğim şeyler şimdi çok sıradan yapılabilen şeylere dönüşüyor. Eğer o anları yaşamasaydık şimdi bu günleri olgunlukla kabul edemezdik. Beyin bilgileri ya da görüntüleri işlemek üzere kaydediyor. Biz farkına varmadan o, arkada onları inceliyor, montaj yapıyor, yeni bir formata sokup ileride yeni haliyle karşımıza çıkarıyor. Yabancısı olmadığımız bu durumu bize kabul ettriyor. Bize sorsan çoktan unutmuşuzdur yaşadıklarımızı, gördüğümüz yüzleri. Halbuki onlar sandıktaki çeyiz gibi bir gün ışıl ışıl gün yüzüne çıkmayı bekliyor. İnsan beyni çok komplex, sırlarla, şifrelerle dolu. Her gün beni şaşırtmaya devam ediyor.

Ya da bugün beyin kıvrımlarımın içinde gezintiye de çıkıp kafa patlatabilirim, hevesli gördüm kendimi bir iki satır yazmakla.

ps: evde yaşayan tek çiçeğim menekşem mor çiçeklere boğulmuş

2010-03-28T02:44:00.000-07:00

ve kemençe ve horon ve insan halleri...

Bazı hafta sonları Kadıköy'deki yazar arkadaşım, master arkadaşım, can arkadaşım F. beni davet eder ve ben de müsait olduğum durumlarda bu davete icabet ederim. Her gidişimde daha vapurdan iner inmez kulağıma bir kemençe sesi gelir. Ve ben gayri ihtiyarı o sesi takip ederim, yaklaştıkça ritmi beni de heyecanlandırır, farkında olmadan kemiklerim oynamaya başlar. İskelenin sağ tarafında bir kalabalık varsa ve kemençe sesi geliyorsa anlayın ki orada gençler kendilerinden geçercesine horon oynuyorlardır, kalabalık bir seyirci eşliğinde. O ana her tanıklık ettiğimde ben de hep aralarına katılıp onlara eşlik etmek istemişimdir. Kanım kaynıyor, o ses, o ritim içimde bir yerde sürekli beni fişekliyor, "oyna oyna sen de oyna" diye beni dürtüyor. Kendimi tutuyorum, çantam var, ayakkabım müsait değil diye kenardan izlemekle yetiniyorum ama yine de arada omuzlarım sallanmıyor değil. Bazen ayaklarını, figürleri izlediğim kadar yüzlerini de izliyorum, onların kendilerinden geçişlerini, trans hallerini inceliyorum. Bu nasıl bir oyundur ki insanları bu kadar içten oynatıyor? Ruhlarında öyle bir yere temas ediyor ki bu ses, onlar bu sesi duydukları zaman neresi olursa olsun ortaya atlayıp hiç bir çekinme, utanma hissine kapılmadan rahatça oynayabiliyor. O sese zaafı olan, kendini o ses karşısında aciz hisseden biri olarak düşünüyorum bunun nedenlerini.

Mesela düğünde, piknikte, bir organizasyonda horon oynayabilirsiniz, orada ona göre bir düzenleme yapılmıştır, programda ona da yer verilmiştir. Bu anlaşılabilir bir şey. Ama güpegündüz yolda giderken ansızın bir kemençe sesi duyuyorsunuz ve insanların spontane şekilde horon oynadığını görüyorsunuz. Bir kişi oynamaya kalktı mı ötekilerde ondan cesaret alıp anında bir halka oluyorlar, sanki daha önce kareografisi yapılmış gibi, düzen ve nizam içinde.

Bazen aklıma geliyor. Bu insanlarda nasıl bir özgüven vardır. Kadıköyün en kalabalık yerinde kim olduğunu bilmediğiniz insanların karşısında evindeymiş, düğün dernekteymiş gibi kalkıyorsunuz ve horon ediyorsunuz. Muhtemelen o gün oraya hiç kimse oynamak planıyla gelmemiştir, yoldan geçerken tesadüfen sesi duyup oynamaya başlamıştır. Şimdi bu özgüven Türkiyenin başka hangi yöresinde vardır. Horon yerine orada insanlar halay çekerler mi, bir efe gösterisi yapabilirler mi ya da çayda çıra. Ben hiç tanık olmadım. Heralde oynalasalar "bunlar da burada ne yapıyor" diye bakanlar daha fazla çoğunlukta olurdu. Bu biraz da kişilik meselesi. Yani insanlar kolay kolay kalabalık önüne çıkıp bir gösteri sunmazlar bundan çekinirler, tepkilerden korkarlar. Maalesef Karadeniz insanında bu yok, ya da kemençe sesi daha ağır basıyor. Ellerinde olmadan kendilerini oyunun içinde buluyorlar. Bir doğulu cesaret edip o kadar kalabalığın önünde halay çekemez diye düşünüyorum. Karadenizlinin böye bir derdi yok, o memleketinden dün gelmiş olsun, İstanbul'un yabacılığını hiç çekmez, köyünde nasıl rahat rahat, kendine güvenli şekilde dolaşırsa burada aynı o şekilde dolaşır. O istanbul'u bir istanbullu kadar benimser, ayrım yapmaz, ideolojik olarak kendini bu topraklardan ayrı olarak görmez, hatta böyle bir durumda ilk kahramanlığa kalkışan kişi o olur. Samimidir, davranışlarını sergilerken altta kötü bir şey beslemez, bundan dolayı olabildiğince doğal olur ve kendini sevdirir, kendine yakınlık hissi uyandırır. Yine de kendine fazla güvenmek doğru değildir bana göre:))

Horon doğu karadenizin kültürel olgusudur. Birleştirici ve eşitleyici bir güçtür. Çocukluğumda kına gecelerinde ve düğünlerde horonlara tanıklığım olmuştur, hatta o yaşlarda oynamışlığım da. Benim horon kültürüyle bizzat tanışıklığım ilkokul üçüncü sınıfa denk gelir. Babam o zamanlar okul müdürüydü ve sınıf öğretmenimde okulun folklor hocalığını yapıyordu. Babam sınıfa girip o yılki folklor ekibine beni de kaydetti ve horon serüvenim böylece başlamış oldu. Üçüncü sınıflardan tek kişi bendim, diğerleri beşinci ve dördüncü sınıflardandı. Benim boyum kısa olduğu için (o zamanlar için geçerli bu) horonun en sonundaydım. Ablaların öğrenme becerisi ve takati bende yoktu tabi ama onlara yetişmek ve öğrenmek için hafta sonları bile çalışıyordum. Babaannem babama kızıyordu beni bu etkinliğe kattığı için, hoş karşılamıyordu kız çocuğunun oynamasını. Ama akşamları evde ya da hafta sonları teype bir kaset koyup beni oynatırlarken ilk izleyenim ve alkışlayanım arasındaydı. Onun da bu sese zaafı vardı. Çok bilirim hafta sonları kuzenlerimle biraraya gelip yaşlı kadınlara gösteri yaptığımı. Neyse işte ben horonu okulunda öğrenmiştim ve düğünlerde oyunu kurmayı hep benden beklerlerdi ve komutları benim vermemi isterlerdi. O zamanlarda horon daha az figürle oynanırdı ve genelde oyunda birlik yoktu. Yeni gelen nesil figürleri artırdı, kareografi yaptı ve izleyeciye görsel bir şölen sundu. Mesela 23 nisan ya da 19 mayısta bütün köylüler, kasabalılar, yaşlılar, gençler bayram için yapılan diğer etkinlikleri değil, bizim oynadığımız horonu izlemeye gelirdi. Çok değişik bir atmosfer oluşurdu, herkes kendinden geçmiş, zevkten dört köşe olmuş, nefeslerini tutmuş şekilde horonu izlerdi. Yine köylerde kına geceleri olurdu ve bu kına gecelerine erkekler de katılırdı. Normalde tutucu olan insanlar kına gecelerinde kendilerini aşarlardı, tabi kemençe ve horon sayesinde. Kızlarla erkekler biraraya gelip pek konuşmaz, ortak bir etkinlik içerisinde olmaz, hatta bazıları erkeklerle konuşmayı günah bile sayardı. Ama bu özel gecelerde bir erkek beğendiği kızın koluna girip horon oynayabilirdi. Normalde kızın babası ya da abisi bu duruma kızması gerekirken horonun insanları eşitleyen gücü sayesinde kimseden ses çıkmazdı. Horon boyunca erkekler kızlara atma türküler içerisinde üstü kapalı aşklarını itiraf eder ve ortaya ditrambos şenliklerinde ya da karnavallardaki gibi bir özgürlük havası çıkardı. Bunların hepsi kemençenin o ilahi sesinden kaynaklanırdı.

Şimdilerde nerede bir kemençe sesi duysam ya da horon görsem anında algılarım o yönde açılır. Metroya girdiğimde oradaki kemençe yada tulum çalan adamın yanına gider, biraz dinler öyle giderim. O orada yokmuş, o ses hiç duymamış gibi yoluma devam edemem. Ya da televizyondaki kemençe sesine kulak vermeden, oynanan horonu izlemeden geçtiğimi hiç bilmem. Kulağım o sesi tanır ve beni alır çocukluğuma götürür. Ben çocukluğumda bunu öğrendim, o kültür benim en küçük hücrelerime kadar işledi. Her kemençe sesi veya her horon iyidir diye bir şey yok. İyiyle kötüyü ayırmasını bilirim. Bunu kendime biraz hak olarak görüyorum. Çünkü benim kemençe kulağım ve horon bilgim var. Okulluyum da derim, o kültürle yoğrulmuşum da derim. Horonun insanları yerinde durdurmayan enerjisi bence bu kültürden uzak insanlara da yavaş yavaş bulaşmaya başladı. Bir gösterinin en çok izlenen bölümü genelde karadeniz horonu oluyor. O çoşku, o heyecan insanları sarhoş ediyor, tutsak ediyor. Horon bulaşıcı ve pozitif bir enerji dalgasıdır denilebilir bu anlamda.

Kendime, o ritim ve o ilahi sesi hep duymak ve performansını yaşamak dileklerini diliyorum. Benim aldığım hazzı başkaları alır mı bilemiyorum ama sizlere de iyi bir akçabaaat erkek horonu izlemeyi tavsiye ediyorum.

2010-03-20T13:55:00.000-07:00

belgrad ormanında iki kız...

Benim pirelerin cirit attığı, sabahın erken saatinde, arkadaşım "lolo" aradı. "Hava güzel ben ormanda yürümek istiyorum, benimle gelir misin" dedi? Kör istemiş bir göz Allah vermiş iki göz misalı, hala uykuda olan halimle "evett"t dedim. Geldi beni aldı, saat 3 civarı belgraddaydık. Ne çok özlemişim ormanı, doğayı, toprağı, yerdeki kıştan kalma yorgun yaprağı... Yavaş yavaş yürümeye başladık, doğayı, havayı içimize çekerek...Bir yandan sohbet ediyoruz, bir yandan etrafı seyrediyoruz, gölü seyrediyoruz, kuşları izliyoruz...Tam manasıyla bir terapi durumu yaşıyoruz.

Ben doğayı seviyorum, toprağı seviyorum, börtü böcek, yeşil benim içine doğduğum şeyler. Şanssız olduğumu söyler dururum ya, işin bu kısmını es geçmişim. Düşünmeden ettiğim laflardan birisi işte. Başkalarının isteyip de bulamadığı şeyin tam ortasına doğmuşum ben. Çocukluğumu yeşilin binbir tonunun içinde geçirmişim, ağaca tırmanmışım, dallarından tarzan misali uçmuşum, kızıl ağaç yapraklarından kendime şapka yapmışım, olmadı bazı yaprakların tadına bile bakmışım, derenin içinde yürümüşüm, ağaçtan kendime oyuncak evler yapmışım... Bunlar geldi aklıma orada yürürken ve tabi yaşlandığım. O güzel anıların üzerinden epey zaman geçmiş, hatıraları bile is kaplamış.

Bir ara yürürken kökünden kopup yere uzanmış koca bir ağaç gördüm. Koşarak ormana indim ve onun üzerine çıktım. Gölü oradan izlemek istedim. Arkadaşım arkamdan "gitme ayakkabılarına yazık olacak" diye seslendi, ama kimin umurunda. Enfes bir manzara; batan güneşin pırıltılıları gölün üzerine vuruyor, oradan da benim gözüme. Kuşlar suya konuyor, uçuyor, yerde mart çiçekleri mor mor açmış, ağaçlar yeşermeye başlamış. İzlemeye doyamadım.

Bu keyifli manzarayı bir müddet izledikten sonra geri döndüm, yola çıktım. Tekrar yürümeye başladık. Eski Türk filmlerinin çekildiği manzaranın önüne geldik, bir iki ediz hun, hülya koçyiğit esprisi yaptık. Bu manzaranın önünde kim olsa birbirine aşık olur.

Biz yüksekteyiz, göl alçakta ve yakınımızda. Hemen yoldan bir taş kaptım ve göle fırlatmaya başladım. Ama ne mümkün o kadar yakın mesafeden taşı göle düşüremiyorum. Bazen gücüm yetmiyor, bazen taş küçük gitmiyor, bazen de taş ağaçlara çarpıyor Taşı atamadıkça hırs geldi, yollardaki bütün taşları topladım, azimle onları atmaya başladım. Bir türlü tutturamadım. Bu arada bizden ilerde iki tane başı boş köpek görünce daha fazla ileriye gitmeyelim dönelim dedik. Benim gözüm yollardaki taşlarda. Bir yere geldik, baktım olmayacak aldım elime üç beş taş doğru ormanın içine, gölün yakınına bir yere. Sonunda muvaffak oldum göle taşı fırlatmaya. Bloggg diye bir ses geldi, o sessizlliğin içinde bu ses yankılandı, dalga dalga geldi kulağıma çarptı. Ses o kadar doğaldı ki. Bloggg. Böyle tok bir ses geldiğine göre taş gölün derin bir yerine denk gelmişti. Çok hoşuma gitti, bir daha attım, bir daha, bir daha... Arkadaşım hayretler içerisinde beni izledi. O istanbul kızı, ben trabzon. Beni anlamasını beklemiyorum ondan, hatta onun İstanbul'da doğup büyümesine üzülüyorum.

Baktı olacak gibi değil, ben deli gibi eğleniyorum. Bırakıp yanına gitmeyeceğim, o da girdi kurumuş yaprakların arasına, haşur huşur sesler arasında yanıma geldi. Tuttuğu gibi geri götürdü beni. Bu kez de yolun kenarındaki kuru yapraklar ilişti gözüme. Cebimden çakmağı çıkardım ve yaktım. Evet, test etttim gerçekten yanıyormuş:)) Lolo bir an geri döndü ve yaprakların tutuştuğu gördü, bir bana bir ateşe baktı. Koşarak geldi ve ateşi söndürdü. Ben de tırstım bir an. Aslında ormanın yanacak bir durumu yok, çünkü yerler daha ıslak ama belli de olmaz yani. Dedim "şimdi eve gideriz haberlerde belgradın yandığını duyarız". "Evet, ölürsün vicdan azabından" dedi. Ben de "yoo, istanbul da gideceğim başka orman kalmadı diye üzülürüm" dedim. Güldü lolo.

Bir baktık böyle oyalanırken 3 kilometre yürümüşüz, havada kararmaya başladı. Enerjimizi akıtarak, kendimizi şarj ederek demir aldık oradan.

Orman çok güzel, ağaç, yaprak, kuş, köpek, mart çiçeği çok güzel. İçim neşe doldu, bir tuhaf oldum. Keşke imkanım olsa ormanın içinde bahçeli bir evde günlerimi geçirsem. İnsan yaşadığını anlıyor, her uzvunun sana müteşekkir kaldığını görüyorsun. Soluduğun hava akciğerlerini mutlu ediyor, yürüdüğün yol bacaklarını mutlu ediyor, kalbin güzellikle dolduğu için mutlu oluyor, beynin enerjisini boşalttığın için mutlu oluyor...

Ayakkabılarım gayet iyi, hiçbir hasar yok. (bence onlar da mutlu, her gün gittkleri yerden farklı bir yer gördüler. şehir hayatı onları da sıkmıştı çünkü, hep asfalta basmaktan kötü enerji yüklenmişlerdi.)

2010-03-16T13:28:00.000-07:00

tebdil-i mekanın havadisleri...

Dün işyerimdeki bir sohbet konusundan bahsetmek istiyorum. Aslında her gün buraya yazacak kadar değişik muhabbetlerle karşılaşıyorum. Hepsi tecrübeyle sabit, kıssadan hisse şeyler. Yeni arkadaşlarımın bir çoğu tabiri caizse dini bütün insanlar, en azından şekil itibarıyla öyle gösteriyorlar. Bu durum ilk başta çok tuhafıma gitti, fakat giderek alışıyorum. Öyle bir grupla beraberim ki bu dini bütün gibi gözüken arkadaşlar çoğunlukta ve ben istediğim gibi özgürce konuşamıyorum. Hem konuşacağım şeylerin konusunu bir daha düşünmem gerekiyor, hem adab-ı muaşerete dikkat etmem gerekiyor. Müstehcen şeyler konuşmamalıyım, mizahı anlamayıp bana yargısız infaz yapabilirler. İdeolojik olarak kendimi ön plana atmamalıyım, aslan yürekli rişar olmaya gerek yok. Gereksiz yere devrimci komünist damgası yerim. Ki ben sınırlarda gezinen, çok keskin düşünceleri olmayan biri olarak bu damgayı bu ortamda kesin yerim.

Ortada bahsi geçen mevzuyla ilgili bir fikrim oluyor mesela. Ya bunu nasıl söylesem de burada normal bir insan olarak algılansam diye düşünürken, bir bakıyorum söyleyeceğimi unutmuşum, keyfim kaçmış, enerjim düşmüş. Ben öyle hesap ederek, düşünerek konuşan biri değilim ki. Genelde sözcükler dilimden doğaçlama çıkar, etrafı çok dikkate almam ve ilk düşündüğümü önce söylerim. Böylece beni tanımayan insanlar da anında benim hakkımda yanlış bir izlenme kapılabilirler. Bu çok mu önemli? Evet şu durumda önemli. Çünkü her gün sekiz saatim onlarla geçiyor. Huzursuz biri değilim, etrafa huzursuzluk vermek istemem, huzursuz edilmek de istemem. Kemiği olmayan bir dilim var ve maalesef onu burada tutmak zorundayım. En azından bir süre daha.

Durum çok iç karartıcı. Yanlış bir imaj çizmemek için debeledip durdum ilk günlerden beri. Ama canıma tak etti. Ben bu değilim çünkü. Yavaştan yavaştan kendime geliyorum. Dilim çözülmeye başladı. Yavaş yavaş alışacaklar bana. Önce tuhaf tuhaf baktılar söylediklerime, olayları yorumlayışıma şaşırdılar. Mesela herhangi bir olayı ben hemen belden aşağı muhabbete getirip, müstehcen bir kelime kullanmaya gerek kalmadan kafalarda şimşek çaktırabilirim. Niye böyle bir şey yaparım? Sebebi yok ama işin komiğini buradan çıkarmayı seviyorum ve her kim olursa olsun belden aşağı muhabbete gülüyor ve akıllarda kalıcı oluyor. Ya da tam tersi çok bilimsel açıklamalar da yapabilirim. Güncel hayattan örnekler verip genellemeler yapabilirim. Bir anda arşa çıkarıp bir anda yerle bir edebilirim insanları. İnsanların akıllarında kalsın diye söylediklerimi mimiklerimle oynayabilirim. Orada tanıdığım beyin gücü insanlarına anında bir lakap takabilirim ve onları taklit edebilirim, kişilikleri hakkında psikolojik bir açıklama getirebilirim. Beyin gücünü anında yerip dibine batırıp, karizmalarını sıfırlayabilirim. (Laf aramızda bir tanesini fena benzeteceğim.)

Bu durum iş gücünün hoşuna gidiyor, onların içlerinden geçirip de söyleyemedikleri şeyleri ben rahatlıkla söylüyorum, dillerine tercüman oluyorum. Rahatlığıma şaşırıyorlar ama çok da hoşlarına gidiyor. Bir espriyi yapmak için onu yaşamak gerekmiyor, önemli olan onu anlatırken yaşanmışlık etkisi vererek karşı tarafa bunu gerçekmiş gibi yaşatmaktır. Aynen öyle yapıyorum, doğaçlama yapıyorum, şivelerle süslüyorum, tecrübelerimi ardı sıra sıralıyorum. Böyle bir muhabbette bunlar benim söylediklerime nasıl tepki vereceklerini şaşırıyorlar. Sonra içten içe kıkır kıkır gülmeye başlıyorlar. Akıllarından benim hakkımda kötü düşünceler geçiyor bir yandan, bakışların bazıları böyle gelmeye başladı çünkü. Onların akıllarını okuyabiliyorum ve sonrasında aynen içlerinden geçirdiklerini pat diye espriyle karışık yüzlerine söylüyorum. Onları ve tepkilerini izlerken acaip zevk alıyorum. İnsan psikolojisi, sosyolojisi, antropoljisi ne kadar insana dair bilim varsa hepsine dair bilgilere ulaşabilirsiniz bu ortamlarda.

Dün toplu ibadettten konu açıldı. Malum burası hacı hoca takımı bir yer. Ben de çocukluk anılarımdan bahsedip bunları biraz güldüreyim, biraz da dinle dalga geçilebileceğini onlara göstereyim dedim. Çocukken annemin beni teravih namazına götürdüğünde, benim namazda gülüp namazı bozduğumdan, kadınların sesli dua okumalarıyla dalga geçtiğimden, başımın kadınların eteğinin altına girdiğinden söz ettim. "Daha o zamandan ne mal olacağın belliymiş, seni gidi beynamaz" dediler. Ama gülmekten de kendilerini alamadılar. Sonra yaz tatillerinde camiye gittiğimde dersi nasıl kaynattığımı, arkadaşlarımın yün kazaklarından kopardığım tüyleri havada üflerken birden başımda hocanın sopasını parçalanmasını, eşarplarımızı birbirine bağlayıp sonra çözemeyişimizi, ayakkabılarımızı saklamamızı ve dualara kendi dilimizde cümleler ekleyip onlarla dalga geçtiğimizi anlattım. Herkesin çocuklukla ilgili anıları aşağı yukarı böyledir, bunlar da benimle aynı süreçten geçmişlerdir muhakkak. Aslında insanlar bana gülerken bir taraftan kendi çocukluklarına gülüyorlar.

Bugün de yüzme sporundan söz açıldı. Ben de havuza gittiğimden falan bahsettim. Hatta bir arkadaşa "gel beraber gidelim benim gittiğim havuz gayet güzel, hocalar güzel, bir kere karma, haremlik selamlık değil bu sebeple oldukça eğlenceli" dedim. Arkadaş "çok güzel gelirim o zaman" dedi. Bunun duyan bir başkası bana kötü bir bakış attı, "kötü kadın müzeyyen bunu da yoldan çıkaracaksın, bir eyüpe gidin de tövbe edin, siz böyle nelerden bahsediyosunuz" dedi. Biz de bastık kahkahayı. Böyle tepkiler alınca ben daha da üstelerine gitmeye başladım. "Eyüp'de bir sürü tesettürlü bayan var, demek ki çok günah işlemişler, şimdi tövbekarlar öyle mi?" Hemen "günahın çeşitli şekilleri vardır, doğrudur tövbeye gitmişlerdir" diye bana cevap verdi. "Ve uzatmadan sen de bir an önce git "dedi. Ben de "yaa biraz daha toplayayım, boş yere meşgul etmeyeyim, gittiğimde toptan tövbe eder, defteri yenilerim" dedim. İşin komiğini çıkarmaya bayılıyorum. Yine güldüler ama tuhaf bakışlarını hala üzerimden alamadılar. Çok çalışmam lazım çok.

Yeni mekanın atmosferi yaklaşık böyle, ortamın böyle olacağı hiç aklıma gelmemişti. Farklı bakış açılarına sahip insanlarla olmayı tercih ederim de bir taraftan. Kendimi aynada görmekten ziyade başka aynalarda bakıp başka insanlar görmek benim açımdan besleyici bir durumdur. Bu beni zorlar, ben zorlandıkça araştırmaya, bulmaya, oradan yeni bilgilere, yeni verilere, yeni sonuçlara ulaşmaya çalışırım. Sürekli bir beyin fırtınası hali.

Çok değişik konular geliyor gündeme. Ara ara paylaşacağım bunları sizlerle. Hadi kalın sağlıcakla...

2010-03-07T04:14:00.000-08:00

Acemilik...Ustalık...

Bendeki tembelliğin boyutunu konu alan yazıyı daha önce yazmıştım. (neden bu kadar ara verdiğimin sebebi diye lafa böyle girdim). Bayağı bir ara verdim, canım da yazmak istemedi açıkcası. İşimi değiştirdiğimi söylemiştim, adapte olmaya çalışıyorum, evet çok çalışıyorum. Acemilik var tabi, kaba hatlarıyla bildiğim bir iş ama daha önceki işimin yanında bu, biraz ince iş. Detay çok, farklı bir alan, farklı enstrümanlar, en önemlisi farklı insanlar. Ki bu son söylediğim aslında işin en önemli kısmı. İş değil huy öğreniyorum. Her yiğidin yoğurt yiyişi farklı derler ya, aynen öyle. Bunun yanında bu yiğitler bir de kendilerini dünyanın en özel, en zeki insanları sanıyor. Bir ego var ki olayın içinde sormayın gitsin. Benim gibi, insanları anında boka sokup çıkarmakta usta olan, hatta bundan zevk alan birisi için bu çok sancılı bir durum. Tanımıyorum onları, kim neye ne tepki verir bilmiyorum, iş ne kadar ciddi olursa olsun ortamı yumuşatmakta maharet sahibi olarak ben susmak zorunda kalıyorum. Görülmemiş bir şey. Ama işte hayat bu, ne zaman başınıza ne geleceğini bilmiyorsunuz, kişiliğinizi baskılamak zorunda kalabiliyorsunuz. Bazen bu kıçları kalkmış insanların aslında ne acuze yaratıklar olduklarını onlara bizzat göstermek istiyorum. Sabrediyorum, ama sonunda volkan gibi patlayacağım. Eğer insaflı birine denk gelirsem ve meramımı anlatabilirsem, tabi ki iyi kıvırabilirsem oradan şutlanmam. Yoksa bu volkan patlarsa onlar da beni patlatır. Benim gibi dilinin kemiği olmayan, laf söylemekte insan ayırt etmeyen birisinin orada tutunması zor. Bu insanlar kendilerine yukarılarda, başka gezegende köşkler satın almışlar, oradan biz dünyadaki zavallı insancıklara arada bir selam verme alçakgönüllülüğünü gösteriyorlar. Alacağım hepsinin paçasının aşağıya:))

Bunlar işin esprisi ama gerçeklik barındıran espriler. Şimdi ben buraya ilk başladım, eşekten dönmüş sıpaya döndüm. Bir tuhaf oldum, yıllarımı verdiğim işyerinden ayrılıp, hiç tanımadığım bir yere gidip işe başla.dım Arkadaşlar çok sıcak karşıladı beni, insanın iş arkadaşı ancak bu kadar iyi olur, o derece yani. Bana hiç acemilik çektirmediler, ki bu duygu çok kötüdür, ilk işe başladığımda bu duyguyu çok yaşamışımdır, tavsiye etmem. Yıllar insanı palazlıyor, burada öyle bir şey hissetmedim, işi bilmediğim halde. Gerçi sakın bana acemi muamelesi yapmayın, ben çömez değilim, işe yeni başlamadım diye sevimli bir uyarıda bulundum. Esprinin altındaki ince nükteyi anladılar ve ona göre davrandılar. Çok yardımcı oldular.

Burada insanlar gerçekten çalışıyor. Benim eski işyerimde insanlar işten çok laf üretirlerdi. Burada gerçekten çok iş var, işin ucu bucağı yok. Bu yüzden kimse kimsenin kaşıyla gözüyle ilgilenmiyor. İş çok ama adil bir sistem var. Ben acemi olduğum için yoruluyorum, öğrenmeye çalıştığım için hem beynim hem bedenim yoruluyor. İşi öğrendikten sonra rahat. Benim sıkıntım biraz da bu. Öyle bir yapım var ki hopp herşeyi bir anda öğrenivereyim istiyorum. Bir tezcanlılık, bir heyecan ki sormayın. Arkadaşlar çok sakin ve rahat olduğumu iddia ediyorlar ama içimdeki aksiyondan kimsesin haberi yok. Bi de ben yaptığım işle, öğrenirken yaşadığım süreçle ilgili kendimle dalga geçiyorum. Bunlar da beni rahat sanıyorlar, kendimi eleştirmem onlara bunu ifade ediyor. Halbuki içimdeki aksiyonu dışa atmaya çalışıyorum kendimi eğlendirerek bu gerginlikten kurtulmaya çalışıyorum. Kendimi iyi biliyorum, neyi yapıp neyi yapmayacağımı, bu biraz da olgunluk ve meslekte pişmekle alakalı. Öyle çok tedirgin olmuyorum, ucunda ölüm yok ya. Bir an önce öğrenmek isteyişim bir an önce işin rahat kısmına geçmek, ezberden de o işi yapabilmek için. Bazen sıkıştığımda benim de başka yeteneklerim var diyorum. Onlar spesifik bir alanda uzmanlar ama benim uzmanlıklarım onlardan çok. Onlar bunu biliyor ve yeri gelince beni takdir ediyorlar. Olaya çok iyi adapte olduğumu söylüyorlar. Ben öyle dolduruşlara gelmem ama. Bunlar bir an önce işi bana öğretip kendi köşelerine çekilmek istiyor. Ama yemezler, "hayır ben daha öğrenmedim, herkese uygulanan sistem bana da uygulansın" diyorum. Kahraman olmanın iyi olmadığı bir iş çünkü. Ben o çarktan yıllar önce geçtim.

Bahsettiğim üst insanlar, arkadaşlarımın dışında olanlar. Onlar işin beyin kısmı, biz iş gücüyüz. Hepsinin maskesini düşüreceğim, yola getireceğim onları. Onlar daha beni tanımıyor. Ben de acele etmiyorum kendimi tanıtmakta. Bir iki kez kendimi tutamadım konuştum. Şimdi o kişiler peşimde dolanıyor, bizim odaya gelsene, gel bir iki konuşalım diye. Yüz vermiyorum. Aslında bir taraftan da hikaye topluyorum, senaryolarım için ilginç tipler var burada. Umarım işler hep rayında gider, sorun olmaz, hayat güzel olsun, insanlar güzel olsun, herşey güzel olsun...

İşin özeti bu: farklı insanlar, farklı atmosfer, yolu bile farklı...

2010-02-24T11:39:00.001-08:00

Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor...

Yeni işine alışmak ve yeni şeyler öğrenmek onu dağıttı. Bir türlü kendine gelemedi, yeni yaşamına ayak uyduramadı. Her yaşta öğrenilecek şeylerin olduğunu tekrardan öğrendi. Ama yanlış anlaşılmasın yüzündeki gülücük aynı seviyede devam ediyor, laf aramızda enerjisine de diyecek yok. Yakında yeni yazılarıyla burada. Onu izlemeye devam edin.

2010-01-23T09:44:00.000-08:00

bu havada ya sıcak bir ocak ya sıcak bir kucak...

Sabah uyandığımda saat on buçuktu. Abim akşam bende kalmıştı. Kahvaltıda ne hazırlayayım diye düşünmeye başladım. Zaten hafta sonları fazla yatak keyfi yapmayı sevmem. Daha da erken kalkabilirdim ama bugünün karlı bir gün olacağını dün akşamdan biliyordum, dışarı çıkamayacaktım, gece bu bilgiyi bilinçaltıma sıkıştırıp uyumuştum. Yatakta şekerleme yapmaktan da pek hoşlanmadığım için kalktım salona geldim, bilgisayarda biraz oyalanayım dedim. Kahvaltı için erken bir saatti. Abim bu saatte kalkmaz, gece beşte yatmıştı çünkü. Bir iki haber okudum, maillerimi kontrol ettim, facebook, twitter baktım. Biraz zaman geçti, mutfağa geçip çayı koydum ve ekmek almak için dışarıya çıkayım dedim. Dışarıya bir göz attım ki göz gözü görmüyor kar fırtınasından. Camı açıp başımı dışarı uzattım. Öyle bir fırtına sesi geliyor ki , önünde olsam kesin İstanbul dışına bir yere atardı beni. Dedim ayağıma taş bağlayıp da mı çıksam acaba. Kilom azdır, allah muhafaza bir uçarsam en yakın nereye konarım kimbilir. Gerçi havada donarım büyük ihtimalle. Sonra küt birinin başına. Keşke dün akşamdan ekmeği alsaydım diye geçirdim içimden. Baktım olacak gibi değil, evde bir dilim ekmek yok, mecbur gidip alacağım. Kuzey kutbuna gider gibi üstümü giyindim ve çıktım. Bir uyurgezer gibi etrafa dokunarak ve gözümü açmadan markete girdim. Aynı hızla ve teknikle geri geldim. Güzel bir kahvaltıdan sonra abimi dışarı attım, bu kadar misafirlik yeter diye. Sonra evet sonra ev bana kaldı. Fimleri elimden geçirdim hangisini izlesem acaba, bir iki tane seçtim. Biri "aşk rekabetten doğar" , ki film bozuk çıktı. Bir kere daha küfrettim eminöndeki korsan dvdcilere. Ucuz etin yahnisi kötü olur derler. Neyse ikinci film "coco chanel". Güzel bir filmdi, audrey'in performansı iyiydi fakat vasattı bir yandan. Bu yıl en iyi kadın oyuncu dalında oscara aday gösterilmiş. Bilmiyorum ama oscarı da çok önemsediğimden değil ama öyle ödül alacak bir oyunculuk performansı görmedim. Sıradandı, ne içsel ne dışssal bir aksiyon gördüm. Bir biyografinin filmi ama ben dramatik aksiyonu her zaman önemsemişimdir. Avam zevkimden mi bilemem.

Ara ara dışarı göz atıyorum. Çocuklar mutluluktan dört köşe olmuş, kartopu oynuyorlar, poşetlerin üzerinde kayıyorlar, çığlık atıyorlar. Beni camda gördüklerinde bana da gel gel işareti yaptılar. Camı açtım, allahım buz gibi bir hava yüzüme vurdu. Onları izlemek zevkliydi ama çok soğuktu, dondum. Camı kapatıp battaniyenin altına geri döndüm. Bu buz gibi soğuğu görünce iyi ki sıcak bir evim var dedim. Allah evsizlere, sokak çocuklarına, fakirlere yardım etsin. Benim eski işyerimde bir şefim vardı. Bir gün, hava bir yağmurlu, bir soğuk ki dışarı adım atılmıyor. Ve bu abi camdan bakarak, ilk defa ondan duyduğum bu özlü sözü söyledi. "Bu havada ya sıcak bir ocak ya sıcak bir kucak". Onu buradan saygıyla anıyorum.

Şimdi diyorum, sıcak bir ocağım var ama şu yıllardır özlemle beklediğim sıcak kucak da olsa fena olmazdı. Bu yılki ümitlerimi ayın onüçünde yiyip rüyaya yattığım çöreklere bağlamıştım ama yine fos çıktı. Yine ters köşeye yattım. Oysa öyle bir heyecanla yemiştim ki onları. Ben normalde her gece binbir rüya görürüm. O gece de ara ara uyanıp ne gördüm ne gördüm diye uykulu halimle aklımı başıma toplamaya çalıştım. Bir taraftan rüyalarımı hatırlamak, bir taraftan da işe yarar içinde erkek olan rüyaları ayıklamak için uğraştım. Bu da değil diyerek tekrar uykuya daldım. Olmadı bir daha. Derken sabah oldu. Uyandığımda benim brad pittimden eser yoktu bu rüyaların hiçbirinde. Garip bir durum vardı ama. Onun kankası gece boyunca rüyalarımda fink atmıştı. Gece uykulu halimle onun varlığıyla ilgilenmedim. Ne de olsa benim görmek istediğim başka biriydi. Sabah tekrar gözden geçirirken bir de baktım ki bu bütün gece benim yanımdaymış. Ve tam da çörekleri yiyip görülecek rüya cinsinden. Bana bir şey vermişti. Bu alada kolotu geleneğine göre yanındaki erkeklerden hangisi sana su ve benzeri bir şey verirse o evleneceğin kişi olacaktı. Kafama birden dank etti. Nolcaktı şimdi. Bunu hiç düşünmemiştim. O değil kankası. Ve eğer bu gelenek doğruysa, bir gün ben bu herifle evlenecektim. O ve kankası hep birlikte, her ortamda... Ve O, hep benim gözümün önünde. Ne zor bir durum. Bence ben rüya değil kabus görmüşüm. Böyle bir evlilik yapmak istemem. Dağlara taşlara yarabbim. Diyelim ki, kara kaderim kör talihim, aklım başımda değilken kankasına evet dedim. Sonrasını düşünemiyorum. Oyun oyun bir yere kadar, sıkılırım kendimi bir yerde açık ederim. "Ben seni değil onu seviyordum aslında, bu hep böyleydi ona aşıktım falan" derim. Bu lafa da adam çekip vurur beni, "vay seni gidi kahpe" diye. Anam, anam böyle bir son istemem ben. İnanmıyorum bu çöreklere. Allahın yanmış kömür olmuş çörekleri mi benim evliliğimi belirleyecek. Saçma bir şey. Bu sırf eğlence olsun diye eski insanların kendilerini eğlendirdikleri karnaval havası yarattıkları bir ritüel. Eskiden böyle özgürlük mü vardı, şehir mi vardı, kadının çalışması mı vardı, internet mi vardı, telefon mu vardı. İnsanların başka şansları yoktu, bu günlerde birbirlerini görüp seveceklerdi. Aşklarını birbirine söyleyemeyen gençler bu geleneğe sığınıp aşkalarını birbirlerine itiraf edecekti. Ben yapmadım miki fare yaptı gibi, "ben istemedim rüyamda gördüm, kısmetimmiş demek ki" diyerekten kerametlerine ermişler. Bu o günlerde geçerliymiş ama bugünlerde bunun yeri yok. Erkek hoşlanırsa gelir söyler, ki kızlar da artık açık sözlü naz yapmıyorlar, karşı taraftan beklemiyorlar. Dünya tersine döndü de bu gelenek mi dönmedi. Ben inanmıyorum, hiç inanmamıştım zaten. Benimki sırf eğlence olsun, muhabbet olsun diye idi. Bak gerçekten rüyamda onu görmedim diye değil, gerçekten inanmam öyle şeylere ben, batıl inanç yavrum onlar batıl inanç. 21. yüzyılda böyle şeylere yer yok.

Koltukta, battaniye ve ben iyi bir ikiliyiz. Sıcak bir battaniye de sıcak bir kucak gibi olabilir, sarılır yatarsın. Elinde bir mısır patlağı kasesi, karşında güzel bir film. Tam bir kış sahnesi daha ne olsun.

Not:Kömürleşmiş çöreklerin kerameti bir dahaki yıla kaldı. Bu kez beş on tane birden yiyeceğim, belki susarım da rüyalarımın gerçek prensi gelir:)))

2010-01-13T12:42:00.001-08:00

bu kadar tuzlu çörekten sonra susayıp rüya görmezsem böyle talihe ben ne derim!

Bu akşam rumi takvime göre ya da tabiri caizse kocakarı yılının yılbaşı akşamı, yani yarın kalandarın biri olacak. Trabzon'un Köprübaşı ilçesinde ve daha başka ilçelerinde de bu akşama özel bir kutlama yapılır. Bunun bir rum geleneği olduğu söylenir. Bu akşam bir hanenin en büyük çocuğu ile bir hanenin en küçük çocuğu, bunların biri kız biri erkek olmak şartıyla toplanır. Bu iki kişinin yanına mahalleli de katılır ve yedi eve giderek un tuz su odun toplanır. Yalnız bu iki kişinin, bunları topladıkları süre boyunca hiç konuşmaması gerekiyor. Yanlarında giden kişiler evlerden toplanacak malzemeyi ister. Yedi evinde şöyle bir özelliği olmalı: O evin anne babası tek nikahlı olmalı, başlarından başka bir evlilik geçmemeli ve bu verecekleri un tuz su odun gibi şeyleri evin kadını kendi eliyle vermeli. Sonrasında erkek olan kişi toplanan odunlardan dört yol ağzında bir ateş yakar. Kız sırtı ateşe dönük elleri arkasında erkeğin döktüğü suyla bu topladığı un ve tuzdan hamur yoğurur ve geri geri ateşe fırlatır. Erkek kızın attığı hamurları közde pişirmeye çalışır. Ateşe atılan hamurlar pişince erkek onları toplar, oradaki bütün bekarlara dağıtır ve mitsel tören sonlanır. Bekarlar bu kömürümsü çörekleri gece yatarken yer ve su içmez, kesinlikle kimseyle konuşmaz. Veee gece rüyasında kiminle evlenecekse onu görür. İşte bu ritüel yılbaşı akşamı yapılır ve bazı araştırmalar bunun bir rum geleneği olduğunu söyler. Adı da "alata kolodu"dur. Bu kadar tuzlu bir şeyi yiyip üstüne bir de su içmezseniz, gece rüyanızda kendinizi binbir gece masallarındaki gibi halının üstünde prensinizle uçarken ve bir şelaleden su içerken görürsünüz. Daha önce yapılmışlardan yedim, kimseyi falan görmedim ama umudumu yitirmedim.

Bu geleneği hem yaşatmak hem de renkli, zevkli, eğlenceli bir gece yaşamak için, en önemlisi inanmasam da belki bir umut rüyamda benim brad pitt'i görmek için bütün akrabayı Sarıyer'e topladım. İki günümü aldı bu organizasyon. Erkekle kızı ayarlamakta zorlandım, bazısı müsait olmadı bazısı kabul etmedi. Biri yeğenim biri kuzenim iki kişiyi ayarladım sonunda. Sarıyer'de oturan dayımı aradım. Onun eşi de orada oturan, un, tuz, su, odun toplayacağımız yedi komşuyu ayarladı. Biz de kuzenler, teyzeler, dayılar, arkadaşlar, yeğenler toparlandık gittik. Komşuları gezip malzemeleri topladık, tabi gülmekten göbeğimiz çatlayarak. Erkekle kızı konuşturmaya çalışıyoruz, topladıklarımızı dökmemek için uğraşıyoruz, komşular mevzuyu bilmiyor izah etmeye çalışıyoruz, -Trabzon da kolay oluyordu da burada zor kimsenin böyle bir gelenekten haberi yok-. Topladıklarımızı kocaman bir ateş yakarak pişirdik. Bir ara polis geldi, "napıyosunuz burada" diye. Onlara da izah ettik, biz geleneğimizi yaşatmak istiyoruz ayrıca niyetimiz de rüyamızda beyaz atlı prensimizi ya da prensesimizi görmektir dedik. Polis de çörekten istedi, meğerse o da bekarmış. Bu arada yoldan geçenler, arabasının durduranlar, sosisleri kapıp kızartmaya gelenler de oldu. Bayağı bir seyirciyle pişirdik ve herkese dağıttık. Olayın her anını da kaydetmeyi unutmadık.

İstanbul'un göbeği möbeği yaptık işte, harika bir akşam oldu, çok eğlenceliydi. Tam bitirdik ki bardaktan boşanırcasına bir yağmur yağdı. Allahın işi işte, eğer yarım saat önce yağsaydı bizim gösterimiz gerçekleşmezdi. Söndürmeye çalıştığımız ateşi yağmur iki dakikada halletti. Herkes arabalara doluştu ve doğruca evin yolunu tuttu. Herkes heyecanlı, bir an önce uyumak istiyor, ee bu akşam mürvetimizi görecez. Hadi hayırlısı...

2010-01-09T13:49:00.000-08:00

bir yokoluşsun sen!

Çocuklar niye büyüklere özenirler, niye onlar gibi olmaya çalışırlar, onları taklit ederler. Dünyanın en güzel şeyi çocuk olmaktır bana göre. Sorumluluk minimumdur, müsamahayı sonuna kadar kullanma özgürlüğüne sahiptirler, yeme-içme, barınma, eğitim, hobi, sinema, kitap, tiyatro ne varsa hepsi başkaları tarafından karşılanır, (çocukluğunu yaşayamayan sorumluluk üstlenmek zorunda kalanları ya da kimsesiz olanları bunların dışında tutuyorum), sevilirler, şımartılırlar ee daha ne olsun. Şimdi bunları hangi yetişkine versen istemez ki! Zamanında kıymetlerini bilemedik, gerçi bilseydik de elimizden bir şey gelmezdi ya. Zaman denen soyut makine yiyip bitirdi bizi. Çocukluktan yetişkinliğe oradan ömrün yarısına sonra da ihtiyarlığa geçtik en sonunda tabiri caiz ise tahtalı köye.

Buradan nereye varmak istiyorum. Lafı uzattım her zamanki gibi. Şu sesleri ve sahneleri mükemmel olan çocuklar var ya, hepsi büyüklerin birer taklitçisi olarak her cumartesi gecesi televizyonda bangır bangır şarkı söylüyor. Yaşıtları evde ya uyuyor o saatte, ya haylazlık yapıyor, ya bebeğiyle ya arabasıyla oynuyor. Olması gerektiği gibi. (Gerçi şimdi hepsi internet başında ben benim çocukluğumdan bahsediyorum) Bunlar gece yarısına kadar izleyiciyi mest etmekle uğraşıp dursunlar. Hiçbirinin bundan bir şikayeti yok, çok şanslılar onlarda farkında. Günün birinde özendikleri ablaları abileri gibi olacaklar. Tek dertleri bu, çocukluğunu yaşayamamak kimin umurunda.

İçlerinde bir tanesi var fındık kurdu lakaplı, şirin mi şirin bir şey, sesi de iyi vucüt dili de. Ah bir de kendi gibi olsa. Şımartılmanın tavanlarında gezdiği için bir süre sonra çocukluğunun saflığı da yok oldu. Her programda daha çok konuşuyor, konuştukça batıyor aslında. Adam olacak çocuk gibi taklitçi biri olup çıktı başımıza. Bütün şirinlik, masumluk bir anda yok oluverdi. Önceleri çok tatlı, saf, ürkek ama tam da çocuk gibi bir çocuktu. Onun o halini izleyici sevdikçe, o da programa rayting yaptırdı. Yapımcılar onun bu durumunu kullandıkça kulllandı, kızı medya maymununa döndürdü. Kız, çocukluğundan çıktı, her programda artık daha da irrite edici olmaya başladı, şirinliği kayboldu yerine çok bilmiş fettan bir kız geldi. Yazık ettiler ona ve diğerlerine. Herşeye ettikleri gibi. Millet olarak biz doğal olana önem vermeyiz, yağmacı çekirgeler gibi hasatı yiyip bitirir ve geriye bir ton çöp bırakırız. Bu da çöp yığını olmaya mahkum. Kendi çocukluğumuzun kıymetini bilmedik, şimdi sıra çocuklarımızda...

2010-01-03T11:02:00.000-08:00

yeni yıl, yeni iş, bu cümleye bi de yeni aşk gerek...

Bundan bir ay kadar önce tayinimi başka bir yere aldırdım. Resmi olarak salı günü başlıyorum, bürokrasi uzun sürüyor. Öyle aldırdım derken bu kararı öyle bir anda vermedim, düşündüm taşındım, sıkıldığıma karar verdim. Yeni bir atmosfer gerekliydi ruhuma, kesinlikle bu böyle izah edilebilir. Yoksa olduğum yerde iyiydim başkalarına göre, iş rahat, ortam rahat. Sabahtan akşama kadar otur maaş al, neredeyse bankamatik memuruydum. İşte öyle değil maalesef. Sürekli aynı ortam aynı insanlar, işsizlik bir süre sonra miskinliğe dönüşüyor. Koca gün boş oturuyorum, bir satır kitap okumuyorum, lak lak lak lak. Kendime bir yerde dur demeliydim, ne kadar denedimse bir türlü iş hayatımda monotonluktan çıkamadım. Haaa, iş var da ben mi yapmıyorum. Yok iş yok ama başka faydalı şeylerde yapmıyorum. Dedim bu böyle olmayacak. Bana yeni vizyon ve misyon lazım. Okul yok, kurs yok sıkıldım. Beni ne kadar sıkıştırırsan benden o kadar iyi verim alırsın. Burada küflendikçe küflendim çünkü. İş çıkışı eve gidiyorum, sabah aynı tekdüze ortama yeniden giriyorum, her gün muhabbet her gün lak lak, eee nereye kadar.

Kolay olmadı tabi, tam 13 yıldır aynı yerde çalışıyorum, pek önemli olmasa da kendime göre bir kariyerim var. Bir kere işimde uzmanım, en iyilerden biriyim. Sabah işe gittiğimde en azından herkes beni tanır, huyumu suyumu bilir. İçeriye heyyt diye girerim mesela herkes benim geldiğimi anlar, kimse de sen niye heeyyt diye girdin demez, beni kaba bulmaz. İstediğim gibi konuşurum, istediğime bok atarım, istediğimi göğe çıkarırım, şaka yaparım, kahkakaharla gülerim. Yeri geldiğinde acaip kızarım bağırırım çağırırım da kimse bana uzaylı muamelesi yapmaz. "Ee bizim kızımız, olur öyle şey" der geçerler. Ya şimdi? Kimseyi tanımam etmem, Şişlini hükümdarı şimdi Beyoğlunun üvey evladı gibi olacak. Hiç kolay değil. Biri bir şey diyecek yorum yapamıcam, dalga geçemicem, sinirlenemicem, gülemicem. Tabi ilk aylar böyle olacak. Ben kendimi ikinci ayda kabul ettiririm, kendime yer edirinim. Ama ilk aylar bir acemilik olucak. Kariyeri sıfırlayıp orada kafası basmaz, salak bir kız olarak ortada gezinicem. Oradaki işi çok bilmiyorum. Genel hatlarıyla bilsem de oradaki iş benim işimden biraz farklı. Ne halt etcem bilmiyorum. Şiimdi yaşlandık da öyle hemen anlayamam, kavrayamam. Bi de eskiden küçük olduğumuz için yediğimiz fırçalar koymazdı. Şimdi burada fırça yersem gel de bak işe. Kafamı oturup duvarlara vururum heralde. "Ne oldu sana kaşındın di mi, al sana yeni atmosfer, tebdil-i mekan, aldın havayı, yedin babayı" diye kahrolacam.

Kararımı verdim bir kere. Yarın resmi olarak imzalayıp ayrılacam oradan. Dolabımı çoktan topladım bile. Arkadaşlarım üzülüyor, gitme falan filan, izin al dinlen gel, biz sensiz yapamayız, bizi kim güldürecek, kim sanattan haberdar edecek, kim bağıracak, kim kahve yapacak, kimin herşey hakkında bir fikri olacak. Kabul ediyorum hepsine evet ama orası ruhuma dar gelmeye başladı, patlayacam. Ne çare evet git diyorlar, isteksizce. Niye gitmiyeyim yani, ben bir karar vermişsem öncelikle kendim için vermişim. Ben iyi olacağım ki ortama neşe saçayım, çalışılabilir biri olayım. Yoksa hiç çekilmem:)) Onlara hak veriyorum, elbette onların böyle düşünmeleri normal. Ben de duygusal olarak çok iyi değilim ama kaderde varsa... neye yarar üzülmek yani. Belki çok iyi bir karar vermişim, gitmeden çalışmadan bilemem. Ben böyle radikal kararlara alışığımdır kendimde. Daha önce de yapmışımdır hayatımda ciddi değişiklikler. Önceleri pişmanlıklarım olsa da sonunda hep takdir etmişimdir kendimi. Bunun da böyle olacağına eminim. Üzülecek sıkılacak bir şey yok. Benimki sadece sevdiğim arkadaşlarımdan ayrılmanın verdiği bir duygusallık durumu. Mantıki açıdan düşünecek olursam, orasının benim için avantajları da var. Zaten bu kararı verirken kendime göre bir muhasebe yaptım, topladım çıkardım, bi kafa patlattım yani.

İşyerimden ayrılmamın başka nedenleri de var aslında alt metin olarak. İş ortamı, yöneticilerimiz oldukça irrite edici olmaya başladı. Onlara karşı ben de bir nefret oluştu, belki onlar için de ben öyle bir durumdayım. Selam bile vermiyorum, gördüğüm yerde kafamı çeviriyorum. İğrenç oldular çünkü çalışanlarına karşı, her türlü üç kağıtçılık, her türlü terbiyesizlik, iki yüzlülük, adam kayırmacılık, yalakalık, hafiyelik bunlarda bulunuyor. Bunlara artık katlanamıyorum. Bugüne kadar nasıl katlandım? Hayır katlanmadım, her türlü yolu kullanarak gerekli yerlere şikayet ettim yazılı ve sözlü ama bunların hepsi bir tavanın balığı. Kimi kime şikayet ediyorsun, it iti ısırmaz durumu. Ben de artık yıldım, mücadeleden vazgeçtim, günün birinde kendi pislikleri onları boğacak ama benim sabrım kalmadı. Ben uzaktan da gülerim onların haline hem de daha çok. Bu sıkıntılı durumları görecek gözüm, dayanacak yüreğim kalmadı. Sırf onların alt oluşunu göreceğim diye de işimi kendime haram edemem.

Salı günü yeni işime başlayacağım, rahat bir nefes alarak içeri gireceğim. Herşeyin çok daha güzel olacağı ümidiyle. Ne olursa olsun diyorum, bunlardan daha rezil insanlar olmaz bu dünyada. Bunlar türlerinin son örnekleri. Buyursun orası onların olsun, kaçan kurtulur oradan diyeceğim ve kendimi teselli edeceğim. İnşallah gelen gideni aratmaz, bir taraftan da bunu düşünüyorum. Sanmıyorum yeni yerimin kötü olacağını, önyargılı olmayacağım, pozitif gireceğim kapıdan ne olursa olsun. Çakra felsefesi midir karma gelsefesi midir şimdi aklımda değil ama şöyle der o felsefe iyi düşün iyi şeyler olsun. Ben son derece neşeli şen şakrak biriyim. Benim gibi birinin kendini sevdirmemesi mümkün değil. Ee ben de onları seveceğim elbette. Her yerde kötü insanlar var, belki orada da var ama en azından ben onların geçmişlerini bilmiyorum. İlgilenmem geçer giderim. Haa ben de herşeye eyvallah demediğim için sevilmeyebilirim, eski işyerimde (birden eski işyerim oldu) sevilmedim de bazıları tarafından. Olsun yine de karakterli olarak dimdik ayaktayım, arkamdan söylenecek bir laf yoktur karaktersizlik manasında. Yine de kimbilir ne boklar atacaklar bana. Vız gelir tırıs gider, benden sonra tufan olsun. Çok da tındı yani. Ama sevdiğim arkadaşlarım orada olmadığı bir zaman tufan olsun, yazık onlara. Yeni yerimde de kişiliğimi koyarım ortaya, onlar da eğer insansa beni kabul ederler, severler. Yok eğer insan değillerse hem bana hem onlara geçmiş olsun. Sonum hayrolsun diyorum ve kendimi kaderimin ellerine bırakıyorum. İnşallah arkamdan beddua etmezler de yeni yerimde mutlu olurum:))

Yeni yıl bana yeni iş getirdi, bir de yeni bir aşk ve para getirirse tadından yenmez...

2009-12-30T12:56:00.000-08:00

İyi yıllar dilemekle yıllar iyi oluyorsa herkese bol keseden iyi yıllar...

not:Çok kısa bir yazı oldu:)) Yeni yılda işyerimi değiştiriyorum. Keyfim olduğu bir gün detayları yazarım.

2009-12-17T07:13:00.000-08:00

yorum farkı...

Bir kaç ay önce bir filmin çekimlerine gitmiştim, yapımcısı beni davet etmişti daha doğrusu. Sebebini de şöyle açıkladı: Yazıyorsunuz ama yazdığınız sahnelerin bütçemi zorlamasını istemiyorum. Bakınız bu sahnenin bana maliyeti şu falan gibi. Yani helikopter düşürme, evi patlatma, ortalığı birbirine karıştırma gibi kıcasa ucuz sahneler yaz dedi. Ben de "iyi de bu benim hayal dünyamı kısıtlamaz mı, bu kaleme müdahale, hayal dünyasına müdahale değil mi, ben böyle düşünerek kendimi kısıtlarım ortaya bir şey çıkmaz" dedim. Düşündü, düşündü "haklısın" dedi. Bence "önce yazayım, bütün bildiklerimi, bütün hayal dünyamı ortaya dökeyim, sonrasında değiştirebilecek alternatif neler var diye konuşalım" dedim. Doğru dedi. Çekimleri izlemeye devam ediyoruz bir yandan da. Bir sahne var belki yirmi kere çektiler, kestiler, olmadı çünkü. Yönetmen ve yapımcı sinirleniyor, bağırıyor, çağırıyor. Ben de ürktüm bu küfürlü bağrışmalar arasında. Arada bana da dönüyor, kötü bir imaj çizmemek için niye küfrettiğini açıklamaya çalışıyor. Derken bana döndü ve " bizim işimiz zor değil mi?, sizinkine benzemiyor" dedi. Ben önce bir durakladım, anlamaya çalıştım. Sonra "evet sizinki zor ama daya iyisini yapmak için vakit var, sürekli tekrar var. Halbuki biz de tekrar yok, yaptın yaptın yapamazsan ikinci bir şans yok, çünkü hasta çoktan ölmüş olur" dedim. Adamın ağzı açık kaldı yorumuma ve kahkahayı patlattı. "Çok ilginç buldum yorumunuzu" dedi. Ben de işlerimizi karşılaştırmasını ve en azından zorluk derecesini kıyaslamasını ilginç buldum.

2009-12-03T12:52:00.000-08:00

özür yazısı...

Bayramla ilgili yazımda kurban bayramına serzenişte bulunanlara laf etmiştim. Benim lafım bayramı yüzeysel algılayıp asıl manasından uzaklaşanlara idi. Şimdi geri alıyorum bunu. Sanırım insanlar şu Urfalı caniyi kasdetmişler de ben göz ardı etmişim. Bir insanın bu kadar insanlıktan uzaklaşacağını, gözünü kan bürüyeceğini düşünememişim. İzlemeyin, izlettirmeyin. Böyle bir vahşet böyle bir zulüm yok. İnsan görünümüne bürünmüş bir canavar. Bu ne gaddarlıktır, bu ne aymazlıktır, bu ne hayvanlıktır... Bir önceki yazımda daha detaylı düşünp yazmadığım için, bu mevzuyu üstünkörü ele aldığım için cümle alemden özür dilerim.

2009-11-26T10:17:00.000-08:00

başsız inek...

Herkes bayramla ilgili bilimum yerlere not düşmüş, kimisi bayram kutlaması yapmış kimisi kazalara dikkat çekmiş, kimisi kurban kesmenin canilik olduğunu söylemiş, kimisi doğru dürüst kesin demiş vs. vs... Ben ne diyim şimdi diye düşünüyorum...

Bir kere madem müslümanız, bu kurbanın kesilmesi lazım. Et seversin sevmezsin o ayrı konu. Görevse yapılacak. Ben de hoşlanmıyorum kesilmelerinden, çekiştirip mezbahaya ya da oraya buraya götürülmelerinden ama dini vecibeyse yapacak bir şey yok. İnsanların tercihlerine saygılı olmak lazım. Bi de sanki hiç hayvan görmemiş vegeteryan ülkede yaşıyormuş numarası yapmayalım. Bu bayramdan haberi olmayanımız yoktur, çocuklumuğuzda hangimiz şeker toplamadık, hangimiz kavrulmuş eti yemedik. Şimdi nedir bu olaya bu kadar fransız olma ayağı. Bugünü yadsıyarak başkalarına hoş mu gözükeceğiz. Normal günlerde et yerken sesimiz çıkmıyor ama. Sanki o zaman rızalarını mı alıyorduk onları kesmek için. Şimdi onlara sormadan kestik diye suçlu mu hissedelim kendimizi. Ya da normalde önce anesteziyle uyutup sonra kesiyorduk da şimdi direkt boğazlarına bıçağı dayıyoruz da cani mi oluyoruz? Binlerce yıldır bu hayvanlar kesilir yenilir. Dini anlamda kestiğimiz zaman suç. Ben işte bunu anlamıyorum.

Bir şeyi, bir olayı, bir durumu eleştirirken enikonu düşünüp öyle konuşmak lazım. Hele böyle hassas konu da. Türk milleti bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olur ya. Bir bakarız hepimiz birilerine fetva veriyoruz. Eğer derseniz ki bu hayvanları keserken hijyene dikkat edelim, onlara eziyet etmeyelim, keserken bıçağa dikkat edelim de bir yerimizi kesmeyelim o zaman anlarım. Yani entel olacağım diye ayyy ne kurbanıymış, bu ne caniliktir demenin bir manası yok. 364 gün et yerken sesiniz çıkmıyor. Entel olmanın, aydın olmanın, marjinal olmanın yolu kurban bayramında ona buna bok atarak mı oluyor. Eyy benim memleketimin güzel ama içi boş insanları. Kurban bayramı sadece hayvanları kurban etmenin bayramı değil. Bu kadar dar ve sığ düşünürseniz yanılırsınız. Kurban paylaşmaktır, en yakınından en uzağına insanların farkında olmaktır. Düşküne, fakire, yetime, mazluma, hastaya yardım etmektir. Kazayı belayı başından savmak için bir fırsattır.

Etrafta gördüğümüz görüntüler hoş değil kabul ediyorum. Çocukları dehşete düşürecek kadar vahşi, biz büyükleri insanlığımızdan utandıracak kadar trajiktir bunlar. Lütfen adam gibi keselim kurbanları, üsulune göre keselim, keserken kendimizi kesmeyelim, usülüne uygun dağıtalım, paylaşalım...

Herkese hayırlı bayramlar dilerim... Ne kurban keseni, ne de kesmeyeni bilmeden, anlamadan eleştirmeyelim...

2009-11-24T04:24:00.000-08:00

24'ten sonra bir hikaye...

Cumartesi gecesi arkadaşımla beraber TSYD'nin organize ettiği bir yemek için Sarıyer'e gitmiştik. Yemek gayet keyifli geçti. Sisten dolayı boğazın enfes manzarasından yoksun kaldık ama fasıl yapan amcamız kulaklarımızın pasının sildi, oynadık, güldük, kurtlarımızı döktük. Kalabalık olmadığımız için muhabbet daha samimi oldu. Bir dahaki yemeği de aynı mekanda yapmak üzere sözleştikten sonra 23:30 gibi oradan ayrıldık. Hala sis vardı...

Arkadaşım sis olduğundan dolayı arabayı temkinli kullanıyordu. Ben de gecenin kritiğini yapıyordum. Derbent civarında trafik ışığında durduk ki; ansızın arkadan kütttt diye bir araba çarptı bize. Biz de öndeki arabaya tabi. Ben algılayamadım önce ne olduğunu. Arkadaşıma ne oldu dedim. O da araba çarptı, iyi misin dedi? İyiyim dedim, onu sordum ve belimdeki hafif ağrıyla arabadan indim. Ben inerken arkadaşım inemedi. Başımı çarptım dedi. Ben daha kazanın şokunu atlatamamışken bunu duyunca iyice şoka girdim. Ne yapacağımı şaşırdım. İlk defa bir kaza geçiriyordum ve arabada yaralı vardı. Hemen onun yanına gittim. Çok bilinçli değilim o anda. Kafamdan bir sürü şey geçiyor ne yapacağımla ilgili, ama bir türlü olaya konsantre olamıyorum. Bir bakıyorum onun başını elliyorum, bir bakıyorum yanımıza gelenlere emirler yağdırıyorum, bir bakıyorum telefonumla birilerini aramaya çalışıyorum. Bir yandan yardıma gelenlerin onu arabadan çıkarmalarına engel oluyorum. "Hareket ettirmeyin başını çarptı, boyunluk takılması lazım" diye bağırıyorum. Bize çarpan arabada üç alkollü kişi, bizim çarptığımız da karısını doktora götürmeye çalışan biri. O sırada birisi gözümün içine girmeye çalışıyor, yırtıyor kendini "benim ben" diye? Görmüyorum onu. Bağırıyorum sadece 112'yi ayarın, 155'i arayın. Adam iyice bağırıyor kendini tanıtıyor. Bir bakıyorum yemekte beraber olduğumuz arkadaşlardan biri. Hemen arkamızdan geliyorlarmış, kaza olunca durmuşlar yardıma gelmişler. O an dedim, bu gökten inen bir melek, sevincimi anlatamam. O kadar çaresizim ki. Bu arada bize çarpanlar "hemen götürelim hastaneye, buraya çok yakın falan" diyorlar. Ben bağırıyorum onlara, "ellemeyin arkadaşımı, 112 çağırın!". Korkuyorum çünkü boyun travması, boyunluk lazım. Bir şey yoksa da böyle karga tulumba götürülür, allah korusun o an bir şey olur. Ben böyle etrafa emirler yağdırırken bir taraftan da arkadaşıma soruyorum kimi arayayım diye. Kardeşini arattırdı bana. Ben olabildiğince sakin bir sesle -o an nasıl olacaksa- "biz kaza yaptık iyiyiz ama gelmen lazım" dedim. Kardeşi ne yapacağını şaşırdı, anında geliyorum falan dedi. Yemekteki arkadaşımız polisi aradı. Şimdi aklıma geliyor, ben 112 yi aramışım hemen ama aradığımı unutmuşum hala etrafa bağırıyorum niye aramadınız 112'yi diye. Az sonra polisle beraber 112 geldi, arkadaşımı onlara teslim ettim, hangi hastaneye gideceklerini öğrendim. Onunla gitmek istiyorum fakat arabanın yanında birinin kalması gerekiyor. Yine arkadaşımız, eşini arkadaşımla beraber hastaneye gönderdi, kendisi benimle arabanın yanında kaldı. Bu arada ben ehliyet ruhsat işleriyle uğraşıyorum, bir tane kimlik de onun yanına verdim hastanede lazım olur diye. Kardeşini arayıp gideceği hastaneye yönlendirdim. Durmadan telefonum çalıyor, soğukkanlığımı koruyup herkese cevap vermeye çalışıyorum, annesi arıyor, kız kardeşi arıyor, dayısı arıyor. Bir şey yok diye ikna etmek mümkün mü, ambulans seslerini duyuyorlar zaten. Onu ambulansa koyduğum sırada dayısı geldi. Daha da bir rahatladım, polislerle ve tutanaklarla o ilgilendi. Ben de yemekteki arkadaşımla beraber hemen hastaneye gittim. Bana soruyorlar bir şeyiniz var mı diye, ben panikten dolayı ağrıyı unuttuğum için yok diyorum.

Hastaneye gittiğimde kardeşleri oradaydı, bizimkinin filmlerini çekmişler sedyede yatıyor, arkadaşımızın eşi başında. İyiydi biraz ağrısı vardı. Erkek kardeşi kötü durumdaydı, çaktırmamaya çalışıyordu, sucuk gibi terlemişti, beti benzi solmuştu. Çok gergindi, çok korkmuştu, herşeyin o anda yapılmasını istiyordu. Doktorlarla iletişimi ben kurdum alttan almaya çalışarak. Fakat gereken yapılmıştı, hem de çok hızlı bir şekilde. Bizimki ambulansla hastaneye gittiğinde kardeşi hastanenin kapısında onu bekliyordu. Nasıl ulaşmıştı o kadar kısa sürede hastaneye ve o siste şaştım kaldım. O da hatırlamıyor zaten. Biz sonuçları beklerken annesiyle babası geldi. Annesi onu sedyede öyle yatıyor görünce küt diye yere düştü bayıldı. Bu kez çocuklar onunla ilgilenmeye başladı. Ben arkadaşımın başında sedyeyi doktorun yanına götürdüm. Doktor filmlerini değerlendirmişti, kırık çıkık bir şey yoktu, beynine bir şey olmamıştı. Ağrı kesici yaptılar. Kaza yerine gelen polisler alkol testi için kan almaya geldiler, adli vaka olduğu için hastaneden rapor aldılar. Çok şükür ki bir damla alkol almamıştık. Evde gözlemlememiz koşuluyla gönderdiler. Önce karakola gidip ifade verdik. Sonra eve geldik. Sabah altıda yattık, iki saatte bir ben buna şuur kontrolü yapmak için kalktım. Her şey yolundaydı. Öğleden sonra yemek için kalktık. Babasının ilk lafı "bir musibet bin nasihatten iyidir, bir daha ondan sonra dışarı çıkmak yok!" oldu. Biz hemen itiraz ettik tabi, "bizim ne suçumuz var geldi çarptılar" dedik. O an ikna etmek mümkün mü? Baktık olacak gibi değil, uzatmadık. Gece yardım eden arkadaşımız aradı. Gözlerimiz doldu valla. Hızır gibi yetişmişti, gecenin ıssızlığında, ormanın kenarında ve üç alkollü adamın yanında.

Böyle bir deneyimim oldu. Hiç trafik kazası geçirmemiştim, bir daha da geçirmek nasip olmasın. Çok korktum, arkadaşımı öyle görünce panik yaptım, bildiğim herşeyi unuttum bir anda. Sonra düşündüm böyle durumlar için bir acil eylem planı oluşturmak lazım. Yoksa apışıp kalıyorsun, afallıyorsun. Telefonda acill aranacka kişiler, nasıl konuşulacağı, 112, 155 falan gibi. Gerçi arkadaşım beni çok başarılı buldu. O durumda bile patron gibiydin herkese emirler yağdırdın, organize ettin dedi. Bense hayal meyal hatırlıyorum o anları.

Pazar günü belimde ağrı yoktu. Dün işe gittim. İşim gereği 3 saat sabit ayakta kaldım. İşim bitince hafiften bir ağrı başladı ve giderek şiddetlenmeye başladı. Allahım ayakta duramıyorum, gittim hemen film çektirdim. Bir şey yokmuş ama mr çekilmesi lazımmış. Kas gevşetici önerdiler, muhakkak yatak istirahati dediler. Maalesef dün çok işim vardı ve dinlenemedim, üç tane hap içtim. Gece olduğunda ne oturabildim ne yatabildim, belim yerinden kopacak gibi, uyuşmalar var. Bu sabah işe gitmedim evde dinleniyorum hala mr çektirmemekte ısrarlıyım. Ağrım ayakta durduğum müddetle doğru orantılı olarak artıyor, yatıyorum yine geçmiyor. Ağrımla boğuşma durumu var bakalım nereye kadar.

Bu kazadan çıkarılacak sonuç: Her zaman herşeyi kontrol altına alamazsın, boşuna uğraşma, kendini bırak, sıkma. İnat etme, doktoru dinle. Kazayla ilgili bir hata yok, durduk yerde araba çarptı, aile büyüklerinin bunu kullanmasına izin verme. Sakin ol, acil eylem planı oluştur. Olacakla öleceğe çare yok, kendini yıpratma, neden diye sorma. Herkese kazasız belasız günler dilerim...

Not: Ayrıca fena da olmadı, bir kaza sahnesi yazarken artık kazazedelerle daha kolay empati kurabilirim.

2009-11-13T02:42:00.001-08:00

Boş bellek...

Ben doğduğumda hiç bir şey bilmiyormuşum, ya da hiçbir özelliğimle dünyaya gelmedim. Herşeyi yaşayarak öğrendim. Hani insanlar geçmişlerinden bir şeye, bir mirasa sahip olurlar. Bu sadece maddi anlamda değil, kişilik anlamında, karakter anlamında, hayata bakış açısı anlamında. İnsan sabırlıdır bilinir tekrar sınanmaz, insan metanetlidir bilinir sürekli metanet göstereceği olaylar karşısına çıkmaz, insan aşık olur bilinir devamlı bitmek zorunda kalmaz. Kısaca insan doğduğunda yazılımına bazı şeyler yüklüdür. Benimki bomboş. Ben dünyaya gelirken şöyle olmuş muhtemelen: Herşeyi deneme-yanılma yoluyla öğrensin, kendi çalışsın, kendi öğrensin, armut piş ağzıma düşü rüyasında bile görmesin, sürekli yukarıdan sınava tabi tutulsun gibi bir yazılım programını bana yüklemişler. Ya da çıkışta doğum melekleri arasındaki bir kavgaya kurban gittim de, programlar karıştı bu halde doğdum. Orasını Allah bilir.

Mesela aşk verir, hemen ardından acısını da yanında verir ki bu nasıl bir şeymiş öğrensin. Mutluluğunu yaşatmak gibi bir programı kurmamışlar bu belleğe. Muhakkak acı olsun, Allah muhafaza mutluluk ömür boyu sürerse bu bir şey öğrenemez diye. Kısa kısa yeter. Sanki, sırf bir fikrim olsun diye bir sürü adam tanıdım, hiç biri uzun ömürlü olmadı. Sonra sabır. Beni sınamak için her gün karşıma binbir türlü olay gelir. Bakalım buna nasıl dayanacağım, nasıl bir formülle işin üstesinden geleceğim diye. Eğer çözdümse daha zoruyla karşıma gelinir. İnternette oyunlar var ya başarırsın bir üst levele gelirsin, işte öyle bir şey. Sonu yok yani. Sürekli zekam test edilir. Başıma çeşitli olaylar gelir, olay mahallinde ben yer alırım. Diyelim işteyim, benim olduğum gün baskın olur, teştişe gelinir. Sokaktayım, bomba atılır oradan geçen ben olurum, yolcular, şöforler birbirini döver, gaz bombası yerim nefesim tıkanır ölecek gibi olurum. Ev sahibim herkesinkinden fazla zam ister, attığım her adımda devlet benden vergi alır. Çarşıda pazarda kazıklanmamak için gözümü dört açarım. Arkadaşım arabayı kullanırken yol bilme özürlü olduğu için ön koltukta iki elim dizlerimin üstünde gergin bir oturuşla yolları karıştırmamak için tetikte olurum. O görev bile bana düşer. Evde sosyal ya da maddi manada bir iş olacaksa önce bana başvurulur. Öne geçip önderlik etmemi isterler. Başka zaman akıllarına gelmem. Ee tabi bu durumlarda kendimi en az zararla olaylardan kurtarmak için zekamı azami ölçüde kullanmak zorunda kalırım. Şöyle romalı pozisyonunda yatmayı ne çok özlerim, birisi de benim sorumluluğumu alsa da ben de köşede kıvrılsam. Dünya umurumda olmasa. Nerede o günler! Benim program sürekli çalışmaya ayarlanmış. Ev almak istiyorum, bir türlü para biriktiremiyorum, araba almak istediğimden ben emin değilim. Agresifim biraz neme lazım yolda bir laf derim, oracıkta şoförler kafa göz girerler bana.

Şimdi, bazıları dünyaya ortamları hazırlanmış halde geliyor. Bense dünyaya geldikten sonra ortamımı kendim hazırlamak zorundayım. Bunun için önce birey olmak, sonra eğitimli olmak, sonra iş, para, konum, aşk sahibi olmak için çalış babam çalış. Ben sürekli sınandığım için buradaki sınavım bitmek bilmiyor. Bu acıyı öğrendi başka bir acı bu olmadı bir başkası. Yeter ki bu işlerin acıların bir sonu olmasın da ne olursa olsun. Oysa şanslı azınlık, hiç böyle dertlere sahip değil. Acıyla tanışması gerekmez, aşk gelir onu bulur, iş gelir onu bulur. Zaten bir takım eğitimleri çocukken farkında olmadan almıştır. Sorarsan benden mutsuz o ayrı. Tatminsiz şeyler! Ben çocukluğumda ne bisiklete binmeyi bildim, ne yüzmeyi, ne araba kullanmayı, ne tenis oyanmayı, ne de ingilizceyi en basitinden. Hepsini sonradan sırf bu şanslı azınlığa dahil olayım diye paralar dökerek, ekstra zamanlar yaratarak öğrendim. Eşitlik meşitlik yok, demokrasi yok, sosyal devlet yok. Kimse martaval okumasın. Ezip geçmek var bu dünyada.

Bir çocuk doğduğunda ortamı fiziksel olarak hazılamanın dışında, bu özeni onların gelecekleri için de göstermek gerek. Bunlar insanın elinde olan şeyler, tabi bi de insanın elinde olmayan şeyler var. Şu benim yazılım programı gibi yukarıdan
hazırlanmış olanlar için söylüyorum. İnsaf diyorum, niye herkes aynı derecede sınanmıyor da ben bir duyguyu öğrenmek için yüz kere sınanıyorum. Öğrendim ben, acıyı, nefreti, öfkeyi, tahammülü, sabrı, iyiliği, kötülüğü, basireti, sağduyuyu, merhameti... Keşke herkes benim gibi olsa. Hep diyorum DÜNYADA ADALET YOK!

2009-11-10T09:22:00.000-08:00

arkadaşın arkada kaldığı durumlar...

Hafta sonu yeğenlerime baktım demiştim ya, o gün dışarı çıkamamış, içimdeki kötü enerjiyi toprağa akıtamamış biri olarak gece pc de öylece dolanıyorum, msn, facebook, blog açık falan. Saat yirmidört civarları. Samimi arkadaşlarımdan birisi msnden mesaj atıyor "ooo yaşıyor musunuz?" diye. Ben de arkadaşımı iyi tanıdığımdan bu lafın altında yatan sitemi anında çakozlayarak birden şartellerim attı. "Evet yaşıyorum ama bir kere de lafa sitemle başlamasan" dedim. Mesele buradan başladı. Bir sürü sitem dolu laflar, ben de ağzıma geleni söyledim. Eskisi gibi içimde tutmadım. Söylemesem ben, ben olmaktan çıkacaktım. En sonunda cevap vermeden çekti gitti. Koymadı bana desem yalan demiş olmam. Neyse önce kızla mazimizden biraz bahsedeyim, taşlar iyice yerine otursun ki beni sadakatsiz biri sanmayın.

Normalde bu hep sitem durumundadır ve ben anlamamazlıktan gelir, alttan alma moduna girerim. Ama o gün evde iyice bunalmış biri olarak öyle demedim ve artık aslında öyle demekten, alttan almaktan, onu hep haklı çıkartmaktan bıktım. Vakti zamanında bununla aramızda bir dargınlık olmuştu. Dağ dağa küsmüş dağın haberi yok şeklinde bir durum. Bu durduk yere bir yerden alınmış, bunu da söylememiş, içinde büyütmüş dağ kadar yapmış. Aradan zaman geçmiş bana karşı suratı hep asık hep asık, beni arkadaş ortamlarında görmemezlikten gelmeler,tirip atmalar, laf sokmalar vs. Ben normalde kendini rahat ifade edebilen, hakkının arayan, çan çan konuşan biri gibi gözükürüm. Değilmişim, o günlerde farkettim. Kıza karşı sesim çıkmadı, ezdikçe ezdi beni. Ben öyle salak salak durdum orada. Ha arkadaşlarda durumu farketti, ben sessizleştikçe büyüdüm gözlerinde. Bana hak verdiler, onunla konuşup sorunun ne olduğunu sordular. Bu önceleri burnundan kıl aldırmamalar, kerpetenle ağzından laf çıkarmalar, kem kümler, yok bişiyler. Sonra vay efendim eskiden onu çok ararmışım şimdilerde aramıyormuşum, niye suratı asık sormuyormuşum, onu takmıyormuşum. Efendim o çok ince ruhlu biriymiş, kırılırmış (kırılmak ona has bişiymiş gibi, halbuki o ara bende kırmadık taraf bırakmadı o ayrı) zırtan pırtttan şeyler anlayacığınız. O bana suratını astığı için ve tabi ki ben de suçsuz olduğumu bildiğim için onu ciddiye alıp ne oluyor diye sormadım. Öyle de inatçı bir tarafım var. Sormam işte. Çünkü biliyorum kız hep bir adım önde olmak isteyen, hele ince bir ruh deyince bayrağı kimseye vermeyen, kırılmak onun tekelinde olan bir şahsiyet. O zamanlarda ben ona o kadar darıldım ki anlatamam. İçimden bir şey koptu, artık ona karşı hissizleştim. Bir gün konuyu açtım ve hatalarını teker teker söyledim, o da söyledi. Ama o hep haklı tabi. Neyse ben çok uzatmak istemedim. Gerek yoktu bir yerde, çünkü benim için bitmişti. Çok iyi iki dosttuk, çok güzel anılarımız olmuştu, acılarımızı paylaşmıştık, beraber yemiş içmiştik. Bunların hatırına uzatmadım. Bitmişti ama. Ona dair bir duygum kalmamıştı, artık görüşsek de olurdu görüşmesek de. Hatta görüşmesek bir müddet daha iyi olurdu. Ve haftada bir iki olan görüşmelerimiz iki haftada bire sonra ayda bire düştü. Telefonla hal hatır da aklıma geldiğimde, o da üfleyip püfleyip (şimdi yine aramadığıma sitem edecek diye). Onun beni kırmasını kaldırmamıştı bünyem. Ben öyle küçük şeylere takılan biri değilim. O zamana kadar da önemsemedim, gün yüzüne çıkarmadım. Meğerse ben de kırılırmışım.

Arkadaşlığımız devam ediyor. Ben özlemiyorum mesela, bazen onu aramak külfet geliyor bana. Telefonun ucundaki ses samimi fakat bir o kadar da sitemkar ve uzak. Bu durumu kendime yaşatmak istemiyorum. Belki bencilce. Benim ruhum bunları kaldırmıyor. Eğer benim ruhum birşeyi yapmak istemiyorsa ona eziyet etmiyorum. Ne isterse onu yapıyorum sadece kendim için. Kendime önem veriyorum. Yalnızlıklarda, acılarda, mutluluklarda, sevinçlerde hep kendi kendinedir insan. Paylaşılınca sosyalleşirsin sadece, bu senin duygularının sendeki reaksiyonlarını azaltmaz ya da artırmaz. Taşıdığımız beden de tektir ruh da. Akciğerlerimiz bize ait ve aldığımız nefes de yalnızca onları havalandırır. Arkadaşlarım benim için önemlidir, sık sık görürüm, gülerim eğlenirim, yardım ederim. Kendimi sabırsız biri olarak görmeme rağmen arkadaşlarıma karşı olabilidiğince sabırlıyım. Bunda herşey tersyüz oldu. Çeliştim kendimle. Bu arkadaşım o akşam beni çileden çıkardı. Lafa öyle başlaması sinirime dokundu. Söylemeyeceğim sözleri söyletti, bir yerde iyi oldu. Artık bir dönsün kendine baksın. Bu karakteri yüzünden yanında bir tane arkadaşı kalmadı, bazen sırf onun yalnızlığına üzüldüğüm için onu arıyorum. Aslında haksız sayılmaz belki uzun zamandır onu aramamışım vs. Öyle bir noktaya getiriyor ve öyle yanlış cümleler kuruyor ki mecburen kendini haklı çıkarmak zorunda hissediyorsun. Hepimizin farklı meşguliyetleri var, kimse hayatından yüzde yüz memnun değil (bak hafta sonu çocuk bakmışım). Üste çıkmak için ona" madem arkadaşız, aklına gelmişim de sen niye aramamışsın, aramanın sırası mı olur, niye benden beklemişsin" dedim. Bişey diyemedi, bozuldu tabi. Sürekli aranacak, gönlü alınacak, poh pohlanacak kişi o. Top onda iki numara olmaya tahammülü yok.

Arkadaşlık böyle bişey değil bence. Ben de karşı tarafa bazen naz yaparım, sitemkar olurum ama ne bu kadar ciddiye alırım durumu, ne de karşı tarafı ezmeye çalışırım, anında işi şakaya vurur gönlünü alırım. Gerek yok böyle triplere. Gerçekten gerek yok, zamanında böyle yaptığı için onun hayatımdaki öncelik sırasını değiştirdim. Yalan değil yani. Belki kız bunu hissediyor. Kusura bakmasın. Bitince bitiyor ve rol yapamıyorum. Uzak duruyorum, yanında olup hiç konuşmayıp o orada yokmuş gibi davranmaktansa uzaklığı bahane edip durumu kurtarmak daha dürüst bir davranış geliyor bana. Gergin ortamlardan hep uzak olmayı tercih etmişimdir. Demek ki bu da beni geriyor. Buradan çıkan sonuç bu. Hiçbir şey zaruriyet halini almamalı. Gönüllü olduğunda hem veriyorsun hem alıyorsun. Kim daha ne ister, olmuyorsa uzatmamak lazım!

2009-11-07T09:34:00.000-08:00

İyi çocuk kötü çocuk...

İki tane dünya tatlısı, şirine mi şirine yeğenim var. Anneleri çalıştığı ve bugün bakıcıları olmadığı için onlara bakmak zorunda kaldım. Sorumluluk duygusunu şu yaşıma geldim, bir türlü sevemedim. Yemekleri, uykuları, oyunları, tuvaletleri derken bayağı işleri var. Ben de öyle sabırlı biri değilim. Hemencik sinirlenirim. Çok sevdiğim için katlanıyorum, başkasının olsa bir saat sabredemem. Hele ağladıklarında heralde dışarı atarım. Bunları öyle yapamıyorum tabi, ee bi de dışarı da atılmaz yani söylediğime bakmayın:)) Allahtan bunlar çok yaramaz değiller. 2,5 yaşında olanın eline bir tane ikea dergisi verdim. Sabahtan beri sayfalarını çeviriyor, bakıyor, dokunuyor, kendi kendine bir şeyler söylüyor. Ne anlıyor ondan anlamadım. Saatlerce baktı ona. Mobilyaların çanak çömleğin nesi cazip geldi merak ettim. Öteki ise babytv kolik bir kız. Biri tv izledi biri dergi karıştırdı. Bana da onlara yemek hazırlamak kaldı.

Çocukları öyle uzaktan seven, cee yapan, güldüğünde öpen, pışpışlayan biri değilim. Böyle rol kesen o cici kızlara da pek bir illet olurum. Hele sevgililerinin yanında dünden anneliğe hazırmış gibi numaralar yapıp onun gözüne girmeye çalışan iyi aile kızlarından hiç değilim. O kıza o bebeği bir saat emanet et, geri aldığında poposunun pişikli, ağzının aftlı, kolunun mor olduğunu görürsün. İşte çocuk sevmek denen şey böyle gösterişe dayanıyorsa ben çocuk sevmem. Kimin olursa olsun öyle bici bici yapıp, yalap şalap, annesine ya da erkek arkadaşıma yaranmak için kendimi maymun etmem. Seversem severim sevmezsem sevmem. Ben sevginin emek istediğini bilirim. Her zaman pırıl pırıl olmadıkları, gülücükler saçmadıklarını, agu gugu sesi çıkarırken altını doldurduklarını çok iyi bilirim. Yeğenlerinim dışındaki bebeklere düşman değilim sakın yanlış anlaşılmasın. Demek istediğim bu değil. Bu işin çok meşakkatli olduğunu söylüyorum. Çocuklara karşı çok sıcak durmam ama bu onları sevmediğimden değil, sevmenin bir takım sorumlulukları beraberinde getirdiğini düşündüğümdendir. Böyle işte, bu güzel, günlük güneşlik sıcak sonbahar günü evde mahsur kaldım. Perdeyi aralayıp dışarıya bakmadım bile. Sırf canım dışarı çıkmak ister ama çocuklarla çıkamam da kendimi yer bitiririm diye.

2009-11-02T12:03:00.000-08:00

Meslek etiğini balkonda asılı etek olarak algılamak...

Yaklaşık bir aydır işimle ilgili bir sertifika programındayım. Gideceksiniz dediler, gittik biz de. Hani öyle gönüllü falan değilim böyle şeylere. Bu işte bir kariyer düşünmediğim için sallamıyorum yani sertifikayı, eğitimi, semineri, sempozyumu... Neyse başladık işte. İlk günler teori vardı iki hafta kadar. Önceleri çok sıkıldım, çünkü mütemadiyen yok efendim siz öyle olmalısınız, yok efendim böyle olmalısınız, etik olmalısınız, sabırlı olmalısınız, pratik olmalısınz, herşeyi bilmelisiniz, uygulayan, uygulatan, uygulatılan olmalısınız vs. Bu cümle en son üst-insana gelir dayanır. Ben bilmiyorum böyle bir insan doğmuş mu, yaşıyor mu, varsa dünyanın neresinde, nasıl bir yaratıktır merak ediyorum. Böyle saçmalıklar yüzünden çok sıkıldım teoriden ilk bir kaç ders. Sonra gündelik hayatta olduğu gibi, ya da bizim pratikte yaptığımız gibi olan konulara gelince herkes bir gevşedi kendine geldi, derse katılım oldu, zevkli hale geldi ve derslerin neticede faydası görülmeye başlandı. Son bir haftadır pratiğe geçtik ve bunun için İstanbul'un muhtelif semtlerinde yedi ayrı noktada işimizi icra etmeye başladık. Amaç başka yerlerde bu iş nasıl icra ediliyor, fiziki şartlar ne, teknik donanım ne gibi konularda ufkumuzu genişletmek. Yoksa gittiğimiz yerlerde çalışmamız söz konuzu değil. Öyle iki günde ekibe ortama adapte olamazsınız. Herkes bunun bilincinde. Kalktık düştük yolllara biz de, bugün bu yakadasınız yarın öteki. Öyle bir şey ki gidiyosunuz, kendinizi tanıtıyosunuz -sizi karşılayanlar oraya ne için gittiğinizi bildiği halde size uzaydan gelmiş yaratık muamelesi yapıyorlar ama olsun bir dahaki programa onlar dahil olacaklar ve ebesininkini onlar da görecekler- uygulama yapılan alanları geziyorsunuz, ortamı ve insanları tanımaya çalışıyorsunuz, özellikle fiziki koşullarla kendi çalıştığınız yerin koşullarını karşılaştıryorsunuz. Bu her gittiğiniz yerde yeniden başlıyor. Bir yere en fazla üç gün gidiyorsunuz hatta bazı yerlere bir gün gidiyorsunuz. Daha burası neresi, buraya nereden gidilir -malum burası İstanbul- öğrenmeden hop başka bir yere geçiyorsunuz. Yani daha bir sürü şey ama özetle mesaiye geç kalmamak için, en kısa yol hangisidir diye akşamdan ibb haritasından yol iz aryırsonuz da yine de insanları memnun edemiyorsunuz.

Bu kadar lafı niye anlattım? Bugün gittiğimiz bir yerde bize öğrenci muamelesi yaptılar, farklı bir tavırlara büründüler. Bu da beni, olabildiğince gerdi. Şu anda, yarın aynı tutumla tekrar karşılaşırsam sözleyeceğim sözleri şöyle bir hafızamdan geçiriyorum ki, onlara fırsat vermeden makineli tüfek gibi lafları sayabileyim. Sabah gittik, hoş karşılanmadık. Sanki biz keyfimizden, kendi isteğimizle gidiyoruz oraya da, onlar da bize tafra yapıyorlar. İş başladı, arkadaşlarla şöyle bir etrafı dolaştık hem de kendi başımıza. Yetkili biri başımıza geçip burası şudur, şurası budur, bu odaya girilir bu odaya girilmez diye bizi bilgilendirmedi. Biz kendi halimizde saldım çayıra mevlam kayıra durumunda araziye çıktık, sonra da yapacak bir şey olmadığından çay odasına gidip oturduk. Öyle ki bu işte ayak altında olmak da sorun olur. Nihayetinde ben bu işi 13 yıldır yapıyorum, bana orada öğrenci mualamesi yapanları cebinden çıkarırım o ayrı konu. Ayrıca hani her gittiğimiz yerde başka muamele. Birisi bir şey yapmayın gerek yok der, birisi bir gün de size ne göstereceğiz ki zaten biliyorsunuz der, birisi içeri bile almaz imzanızı atın gidin der. Eee biz de pinpon topuna döndük, bir oraya bir buraya ne yapacağımızı şaşırdık. Neyse yetkili içeri gelip siz odalara girip çalışabilirsiniz, benim eleman açığım var, yardımcı olabilirsiniz falan dedi. Ha bi de adlarınızı alayım sonra değenlendirme kısmında lazım olur dedi. Bizde bir hönk durumu. Ya, değerlendirme durumu denince aklına yaptığın iş geliyor da, acaba sabahtan beri biz buradayız niye yanımıza gelip ortamı gezdirmediğin, insanları tanıştırmadığın, yardıma ihtiyacın olduğunu söylemediğin aklına gelmiyor. Yardım istemenin de bir adabı, bir usülü olur. Öyle bir misyonla buraya gönderilmedik o ayrı. Ki biz tampon eleman değiliz, biz açık kapatmaya gitmedik, stajyer değiliz. Yaptığımız iş çok önemli olduğundan -ilk günden- tanımadığın, ortamın acemisi olan insana oda ve sorumluluk teslim edilmez, niye bunlar aklına gelmiyor. Bi de kalkmış değerlendirme diye üstü kapalı tehdit tavırları içine giriyorsun. Programın sonunda da biz onlara öyle değerlendirme notları vericez. Biz sertifikayı onların engellemelerine, sabote etmelerine rağmen alıcaz. Çok istediğimden değil ama daha önce bu programdan kalan olmamış bu konuda bilgim var. Ama bizim değerlendirme notlarımıza göre onlar uygulama alanından çıkarılıyorlar böyle de bir bilgiye sahibim. Ha, bu çok önemli mi? Benim için tabi ki değil. Maksat yeşillik olsun, onlar da bir dahaki programda bizim yaşadıklarımızın aynısını başka yerlerde yaşayacaklar. Sözüm mesleğimdeki beyin özürlü, enbesil insanlara. Ondan sonra sertifika programında ilk dersler meslek etiğine falan ayrılmasın. İnsanlar bir kere meslektaşlarına insan muamelesi yapmıyorlar ki karşılarındakilere yapsın. Beyninde var olan hücreleri de böyle fitne fesata ayrıdıkları için mesleklerinde olsun, hayata bakış açılarında olsun, yaşam tarzlarında olsun bir adım ileri gidemezler. Sürekli de hallerinden şikayetçi olup ona buna bok atarlar. Kendilerine dönüp bakacak basiretten yoksun oldukları için toplum içinde böyle küçük insan olmaya da mahkum olacaklar. Vizyonu olmayan ayaktakımı olmak size yeterli gelir. Kusura bakmayın fazlası sizi bozar.

2009-10-30T12:41:00.000-07:00

Oy Trabzon Trabzon...

Şöyle tarihe bir göz attım. Bloga yazmayalı neredeyse iki ay olmuş. Bayağı bir zaman. Bunun sebebi biraz da benim uzun süre tatil yapmış olmam. Tam kırk gün İstanbul'da yoktum bir kere. Trabzon'a gittim. Orada internete giremedim. Kaldı öylece. Buraya gelince de birikmiş bir takım işler, adaptasyon derken yazamadım. Benim bünyem zaten tembelliğe çok müsaittir. Daha önceki yazılarımda da bahsetmişimdir. Yaşasın tembellik! Tembellik konusunda bir tez yazabilirim o derece yani.

Bir arkadaşım habire dürtüyor beni "yaz yaz" diye. Unutmuştum, hele bir şeyler yazayım dedim. Aslında düşündüğümde bu süreçte yazacak çok şey birikmiş. Hele Trabzon'da kaldığım zaman içerisinde her gün yeni bir olay, her gün yeni bakış açısı, yeni insanlar, yeni espriler, kalabalık, kargaşa, cümbüş... Güzel memleketimin güzel insanları. Başımdan geçen bir olayı anlatmadan edemeyeceğim. Giresun'dan geliyoruz dolmuştayız. Vakfıkebir dolaylarında feci bir kaza olmuş yolda. Ambulanslar gelmiş, insanlar yerde, her yer kan falan vs. Yoldan geçen meraklı sürücüler her yerde olduğu gibi olaya bakacağım diye trafiği kilitliyor. Bizim şoförde arabayı kenara çekti ve durdu. "Biraz bakın da gidelim" dedi. Ben hayretler içerisinde kaldım. Sanki ortalıkta seyirlik bir şey var, düğün, bayram gibi. Adam o kadar benimsemiş ki durumu, durup izlemek sıradan bir duruma dönüşmüş. Bence adam kendi merakının gidermek için kenara çekti ya o ayrı konu. Hani İstanbu'da her gün tanık olduğumuz bir olay bu. Ama şoförün arabayı kenara çekip böyle bir laf ettiğini de ilk defa duydum. Hem ilginç hem de komik geldi. Neyse Sürmene'ye geldik, başka bir arabaya bindik eve gitmek için. Şoför hareket etmek için arabanın dolmasını bekliyordu. Yaşlıca bir amca elindeki dondurmasını yalayarak geldi, arabaya oturdu. Bir taraftan da söyleniyordu. "Yaw bu bu dondurma çok soğuk, dişlerim hep ağzıma döküldü. O kadar da söyledim bana sıcak yerinden ver diye. Bak bana yine soğuk yerinden verdi" diye. Şaka gibi tanrım! Adam dondurmanın ılık olabileceğini düşünüyor ve satıcıya sitem ediyor. Allahım ben neredeyim böyle. Hani ben de oralıyım ama uzun süre dışarıda yaşayınca oradakiler uzay üssünden gelmiş gibi geliyor bana. Hayat farklı akıyor onlarla bizim aramızda. Daha neler neler, inanamazsınız. Aklıma gelince anlatırım. İlk defa bu kadar uzun süre kaldım Trabzon'da. Malum anne-baba orada olunca her zaman gidip ziyaret ediyoruz. Yazın gittiğim için, bizim ev gibi diğer akrabaların, konu komşusun da evi kalabalık oluyor. Neredeyse yatmaya yer bulamıyoruz evlerde. O kadar kalabalık. Biz sekiz kardeşiz. Evlimiz var, yeğenler var. Bi de kuzenler geliyor çoluk çocuk, halalar, teyzeler, dayılar falan derken iğne atsan yere düşmez. Bir bizim ev değil, bütün evler öyle. Normalde kışın en fazla üç beş ev de insan var. Onlarda iki yaşlı çiftten öteye gitmez. Ama gel gör ki yazın bütün İstanbul sanki orada. Bizim mahalle, eş dost, akraba genelde İstanbul'da yerleşmişler. Kışın da İstanbul küçük bir Trabzon oluyor o yüzden. Sokakta, otobüste, metroda, düğünde, dernekte, sinemada, boğazda muhakkak bir tanıdığa rastlıyorum. Böyle bir şey işte kalabalık yere ve kalabalık aileye mensup olmak. Bu kalabalıkta her gün bir olayla karşılaşmanız da kaçınılmaz oluyor. Lafın kısası oldukça renkli bir tatil geçirdim. Aslında gidip kafamı dinlemek, çimlerde yalın ayak dolanmak, bol bol ruhumu boşaltmak, hikaye toplamak, senaryo yazmaktı niyetim. Çok istediğim gibi olmadı. Mesela kafamı dinlemekten ziyade kalabalıktan kafam şişti diyebilirim. Yine de hikaye topladım tabi hem de bolbol. İlginç kocakarı hikayeleri, tarihte yolculuklar, delikanlı hikayeleri vs. Zamanı gelince hepsinden bahsedeceğim.

İstanbul'dan bu kadar uzun süre ayrı kalınca, uzun bir süre Trabzon'a uğramam dedim. Sıkıldım çünkü, hayatın karmaşasına alışmışız çünkü. Şimdi geleli iki ay oldu, özledim valla. Meğerse İstanbul hep aynıymış, değişen bir şey olmuyormuş, hayat su gibi akıyor biz de bir şey anlamıyormuşuz. Herşeyden öte burada yaşadığımızın farkında değilmişiz. Zamanı biz değil, o bizi tüketiyormuş. Bu tatilden anladığım şeylerden biri de bu. Peki, hayatımı değiştirebiliyor muyum? Maalesef hayır. İstanbul bana bağışıklık yapmış ben napimmm.

2009-10-27T13:01:00.000-07:00

aperatif..

Ölmedim yaşıyorum, bilgisayarımda çalışıyor, keyfim de idare eder, işim her zamanki gibi extra bir yoğunluk yok, hayata devam yani ama gel gör ki bu blog dünyasından bir uzaklaştım bir daha da elimi ataıp iki satır yazasım yok. Bu bloga karşı olan bir tepki değil. Tamamen benim bir işe uzun süre ara verdikten sonra tekrar geri dönmekte yaşadığım bir tür tembellik. Ha şu gün ha bu gün derken 2 aydır blogda parmak oynattığım yok. Yazacak tabiki çok şey var. İnşallah bu bir başlangıç olur da kaybettiğim isteğim ve hevesim geri gelir. Bakıcaz, görücez artık...

2009-07-30T09:28:00.000-07:00

Bozcaada'ya gitmek isteyip gidememe hali...

Geçen yıl bir arkadaşım davet etmişti ve ben de ilk defa bozcada'ya gitmiştim. Arkadaşlarım orada olduğu için ayrı bir güzel gelmişti bana orası. Normalde ada psikolojisine girerim ben. Sanki kötü bir şey olduğunda oradan kaçamayacağım hissine kapılırım. Bu his beni çok rahatsız eder. Tabi ki öyle bir şey olmadı. Çok eğlenceli vakit geçirdim. Bu yıl da arkadaşım davet etti ama gidemedim. Belki hala gidebilirim ama çok zor. Geçen hafta önüme bir fırsat geldi oraya gitmek için. İş yerinden izin alamadığım için gidemedim. Bilmiyorum ki önümüzdeki hafta sonu izin alabilir miyim oraya gidebilir miyim. Halbuki kışın ne hayaller kurmuştuk. Bu yıl orada daha kalabalık bir halde bulunacaktık, malum aile genişledi. Ada'cığımız doğdu. İşte bazen dereyi görmeden paçayı sıvıyoruz. Sonra da ayazda kalıyoruz. Şimdi düşün dur, bozcaadaya nasıl gideceğim diye?Önceden plan yapmamak lazım, bunu öğrendim son günlerde. Bir anda plan yapmalı, bir anda onu gerçekleştirmeli. Samanı her zaman saklamıcaksın arada bir anında yiyeceksin. Sonra hesapta olmayan yağmurlar yağabilir, tüm hasat küflenip püf olabilir.

Şuanda "son şans" diye bir film izliyorum. Dustin Hoffman ve Ema Thompson oynuyor. Bakalım hayata dair ne söylüyor. Film ad olarak "son treni kaçırdıklarını sanan iki kahramanın birbirlerini keşfetmeleri ve bunu kendi hayatlarının son şansı olarak kabul etmeleri" tarzında bir duygu oluşturdu bende. İzleyelim görelim yazalım paylaşalım...

2009-07-13T11:02:00.000-07:00

limon ağacı...

Film bir mutfakta maharetli ellerin limonları doğrayıp turşu kurmasıyla açılıyor. Filmin adı metaforik değil tam da limon ve limon ağacı üzerine inşa edilmiş. Bazı filmler vardır, adıyla alakası olmayan ya da binbir zorlamayla adıyla kendi arasında bağ kurulan. Bu öyle olmadığını ilk sahnede ortaya koyuyor. Yemyeşil limon ağacında sapsarı limonlar. Seyirci için görsel şölen. Öylesine mekanı doldurmak için kullanılan bir dekor değillerdir. Orada yaşayan, büyüyen bir şey var. Film kendi içinde hayatı anlatıyor ve yaşadığını gösteriyor. Limon olgunlaşıp daldan toplanmayınca daha fazla dayanamıyor ve yere düşüyor. Direniş de bir yere kadar devam ediyor. Sizden daha büyük bir güç direnişinizi kırıyor ve bir zavallı gibi durumu kabullenmek zorunda kalıyorsunuz. Limon bahçesinin sahibi Selma'da, bahçedeki limonlardan biri gibidir. Hayat ona genç yaşta taşıyamayacağı kadar ağır yükler bırakmıştır. Selma hayat karşısında dibe battıkça güçlenmiştir. Tek başına dünyaya ayak direyecek kadar güçlüdür, kararlıdır, cesurdur. Kimseye baş eğmeyecek kadar mağrurdur. Nasıl limonu tatlı olduğu için değil ekşi olduğu için severiz. Selma'yı da sessizliğinin yücelttiği gücü için severiz. Gücünü sessiz ve dik duruşundan alır.

Elbette ki bir mücadele, bir hak arama, bir direniş söz konusu. İsrail-Filistin sorununu içeriden bir bakışla iki tarafa da dokundurarak anlatırken meseleyi insani açıdan ele alıyor. Selma, limon bahçesi için direnişinde tek başınadır. Çocukları bile ona destek olmaz. Hem yıllardır süren korkular, karamsarlık ve kaybetme halleri hem de bu durumdan doğan kör düşünceler, karabasanlar onların annnelerine destek olmalarını engeller. Selma mücadelesi için bir avukatla anlaşır. O ise kendinde olmayan cesareti ve kararlılığı Selma'da görünce davaya sahip çıkar ve onun yanında yer alır. Dava sonucu Selma için kaybediş, hakaret, yıkım olsa da avukat kendi adına bu durumu kötünün iyisi olarak değerlendirir.

Bahçenin diğer tarafındaki kadının yaşadığı iç aksiyon, Selma'nın yaşadığı iç aksiyona yakındır. Komşusuna verdiği huzursuzluk onu da huzursuz etmiştir, gönlü limon bahçesini yıkmaktan yana değildir. Kocasının aksine onu tehdit unsuru olarak görmez. Daha insani bir yerden bakmayı başarır. Komşusuyla ilişkisine bile müdahale edilir. Selma davayı kaybedip limon ağaçları budandığında o da bireysel olarak tavrını koyar. Diktatörlük sistemine başkaldırır ve evi terkeder.

Selma'nın yaptığı limonatadan tadan herkes onu çok beğenir. Limonlar verimli topraklarda yetişmiştir ve herşeyden önce onlar sevgiyle büyümüştür. Selma'yı hayata bağlayan tek şey oradaki limon ağaçlarıdır. Bütün hayatı onlara bakmakla geçmiştir. Onları sevgiyle sular ve daldan toplar. Onların topraktan sökülmesi Selma'nın da topraktaki köklerinin koparılması demektir. Karşısındaki devlet olsa da bu onu yıldırmaz. Onun tek amacı ağaçlarını kurtarmak ve sessiz dünyasında onları büyüterek yaşamaya devam etmektir. Sustukça devleşmiştir ve onların koparılmasına engel olmuştur. Boyları kısaltılmış limon ağaçlarının arasında dolaşırken umutlarını yarınlara taşımayı ihmal etmez. Başlarını okşar, büyüyüp meyve verecekleri günleri bekler.

2009-07-12T08:10:00.001-07:00

Evin en güzel çiçeği benim, saksı çiçeğine ne gerek var diyen kız!

Çocukluğumdan beri doğayı, çiçeği, ağacı, börtü böceği severim (kelebekler ve uçan yaratıklar hariç). Küçükken kapının önünde kendime bir botanik bahçesi kurmuşluğum bile var. Her sabah kalkıp onları sulamışım, sararan yaprakları temizlemişim. Sarmaşıkları iplere bağlayarak düzgün uzamalarını sağlamışım. Bahçemde çeşit fazla olsun diye komşuların bahçelerinden binbir hallere girip çiçek çalmışım, kendi bahçeme dikmişim. Kuruyan yaprakları israf etmemişim, eski defterlerimin arasına koyup kurutmuşum, onları beyaz sayfalara iğneleyerek altlarına ne tür bitki ya da çiçek olduklarını yazmışım. Ama gelgelelim evde bu işler olmuyor. Ne kadar uğraşsam da çiçekler bir türlü gelişmiyor, kara kuru bir köşede sararmış boynunu bükmüş duruyor. Çiçek zekasıyla yerlerinin beğenmiyorlar. Evin en güzel yeri onların olacak, en çok ışığı onlar alacak, düzenli sulanacaklar, aspirinleri verilecek, toprakları değiştirilecek, büyüdüklerinde saksıları değişecek. Amma da nazlılar, kime bu kadar özel hizmet var bizim evde. Onlardan başka hiç kimseye. Bu yüzden benim evimde yaklaşık on yıldır bir tane kendini menekşe sanan bir çiçek var. Menekşe sanan diyorum çünkü menekşelikten eser kalmadı onda. Üç yıldır hiç çiçek açmadı. Bir ara saksısını değiştirdim ama yine de aynı kös köslükle oturuyor mutfağın camında, bir santim bile uzamadan, yeşilinde bir ton bile değişiklik olmadan.

Yıllar önce oxxodan eldiven almıştım kendime, bunu da yanında hediye vermişlerdi bana. Evin ilk saksı çiçeklerindendi. Mutfak camının önüne koydum onu, şimdiki yerine. İlk yıllarda çok güzel mor çiçekler açtı, yılda bir iki kere. Sonrasında biz de çok bakamadık ona ne yalan söyliyim çok kazalara kurban gitti. Çok defa topraklarını yerden topladığım olmuştur. Birisi farkında olmadan küçük menekşeyi yere düşürmüş, menekşe toprağıyla beraber saksıdan çıkmış, sonra yine öyle olduğu alınmış tekrar yerine koyulmuş. Ama o kendine yapılan işkenceye inatla yaşamayı sürdürmeye devam etti. Başını hiç eğmedi, yaprakları hiç solmadı. Ki ayda yılda bir sulanmasına rağmen. Ben ilk yılllarda düzenli sulardım onu, arada sevgi sözcükleriyle yapraklarını okşardım. Son yıllarda mutfağa da pek uğramaz oldum. Tabi onun yanına da. Hatta soranlara benim hiç çiçeğim yok der oldum. Unuttum onu. Gözüme takıldığı zamanlar suladım onu yine de. Kızgındım ona biraz, yıllardır çiçek açmıyordu. Sanki suç onundu, ben ona çok iyi bakıyormuşum gibi. İki hafta önce küçük beyaz tomurcuklar gördüm onda. Gülümsedim içimden, öldürmeyen allah öldürmüyor demek ki. Bunca yıl terkedil, adam gibi sulanma, yerlere düşürül, saksını bile yıllar sonra değişsinler ama sen yine de çiçek aç. Çıkmayan candan umut kesilmez derler, benim menekşe de öyle. Bugün beyaz çiçekler açmış. Bunca yılın özrünü dileyerek okşadım onu, su verdim. Yaprakları canlandı, çiçekler gülümsedi gibi geldi bana. Eskiden mor açardı, yavrucum vitaminsizlikten artık renksiz açıyor. Onun yaşama sevincine hayranım. Biz en ufak bir şeyde yerle bir olabiliyoruz, onlarsa kendilerine yapılan onca eziyete rağmen hala bizi mutlu etmenin yolunu arıyorlar...Hala ayaktalar... Çok yaşa menekşe emi, beni utandır:))

2009-07-11T12:55:00.000-07:00

Evdeki Yalnızlık...

Yalnız kalmayı seviyorum. Canım ne istiyorsa yapıyorum bir kere. İstediğim gibi dolaşıyorum evde rahat kıyafetlerle mesela. Tuvalete gidince ya da banyo yapınca kapıyı kilitlemem gerekmiyor. Banyoda istediğim kadar kalabiliyorum. Sabah duş aldıktan sonra saç kurutma makinesini birisini uyandırma korkum olmadan rahatça çalıştırabiliyorum. Herhangi bir odanın ışığını açık bırakıp unutabiliyorum. İstediğim tv programını seyredebiliyorum, istediğim volümde hem de. İstediğim filmi dvd de izleyebiliyorum. Hiç kimseyle konuşmak zorunda kalmadan öylece oturabiliyorum, koltukta uzanabiliyorum. Meyve tabağını kaldırmak zorunda değilim. Masayı da toplamak zorunda değilim. Ayakkabılıkta bütün yerler benim. Kimse benim ayakkabılarımın üstüne ayakkabı koymuyor. Askıdaki bütün asacaklar da benim. Aldığım gazeteyi de ilk ben okuyorum, ilk ben dağıtıyorum. Sadece kendi ütülerimi yapıyorum. Evi haftada bir temizlemem yeterli oluyor. Yemek yapmama da gerek kalmıyor. Eve geç geldim erken geldim gibi kimseye verecek bir hesabım yok. Kimseden günlük rapor da almıyorum, kimseye de rapor vermiyorum. İstersem sesli düşünebiliyorum. Ojemi sürdüğümde saçma sapan bir şey için kalkmak zorunda kalmıyorum. Bilgisayarı istediğim kadar meşgul edebiliyorum. Telefonla istediğim kadar konuşabiliyorum. Film izlerken duygulandığımda rahatça ağlayabiliyorum. Hareketli bir karadeniz türküsünde kalkıp horon bile edebiliyorum. Gece arkadaşlarımda kalabiliyorum. Hafta sonu istediğim saatte kalkabiliyorum. Telefonumu şarj etmek için şarj makinesinde sıra beklemiyorum.

Ama evde canımı sıkan bir şey var. Çamaşır makinesi dolmuyor, yeterli kirli kıyafet çıkmıyorrr:))

2009-07-04T11:55:00.000-07:00

Yemek yedim keyfim geldi:)

Acıkınca hiç çekilmem ben. Bir sinir, bir gerginlik ki sormayın. Evde yalnızsam yemek yiyesim gelmez, kendime yemek hazırlamaya üşenirim. Öyle açlıktan geberene kadar yemem. Dayanılmayacak bir hale gelince arkadaşlarımı ararım, gelin beraber yemek yiyelim diye. Ya da çok sevgili halamı ararım. Halamla ben karşılıklı apartmanlarda otururuz. Bazen halam da evde olmaz, arkadaşlarım da müsait olmaz, işte o zaman iş başa düşer. Açlıktan şekerim düştüğü için başıma ağrılar girer, bu ağrılar içinde mecburen yemek hazırlarım kendime. Bugün de o günlerden biriydi ama bir farkla. Evet açlıktan başıma ağrı girdi. Fakat aradığım arkadaşım teklifimi hemen kabul etti. Gelince çabucak hazırlandım ve dışarıya yemeğe gittik. Çok güzel bir gündü aslında. Yürüyerek gittik, bir kebapçıda ben iskender yedim, o da içli köfte ve salata. Uzun zamandır görüşmemiştik, konuşacak mevzu da boldu, hem yedik hem sohbet ettik. İki saat kalmışız orada. Canımız biraz daha yüyüyüş istedi. Levent'in sessiz ve yeşili bol sokaklarında yürüdük. Ruhumuz dinlendi. Yediklerimizi de sindirdik böylece. Çok keyif aldım ne yalan söyliyim. Eve yürüyerek döndük. Kendimizi yorgun falan da hissetmedik.

Mutluluk için herşeyin tam olmasını beklememek, umutları uzaklara taşımamak gerek, hayat ertelenmeye gelmiyor çünkü. Eğer küçük şeylerden mutlu olabiliyorsak bugün hemen o anların tadını çıkarmaya bakmalıyız. Yoksa kim garantisini verebilir hayatı uzun yaşacağız, ertelediğimiz mutlulukları görmeye ömrümüz yetecek, şimdi verilen şans o zaman da verilecek diye. Herşey yerinde ve zamanında güzel, küçük şeylerden, anlardan mutluluk çıkarmasını bilmek gerek. Hayatımdaki herşey istediğim gibi değil. Evet isteyipte ulaşamadığım emellerim, hayallerim var, eksikliğini yaşadığım çok şey de olabilir. Hele de beni anlayacak ve benim de anladığım bir hayat arkadaşının eksiğini ruhumun derinliklerimde hep hissederim. Yok diye hayatı kendime zehir etmem ama. Mesele bu. O yoksa, başka şeylerle kendimi avuturum, elimde olan başka şeylere şükrederim mesela, önce aldığım nefese sonra sağlığa, aileme, arkadaşlarıma, işime, eğitimime, özgürlüğüme. Bulurum mutlu olacak bir şey. Çünkü bu anlar bu dakikalar bir daha geri gelmeyecek. Belki ileride o insanı bulacağım. Fakat bu kez de zamanı durduramadığımdan geri dönüpte zamanı yeniden yaşama şansım olmayacak. Ne gerek var bugünümü mahvetmeye ya da mutluluğu ertelemeye. Bu yüzden şimdiki anı yaşamak lazım. Yaşam zaten şu an olandır, canlı olandır. Dün geçmişte kalan, gelecekse yarındır. Oysa bizim için gerçek olan, haz alınan, mutlu olunan, yaşanır olan bugündür. İyi değerlendirmek lazım. Herkes hayatı kendi için yaşar neticede. Benim aldığım nefes bir başkasının akciğerine gitmez. Ne kadar seversen sev, annen de baban da olsa, eşin de sevgilin de olsa bu değişmez. Önce can sonra canan demiş büyüklerimiz.

Pek sevmediğim halde ikinci paragraf biraz güzin ablavari oldu. Nasihat almaktan hoşlanmadığım gibi vermekten de hoşlanmam. Konu nereden buraya geldi anlamadım. Bugün yaşadıklarım beni buraya getirdi, ahan da yaşlanıyorum tecrübeme tecrübe kattım ve bunu da paylaştım:)

Her günüm böyle geçsin cancanlar... Huzurlu, tok ve keyifli...

2009-07-03T09:03:00.000-07:00

Kelebek fobim...

Bugün işyerinde odada bir kelebek vardı. Sanırım bir gündüz kelebeği. Ben onu görünce hemen odadan kaçtım, arkadaşlar kovalayıp camdan dışarıya attı. Küçücük bir kelebekten korkulur mu diye sorabilirsiniz? Ben korkarım işte. Beni öyle korkak bir kız sanmayın. En korkulacak hayvanlardan da korkmam. Mesela, fare, köpek, kedi, örümcek vs. Kelebek korkumsa taa çocukluğuma dayanır. Çocukluğuma ve çocukluk yarazmazlıklarıma.

İyi hatırlıyorum, ilkokulu bitirdiğim yazdı. Komşunun küçük çocuklarıyla beraber -en fazla 6-7 yaşlarındalar- gündüz gece kelebeği avına çıkardık. Evlerin, köşe bucağın, merdiven altlarının, balkon altlarının kuytu yerlerine gizlenir bu kelebekler. Gündüz gözleri görmediğinden öyle bir köşeye yapışıverirler. Dolayısıyla yaklaşan tehlikenin farkına varmazlar. Ben ve küçük arkadaşlarım sessizce yaklaşırdık onlara. Ben o zamanda korkardım onlardan ama yine de geri durmazdım. Korkularını zevke dönüştüren bir vampir gibiydim. Benim elimde bir pet şişe ve uzun bir sopa olurdu. Sopayla onları oldukları yerden düşürürdüm, bir taraftan da onların uçup bana gelmesini engellemek için her an kaçmaya hazır şekilde bir ayağım hep geride olurdu. Çocuklarda onları düştükleri yerden elleriyle toplamak görevini üstlenmişlerdi. Toplayıp benim elimdeki pet şişeye koyarlardı. Bu aşamada ben onlara bakamazdım bile. Kapağın sıkıca kapatıldığından emin olduktan sonra pet şişeyi elime alırdım. Kelebekler çoğalınca içeride kavga etmelerini, kaçmaya çalışırken kendilerini şişeye çarpmalarını gözlerimi korkudan kısarak büyük bir zevkle izlerdim. Bu zevki tanımlamam acaip oluyor, zevk biraz da onlara karşı tiksinç bir duyguyu da beraberinde getiriyordu. Çocuklar onları elleyince, ellerine kelebeklerin renkli, tozlu kanatlarından renkler bulaşıyordu. Sanırım bu beni tiksindiriyordu.

Biriktiriyordum şişeleri. Kelebekler ilk yakaladığımızda görmediklerinden ya da korkularından şişeden çıkmaya çalışıyorlardı, oraya buraya çarpıp enerjilerini tüketiyorlardı. Fakat bir gün sonra hepsi ölüyordu. Ben umudumu yitirmiyordum, her gün yeni bir şişe buluyordum, içini yeni kelebeklerle dolduruyordum. Şişeleri yan yana dizmek hoşuma gidiyordu. Kendimi kötü hisstmekle beraber, onların gece uçup üzerime konmasından nefret ettiğim için ya da bence kelebek fobim olduğu için onları başkasına toplatıp şişelere tıkmak işime geliyordu. Böylece köklerini kurutup gece rahatça dışarıda dolaşabilecektim.

Bu kelebeklern bazen xxl boyları olurdu. Onlar bence gece kuşu. Hele de böyle bu boylarından yakaladığımızda ben ortalıkta olmazdım. Sopayla onu bir köşeden düşürmek de çocuklara kalırdı. O kadar tiksiniyordum ve korkuyordum ki eve girip kapının ardından komutları veriyordum. Yakalandığında da kolay kolay şişeye dokunamıyordum. Neme lazım benden intikam almak için şişeyi deler geçer düşüncesiyle şişeye önce uzaktan bakar, kapağının sıkıca kapatıldığından emin olur, sonra tiksine tiksine zorlukla şişeyi elime alırdım. Şişede ufak bir hareket oldu mu kaldırıp fırlatırdım onu. Çocuklar küçük olduğu için bence akılları ermiyordu. O korkunç yaratıklara elleriyle dokunmayı, onları toplamayı oyun sanıyorlardı. Ben onların gösterdiği performansı hep takdir ediyordum. Onlar da küçücük boylarıyla bir iş başarmanın zevkini yaşıyorlardı. Benim korkumla dalga bile geçiyorlardı.

Kelebek korkum işte böyle çocukluğuma dayanır. Şimdi genelde uçan her şeyden korkarım. Çünkü kendimi savunmasız hissederim. Uçup aniden üzerime saldıracak, beni ısıracak diye korkumdan ölesim gelir. Onlara zamanında ettiğim eziyetler gelir aklıma. Ve hep bir gün bunun intikamını alacaklarını düşünürüm. Yani bu benim yaptığım aslında korkumun üzerine gitmek, onu yenmek içindi. Ama yenemedim, eğer onlara dokunabilseydim ve onları şişeye koyan ben olsaydım bu olacaktı ama cesaret edemedim. Fobim ve ben sanırım ölene kadar beraberiz...

(bunun gibi börtü böceğe çok işkence etmişimdir, başka bir yazı da onları da yazarım. Benim tamamen sadist, psikopat, işkenceci biri olduğumu sanacaksınız. Çocukluktan canlarım çocukluktan:)

2009-06-28T10:43:00.000-07:00

tatil mi! anlamadım!

Tatil için arkadaşım beni ekince ben de hemen yeni planlar peşinde koştum. Uzun zamandır görmediğim İsveçteki kuzenime mail attım "gel beraber tatil yapalım" diye. O da bir kaç gün sonra bana döndü, "biz izmir selçukdayız, burası mükemmel, arkadaşımızın yazlığındayız ille de sen de gel falan, boşuna otel parası verme" gibisinden bir sürü ikna çabaları. Ee güzel bir plan, parasız tatil neredeyse. Hemen evet dedim ve onların yanıma selçuğa gittim. Havaalanında eşi karşıladı beni. Kuzen gelemedi evde biraz hasta dedi. Noldu dedim telaşla. Kem küm ederek evde konuşuruz dedi. Len dedim bu kesin hamile. İçime doğdu. Bir gittim bizim kız yatak döşek yatıyor, bir mide bulantısı bir kusma ki sormayın gitsin. Onu öyle görünce az kaldı ben de çıkaracaktım. Tabi bu çok çok güzel bir haberdi benim için. Çok istiyorlardı bu çocuğu. Ama bizim kızın rahmine bebe yeni düştü bu kusmaya başladı, nasıl geçecek dokuz ay bilmem. Ayrıca bu kusmaya bebede düşebilir alimallah. Ağzımdan yel alsın. Suyun adını duysa midesi bulanıyor ayrıca bir haftadır böyleymiş ve doktora gitmemiş. Hay allahım ya. Eşi de sinirleniyor. Bizimki doktora gitmeyi istememiş. Adamın elinden bir şey gelmeyince ve onu da öyle perişan halde görünce adam sinirlenmesin de napsın. Siniri tepesinde. Ertesi gün aldık hemen gittik kuşadasına hastaneye. Doktor "üç gün yatacak" dedi. Vucüddan aşırı su kaybı var, böbreklerde asit birikmiş falan filan. O gece onunla kaldım, ertesi gün doktor beni gönderdi. Neymii efendim hamilelik kusması psikolojikmiş, bizi görmemesi lazımmmış. Ee peki dedik bizde. Çıktık hastaneden bari bu fırsatı değerlendirelim gezelim dedik. Önce meryemanaya gittik (hacı oldum bu arada) Sonra yedi uyuyanlara. Sonra da yazlığa döndük. Zaman geçmek bilmiyor ama. Bir denize gidip ferahlayalım dedik, ben kursda öğrendiklerimi tatbik edeyim dedim. Denizde yürü allah yürü boyumu geçmiyor. Sıkıldım, boyumu geçmeyen suda debelendim durdum. Deniz gözlüğümü takmıştım, hiç sevmedim denizin dibini, bazı yerlerde yosun vardı, ayağıma değdikçe huylandım. Havuzda yüzmeyi öğrenince öyle çıplak ayakla kuma, yosuna, çakıla basmak bir tuhaf geldi bana. Fazla oyalanmadık denizde eve geldik. Birinci gün hastanede ikinci gün de böyle geçti işte. Üçüncü gün önce kuzeni ziyarete sonra efes antik kentine gittik. Tarihin içinde buldum kendimi. O güne özel bir de gösteri düzenlediler ziyaretçilere. Sezar ve kleopatranın bulunduğu bir törende şovlar, akrobatik hareketler gladyatör dövüşlerini temsil ettiler. Küçük bir sahnelemeydi ama eğlenceliydi. Hava da çok sıcak değildi, bulutlar ara ara gökyüzünde dolandı durdu da biraz serinledik. Amfi tiyatrolar, mezarlar, kütüphane, genelev:), eczane, baharatçılar vs. Hayran kaldım doğrusu, adamlar öyler yapmış ki 2500 yıldır ayakta, acaba bugün yapılan bir şey kaç yıl ayakta kalır da bugünün kültürünü yansıtır. Akşamdan sabaha değişen dünyada artık hiç bir şeyin uzun ömürlü olacağını ve ileriki nesilllere bugünlerden bir şey kalacağını sanmam. Tarihe doyunca çıktık oradan, doğruca selçuğun şirin bir köyü olan şirince'ye. Arabayı siyah bir dutun altına parkettik. Ee salkım salkım dutlar orada öylece dururken biz duramayız. Biraz çaldık onlardan ne yalan söyleyeyim. Çok lezizlerdi, normalde yeme-içmede her türlü huysuzluğu gösteren biri olarak beyaz duttan nefret eden ben, siyah dutta tam aksi utanmazsa ağaca çıkıp yiyecek kadar pisboğaz biri oldum. Şöyle ağzımız tatlanınca hızlıca köyün içine daldık, köylü kadınlarının el emeği göz nuru elişerinin ve sabun kokularının arasında köyü dolaştık, oradaki kiliseyi gezdik. Şarapların tadına baktık, küçük hediyeler aldık. Eskiden burası küçük bir rum köyüymüş. Türkiye'de yaşayan her rumun başına gelen onların da başına gelmiş, zorunlu göçler olmuş. Buraya da Türkler yerleşmiş.

Şimdi diceksiniz kızı hastaneye bıraktınız geziyosunuz ne gamsızsınız falan diye. Yapacak bir şey yok, doktor istemiyor bizi hastanede. Ayrıca biz o kadar kötü değiliz. Her iki saatte bir aradık onu. Hatta bu kadar sık aranmaya bile kızar oldu. Neredeyse sesimizden bile tiksinmiş ona bile kusacakmış:) Gezecek yerleri bitirdik tekrar yazlığa döndük. Ben bu kez de havuza gittim, biraz da orada yüzeyim dedim. Akşama ızgara balık yaptık, bira, şarap vs. Üçüncü günde böyle geçti. Dördüncü gün bizim kızı hastaneden çıkarmaya gittik erkenden. Aldık geldik hemen. Ev kokuyordu ona, ama herşey kokuyordu. Ne yapacağımızı şaşırdık, zorla yemek yedirmeye çalıştık. Sürekli hasta modunda yattı. Kalan üç günü de, koku lafları, sürekli öğürtüler, arada kusmalar arasında geçirdik. Ben evde yapmadığım kadar iş, yapmadığım kadar yemek yaptım, yıkamadığım kadar bulaşık yıkadım. Bunun adı da tatilmiş. Hay ben bu tatilin içine. Aklıma kötü bir deyiş geldi. "Bahtsız bedeviyi çölde kutup ayısı.." aynen böyle yani. Allam naptım da bu yıl ki tatil böyle oldu, bir suç, bir günah mı işledim. Tövbe allahım:)

2009-06-15T12:19:00.000-07:00

satılık senaryo var, duyan duymayana haber versin leeleleele!!!

Uzun zamandır üzerinde çalıştığım senaryo nihayet bitti. Yarabbi çok şükür. Bu fikir ortaya atılalı tam iki sene oldu. O günden beridir kafamda ölçüyorum tartıyorum, kağıda döküyorum olmuyor siliyorum yeniden yazıyorum, o da olmadı bilgisayarı gttiğim her yere götürüyorum, ufak notlar alıyorum, ilham perilerini kovalıyorum, taslak çıkarıyorum; yani kırk takla değil yüz kırk takla attım bunu okunacak hale getirene kadar. Okunacak hal diyorum, çünkü ancak hikayesini yazabildim. Uzun uzadıya ama ayrıntısına kadar. Tretman diyelim biz buna. Hem de bir sezonluk. Öyle az iş gibi gözükmesin. Çok çalıştım çokkk. Gecemi gündüzüme kattım. Bir sürü doküman okudum, konuyla ilgili araştırmalar yaptım. Hele yapımcım bir evet desin anında yazarım çekim senaryosunu. Tembellikte elime kimse su dökemez ama vakitli saatli bir iş yapıp bir yerlere yetiştireceksem beni kimse tutamaz. Hikayeyi yazdığım gibi kaplumbağa hızıyla değil, jet hızıyla yazarım o zaman. Bir nevi hızlı gonzalesim ben. Bu yavaşlık bu hikayenin yazılma aşamasına özel bir şey. Yoksa benimle kimse yarışamaz hızlılık konusunda. Zaman koşar ben ardından. Tabakhaneye yetişmeye çalışanlardanım:)

İşte de, okulda da hep bir acelem olmuştur. Okulda ödevleri ilk gün teslim eden ben olmuşumdur, ya da vaktinde. Mülakatlara, sınavlara hep ilk gün girerim, sabır diye bir meziyetim yok benim. Vakit uzadıkça sıkıntı içimde büyür benim. Bir an önce o işten iyi ya da kötü kendimi kurtarmak, kafamı rahatlatmak, sorumluluk hissini üzerimden atmak isterim. Herşey bittiğinde o rahatlık hissini severim ben, keyfini çıkarırım o anın, doya doya yaşarım. İşte de mesela, ellerim acaip hızlı hareket eder. Geçen gün bir arkadaşım ellerimi yıkarken beni izlemiş, "ellerini ne kadar da hızlı hareket ettiriyosun" dedi. Bir dikkat ettim, sanki otomatiğe bağlamışım onları, parmaklarım birbirinin içinde, avucumda seri hareketler yapıyor, birbirlerini ovuşturuyor. Bilinçli yaptığım bir şey değil bu. Huy işte. Can çıkmadan huy çıkmaz derler. Sanki hep birileri beni kovalıyor gibi. Aslında ben, kaçan zamanı kovalıyorum. Onunla yarış halindeyim.

Dünde işteydim ve iki senedir bir türlü kuyruğunu bağlayamadığım senaryoyu sonunda bir kazığa bağladım. Yumurta dayanmadan bir işi başlayamam ben ve en verimli olduğum anlar da genelde bir kaç işi birarada yaptığım anlardır. Dün o kadar işimin arasında oturdum senaryoya noktayı koydum. Şaşırdım kendime valla. Günün sonunda iyi iş çıkarmıştım, kendimle gurur duydum. Bakalım sevgili yapımcım da benimle aynı hisleri paylaşacak mı? Onun deyişiyle heyecanlanacak mı?

Geçen gün uğramıştım kendisine, geldiğim aşamayı anlatmıştım ona. Heyecanlanmış gibi gözüktü bana ama bu yapımcıların işi belli olmaz. Gözlerindde dolar işareti var. İşine gelmez, para kazanamayız bu filmden der, benim senaryo tozlu raflara gider. Ama hiç de öyle kolay olmayacak bu. O yok derse alır giderim senaryomu, başka yapımcının kapısını aşındırırım. Sererim yatağı onların kapısına. Ta ki içlerinden biri kabul edene kadar. Birisi olmazsa öteki, o olmazsa bir öteki daha. illa ki allayıp pullayıp birisine satacağım bunu. Yok öyle yağma. İki yılımı verdim buna ben. Çekin len bu senaryoyu! Yüzünüzü kara çıkarmayacağım. Walla memnun kalacaksınız, para kazanacaksınız, eğleneceksiniz, en önemlisi yeni şeyler öğrenip şaşıracaksınız!

2009-06-13T06:34:00.000-07:00

perföratör...(oyucu, bir çeşit matkap)

Bu günlerde içimde tarifi olmayan bir iç sıkıntısı var, tarif edemiyorum çünkü onu bir nedene bağlayamadım. Öyle ara ara gelir. Yeme içmeden kesilirim, sürekli uyku modu, kaçıp uzaklaşmak, yalnız kalmak, hiç bir aktivitenin içinde yer almamak, film dahi izlememek, hiç bir şey yazmamak gibi haller olur bana. Depresyon diyorlar ama yine de ben kendime kondurmam bunu. Sürekli kontrol altında tutarım, hiç boşa almam vitesi, belki bundan dolayıdır arada bir rölantiye alıyorum kendimi. Bu halin adına hayatta bir mola almak diyelim. Devre arası gibi. Sürekli kontrol, sürekli denetim yoruyor bir saatten sonra. Ruhun dinginleşmesi, ferahlaması, hatta bir müddet devre dışı kalması gerekiyor.

Perföratör ortopedinin kullandığı bir ameliyat aletidir ve maktap görevi görür bir nevi. Burgulu uçları vardır, en sert dokuları deler. Sanki onunla oyuluyor her yerim, etrafa parçalar savruluyor. Umrumda değil şiimdilik, görüyorum parçaları kılımı kıpırdatmıyorum. Bir süre sonra silkelenip kendime geleceğim ve onları aceleyle toplayıp yerine yapıştıracağım. Ama asla eskisi gibi olmayacak. Yaşlanmak demek, zamanın ilerlemesi demek bu olsa gerek. Yıllar parçalıyor, dağıtıyor, harabeye çeviriyor, giden gidiyor işte. Dur diyemiyoruz, rejenarasyon yapamıyoruz yılan gibi değiliz ki kopan kuyruğumuzun yerine yenisi gelsin. Yaşadığımız her şey iz bırakıyoruz yüreğimizde, bedenimizde, beynimizde...

2009-06-09T08:24:00.000-07:00

sempozyum yerine güne gelen kadın grubu!

Kadın eşittir çene. Dinmek bilmeyen bir uğultu var salonda. Kürsüde konuşan da bir bayan ama salondakilerin uğultusundan sesini duyuramayan bir bayan. Hazırlanmış, emek sarfetmiş, bilgi alışverişi demiş, beyin fırtınası demiş kalkıp gelmiş. Koca bir hayal kırıklığı. Dinleyen bir kişi yok. Herkesin derdi saçında başında, kimin ne giydiğinde, kimin nereden geldiğinde, belli ki tanıdık olanlar hemen ayaküstü bir dedikodu çemberinde. Görev verilmiş, sırf onlar da bunu yerine getirmek için bedenlerinin oraya taşımışlar, kafaları başka yerde kalmış. Bu tip yerlere de alışkın olmadıklarından burada da gündelik hayatları devam ettiriyorlar. Bir pişkinlik bir pişkinlik. Yani canı sıkılıyor dışarı çıkıyor canı sıkılıyor içeri giriyor, canı sıkılıyor çayıyla kahvesiyle dolaşıyor, bir hava almaya iniyor vs. vs.. Kürsüdeki konu anlatıyor, hem de dinleyenlerin yaptığı işle bizzat ilgili, doğru bilinen bilgiler çürütülüyor, bilgilere bilimsel alt zemin oluşturuluyor ama kimin umurunda. Bizimkiler hak getire. Onlar herşeyin en doğrusunu bilir ya, işler hep tıkırındadır ya, ne gerek var dinlemeye di mi?

Madem dinlemeyecektiniz niye geldiniz. Gelmek isteyenlere de engel oldunuz, kontenjan işgal ettiniz. Türk milletinin bir özelliği vardır, bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olurlar. Boş yer görmesin koyarlar lafı, hem de hiç düşünmeden. Herşeyi çok bilirler, hem de en iyisini bilirler. Konuşmacıların sunumları bitince salondan soru istediler. Kimsede çıt yok. Sanki konuyu dinlediler de herşeyi çok anladılar, sildi süpürdüler anlatılanları, hatta yuttular bilgileri de soru sormuyorlar. Aslında tabiri caizse apıştı kaldılar da o yüzden kafalarını sandalyenin altına soktular, sesleri sedaları kesildi. Aman bizi kimse farketmesin, yanılıp da bize kimse bir şey sormasın. Çünkü verecek cevapları yok, onlar sadece dinlemeye geldiler, onu da yapmadılar ya o ayrı konu. En sonunda oturum yöneticisi artık dayanamadı, hafiften bir dokundurdu onlara. Salondaki dinmek bilmeyen uğultuları dile getirmeden lafını soktu. Ohh ne iyi oldu. Birden herkes sus pus oldu. Kabahatlarinin farkındalar ama salondaki klimalara da laf etmeden geri kalmadılar. Bütün suç yıkıldı zavallı klimaların üstüne. Herkes herşeyin farkında bahaneler boşuna, rezillik diz boyu.

Eğitimsizlik, cahillik, görgüsüzlük, pişkinlik kötü şeydir. Eksiği bilip doğruyu aramamak, doğruyu arayana saygı göstermemek, ukalalık yapmak kötü şeydir. Biz böyle bir toplumuz, meyve veren ağacı da taşlamayı pek severiz. Ne bizim olsun ne de bir başkasının.. Bencilliğin daniskası, yok bunun ötesi!!

2009-06-06T11:09:00.000-07:00

Üç Kızkardeş...

Çehov'unkiler kadar ünlü olmasalar da onların da kendilerine göre bir tanınmışlıkları var. En azından benim gibi renkli bir kişiliğin arkadaşları onlar. Daha ne olsun di mi? Hem zaten Çehov'unkiler pek de sıkıcıdır, gitmek isteyip gidemezler, yapmak isteyip yapamazlar, durdukları yerde aksiyon yaratırlar. Bunlar öyle mi? Aksiyonu dibine kadar yaşarlar, yaşatırlar. Üç farklı karakter, üç ayrı dünya. En büyükleri N. tam bir çılgın. Bir abladan beklenmeyecek kadar özgürlükçü, dağınık, savurgan, gece kuşu. Ortanca da bir N. O büyük ve küçüğün dengeleyicisi. Abla olması gereken yerde abla, küçük olması gereken yerde küçük. Tam bir sürat makinesi. Ben kendimi hızlı, atik, çevik, övünmek gibi olmasın pratik zeka sanırdım ama bu kişilik beni ikiye hatta üçe katlar. Hop kalkıyorum der kalkar hop oturuyorum der oturur, hop giyinir, hop soyunur, hop yer, hop içer böyle bir şey işte. Küçük olan B. Büyüğün yerine getirmediği sorumlulukları yerine getirir, kendini frenlemesini bilir, evi derler toplar, yemek yapar, misafir ağırlar. Peşine takıp bir yere götürdüğünde seni yüceltecek cinsten bir şahsiyet yani. Valla ben üçünden de çok memnunum. Beni eğlendiriyorlar, bana güven veriyorlar, beni anlıyorlar, dert ortağı oluyorlar, tatil arkadaşı oluyorlar daha bir çok şey aklıma gelmeyen...

Şimdi bu üç kızkardeş benim bir apartman yanıma taşındılar. Mutluluğumu anlatamam. Onları bu kadar yakınımda görmek bana hem güven veriyor, hem beni çok mutlu ediyor. Canım sıkıldığında, onlara ihtiyacım olduğunda ya da onların bana ihtiyacı olduğunda iki adım ötede olmaları İstanbul gibi koca metropolde her arkadaşa nasip olacak cinsten bir şey değil. Bugün taşındılar. Beni meşgul etmek istemediklerinden bana haber vermemişler. Tesadüfen öğrendim ve koştum hemen. Her yer her yerde tam bir bayram evi. Yerleşmeye çalışıyorlar. Beni bulaştırmak istemediler. Annesi ve babası da gelmiş. Ne yapayım da bunlara yardım edeyim dedim. Koştum eve geldim. Kardeşime börek yaptırdım. Doldurdum bir tabağa götürdüm. Nasıl memnun oldular, annesi babası özellikle defalarca teşekkür ettiler. Tabi biraz da kızlarını benim yanımda emniyette hissettiler, güven duydular bana. Bu duygu beni çok memnun etti. Birileri beni adam yerine koydu:)

Bugün güzel bir gün, her yönüyle... İsteklerimiz, emellerimiz her zaman nihayete ulaşmıyor, ulaşmasını da beklemiyorum ama her zaman da kursağımızda kalmak zorunda mı? Ki benim için hiç şaşmaz, sürekli kursağımda kalır, öksürsem de çıkmaz. Hep bir öksürme olayı, hep bir boğulma, hep bir hazmetme, hep bir geri durma... Arada işte şu an mutlu olduğum durum gibi iyi olaylar da oluyor. Yukarıdaki bunlarla idare et diyor, çok şey isteme, senden kötülerine dön bak diyor. Eğer ders alacaksam da iyi şeylerden değil kötü şeylerden ders aldırıyor. Yani arada insan daha iyi, daha güzel şeylere özenip istemez mi? İçimdeki ses "yoook dur orada senin onu istemeye hakkın yok, kötüye bak şükret" diyor. Ehh napalım, elimiz mahkum hadi öyle olsun diyorum. Demesem de değişen bir şey olmuyor zaten. Alıştım bu duruma, modern polyanna durumu. Elimdekiyle yetinmesini öğrendim kısacası. Şimdi bu güzel anların tadını çıkarmayı daha çok seviyorum...İyi ki varlar, iyi ki geldiler...Hoşgeldiniz komşularım:)

2009-06-03T10:02:00.000-07:00

suya düşen tatil...

Lafa nasıl başlayacağımı bilmiyorum, biraz gerginim. Çünkü az önce tatil planı yaptığım arkadaşım bu planı suya düşürdü. Halbuki iki haftadır güzel türkiyemin her metrekaresini karış karış araştıran, uygun bir fiyata otel bulup, herşey dahil bir hafta kendimizi dinlendirelim, yiyelim içelim diye göbeği çatlayan kişi olarak ben gergin olmayayım da kim olsun!!! Bi de bu haberi öyle telefonda söylemiyor, bütün şirinliğini kullanmak, alttan girip üstten çıkmak için elinde dondurmayla bana geliyor. Aklı sıra tatlı yiyicez tatlı konuşacaz, hem de vanilyalı dondurmayla. Hiç de sevmem. Yaw kardeşim madem gelmiceksin niye bunu başta söylemezsin de beni sap gibi ortada bırakırsın. Şimdi ben kalkıcam, kimle tatile gidilir kimle gidilmez, kim iki saatte hazırlanır kim hazırlanmaz, kim garsonlara asılır kim asılmaz, kim 12 de vurur kafayı yatar kim sabahlar, kim içer kim içmez, kim danseder kim pistten inmez, kim yüzebilir kim yüzemez bilimum bütün aktiviteleri düşünücem de, elime telefonumu alıp arkadaşlarımı benimle beraber tatile gitmeye ikna etmeye çalışıcam. Olmaz yahu, yapılmaz bana. Son dakika golü derler buna.

Ama beni eşşek kovalasın ki bu arkadaşımla ben tatil planı yaptım. Nerden bilirdim, ah nerden bilirdim! Napiyim, son 4 yıldır onunla tatile gidiyorum. Ehh memnunum da , asgari müşterek de anlaşıyoruz. Yani huyunu suyun bilmediğin birisiyle tatil arkadaşlığı yapmaktansa, bildiğin adamla tatil yapmak en iyisidir. Derler ya arkadaşını tatilde tanırsın diye. Severim de kendisini. Şimdi biraz şüpheliyim sevgimden. 4 gün önce gideceğimiz oteli bile aradık, gideceğimiz tur firmasından yerimizi ayırttık, hatta ve hatta ben alışverişimi bile yaptım. Şimdi ben sinirlenmeyeyim de napayım. Bütün benliğimle kendimi tatile hazırlamışım, rüyalarımda bile denizde yüzüyorum, geziyorum, yiyorum içiyorum yapılır mı bu bana. Arkadaşlık bu mu yaaa! Çok ayıp çok!

2009-05-29T08:06:00.000-07:00

günün dedikodusu:))

Şu an arkadaşım benim mutfağımda ikimize yemek yapıyor. Ender hatta hiç rastlanmayan bir olay bu. Bunu hemen bir yere not etmek istedim. Tekrarı olmayabilir çünkü. Yaklaşık 8 yıldır ilk defa gerçekleşiyor bu olay. Yemeği hazırlayan hep ben olmuşumdur. O yapmak istemiş midir hatırlamıyorum. Gerçi bu kez de gönüllü değildi ama karnı açtı. Ben de yorgun olduğumu söyledim ve ilk defa "istersen sen hazırla" dedim. Ne diyeceğini şaşırdı. Durdu bakakaldı. "Evet" dedim, "sen hazırla bakalım nasıl yemek yapıyorsun". Gönülsüzce "tamam" dedi. Canı da biber ve patates kızartmak istemiş. "Ok" dedim, "biber burada, patates şurada, yağ dolapta, tava rafta". "Buyur bakalım". Soruların bu kadarla sınırlı kalacağını sanmışım, tabi ki yanılmışım. Sekiz senede mutfağa girip yemek yapmayı denemeyen, nasıl yapıldığını dahi merak etmeyen birisi nasıl yemek yapsın. Efendim tuzu ne zaman koyacakmış, yağ ne kadar koyacakmış, patatesleri bıçakla değil patates soyacağıyla doğramak istermiş, biberlerin içini temizleyecek miymiş vs. vs. Demek ki kız boşuna mutafağa girmemiş bunca zaman. Meğerse yemek yapmayı bilmiyormuş(!)

Evde annesi yemekleri yaptığı için kızına hiç bir şey öğretme gereksinimi duymamış. (Dipnot: Benim annem der ki; kızım el evine gittiğinizde beni utandırmayın. Bilmediğiniz herşeyden beni sorumlu tutacaklar, demiceklermi ki bu kıza anası hiç mi bir şey öğretmemiş. Bu sebepten ötürü bilmediğimiz yemek çeşidi yoktur, sırf anamıza laf gelmesin diye:))) Hadi diyelim anası öğretmemiş bizimki de hiç mi merak etmemiş. Ya da hiç mi yalnız kalacağını, evleneceğini veye günün birinde yemek pişirmek zorunda kalacağını düşünmemiş. Allah korusun bir gün yalnız kalsa ve dışarıdan da yemek alamasa açlıktan ölür. Ciddiyim ölür. Yani bu kadar arkadaşım var, eşim dostum var derler ya, ben hiç böylesini görmedim. Lann ne de dedikodu yaptım haa:)) Valla kimseye diyemedim de buraya yazdım. Midas'ın kulaklarına benzedi bu iş. İnşallah blog dile gelip söylemez:))

Mutfaktan kızartma kokuları gelmeye başladı bile. Hiç uğramıyorum yanına, sürpriz olsun bana istiyorum. Artık ne pişirdiyse yicem, hiç ses çıkarmıcam, hatta çok güzel olmuş eline sağlık dicem ki şevki kırılmasın, onore olsun. Bu bir başlangıç olsun. Artık bana geldiğinde bu işi onun üstüne yıkarım. Beni çağırıyor, ahanda heyecanlandım. Kimbilir mutfak yerinde mi, yağlar yerde mi, patatesler kömürde mi kimbilir?Hadi bana afiyet olsun anacımmm...

2009-05-26T01:11:00.000-07:00

Sinagogda nikah...

Pazar günü hatırını kıramayacağım bir iş arkadaşımın ya da abimin demek daha doğru olur -kelli felli adam yahu- kızının nikahına davetliydim. Daha önce yaşamadığım bir deneyimdi, yapacak tonla plan varken sırf merak yüzünden kalktım düştüm yola. Bunun öncesini anlatayım ilk olarak. Çünkü hiç gitmemişim, bilmiyorum adap usül... Sorduk abimize sizin bu sinagoga girişin bir kuralı var mı? Mesela takı takılır mı, giyim kuşan ne olur, fotoğraf makinesi götürülür mü, güvenlik önlemi var mı gibisinden. Takı takılmazmış tören sırasında, ya öncesinde ya sonrasında. Birden bizim törenler aklıma geldi, bir de elinde mikrofon salonun şebeğinin amcasından bir bilezik diye öten sesi. Görgüsüzlük heralde ya da yedi sülaleye ilan etmek maddi durumumuzu falan. Fotoğraf makinesi ve kamera yasakmış ayrıca. Neyse kot pantolonla da gidilmiyormuş törene. Giyim konusuda bununla sınırlandı. Ehh bu da iyi. Giydik üstümüze şöyle insan içine çıkacak bir kıyafet doğru sinagoga. Haa bir de davetiyenin içinde bir de güvenlik kartı var, eğer onu göstermezseniz içeri almıyorlar. Abi beni önceden uyarmıştı bu konuda bir sıkıntı çekmedim. Güvenlik önlemleri o kadar sıkı ki daha sokağın başından yolu kesmekle başlamışlar işe. Ağırlığını bilemicem ama kalınlığı en az 20 cm olan bir çelik kapıdan içeri alıyorlar sizi. Küçük bir oda gibi olan bu yerden başka bir yere geçmek içinde yine başka devasa çelik bir kapıdan içeri giriyorsunuz. Güvenlik karşılıyor sizi. Adınıza, sanınıza, yaşınıza, işinize, düğün sahibini nereden tanıdığınızına kadar bir nevi Mossad usülü sorularla içeri alınıyorsunuz. Hem öyle böyle suratlarla değil sanki orayı makineliyle taramaya gelmişsiniz de kimliğinizi saklıyorsunuz gibi dehşete düşmüş gözler eşliğinde. Lobi kısmına giriyorsunuz, düğün sahipleri davetlileri karşılıyor, herkes oldukça şık ve güler yüzlü, kapıdaki güvenliklerin aksine son derece yardımseverler, hangi kısma geçeceğinizi söylüyorlar. Gözüme takılan önemli bir ayrıntı kadınlarla erkekler ayrı yerlerde duruyorlar. Haremlik selamlık gibi:)) Erkekler başlarına takke gibi bir başlık takıyorlar adının unuttum şimdi. Bir süre sonra müzik eşliğinde gelin ve damat, nedimelerle birlikte içeri giriyor ağır ağır. Gelinin birinci derece yakınları anne, kız kardeş falan gibi olanların kıyafetlerini şapkalar tamamlıyor. Hepsinin başında inanılmaz güzellikte ve değişik tarzda şapkalar var. Tam bir görsel şölen. Herkes yerine geçiyor. Bizim şebek sunucunun yerini resmi kıyafetli adam alıyor ve ne yapılması gerektiğini söylüyor, kutsal kitaptan parçalar okuyor. Damadı yanına alıp hahamla birlikte ona bir kağıt imzalatıyor. Çok da anlamadım bazen ibranice konuştular. Hamam ibranice söyledi, sunucu tercüme etti ve damada tekrarlattı. Sonra da damat imzaladı heralde dini nikahın imzalı olanındandı bu. Sonra haham dualar okudu nağmeli nağmeli. Kutsal kitabın olduğu bir bölüm açıldı ve herkes ayağa kalkıp oraya yüzünü döndü v eellerini oraya doğru uzatıp yüzlerine sürdü. Amin demenin hareketle yapılanı bu da. (Beynim bu yapılanları anlamlandırmak için hemen onlara dinimizden bir karşılık arıyordu). Dua bitti ve tören de bitti. Herkes damatla gelini tebrik için sıraya girdi müzik eşliğinde. Hatta ibranice "memleketim" (hani ayten alpman söylediği şarkı) şarkısı çaldı, ne demek bu şimdi hiç anlamadım, ne alaka yani:)) Ben de tebrik ettim ve dışarı çıkmak için kapıya yöneldim. Aynı güvenlki önlemleriyle yine karşılaştım. Bir kapıdan giriyorsunuz, ikinci kapı birinci kapı kapanmadan açılmıyor ve bir grostonluk ağırlında en az bu kapı. Yani bir 5 dakikanız geçiyor yolu bulacağım, kapı açılacak, kapının içinden bir kapı daha çıkacak diye. Çıkınca bir oh dedim valla. Töreni çok beğendim, herkes çok özenliydi, güler yüzlüydü ama şu güvenlik önlemleri canımı sıktı. Altı üstü evleniyorsunuz kardeşim ne bu yaa. Tabi şunu göz ardı ediyorum azınlık olduklarını ve tarihte oranın iki kez bombalandığını... Korku cumhuriyetlerini yaratmakta haksız sayılmazlar, ama kendilerinin anavatanlarında yaptıklarını görmezseniz tabi...

2009-05-23T07:55:00.000-07:00

hayalleri denize at...

Elimizde kalanlar bizi ayakta tutanlardır. Ve yaşamak için yeterli olanlardır. Gerisi ayrıntıdır. Vefa var, gerçek var, samimiyet var, zaman var, tevazü var, şevkat var, ama acı da var hem de en etkilisinden...Bunun yanında yalan yok, kaypaklık yok, abartı yok, saçmalık yok, maske yok, riya yok...

hayalleri geri çağır...

Bugün hava ne de güzel. Ilık bir rüzgar var, ılık ılık bedeninize değip geçiyor. Su da güzel, deniz de güzel, balık da güzel, güller de güzel, açelyalar da güzel, velhasıl herşey güzel... Bunun yanında egsoz çirkin, yere tükürenler çirkin, insan görünümlü canavarlar çirkin, günün kararması çirkin, prison breakın bitmesi çirkin, kaba erkekler çirkin, hakim ideolojiler çirkin...

hayaller havada asılı...

Hep öyle kalsınlar. Ne tamamiyle tutalım, ne de uzak olsunlar. Buda'nın dediği gibi. Hayat; yemek, içmek ve tuvalete gitmekten ibarettir, gerisi koskocaman bir hiçtir, gereksizdir. Hayal kuracak kadar özgür de değiliz mutlu da. Onlar bile esaret altında, ya yeşillik isteriz ya deniz kenarı... Var mı başka bir yer tasavvurumuz? Yok, çünkü öğretilmemiş... İsteyene İstanbul paris, isteyene İstanbul trabzon çöşk yaylası...

2009-05-20T10:57:00.001-07:00

Türkiye'nin Lider Sinema Sitesi

2009-05-11T10:07:00.000-07:00

klişe olmuş pazartesi sendromu...

Sabah uyanmakla başlayalım söze. Bir kere haftanın diğer günleri çalan saat duyulur, ama pazartesi çalan saat duyulmaz ya da akşamdan kurmayı unuttuğunuz için çalmaz, çalsa da yataktan bir türlü kalkılmaz, o arada rüyanın arda kalan kısmı zihinde devam eder, ha kalktım kalkacağım derken saat ikinci uyarısını yapar ve atarsınız kendinizi yataktan aşağıya. Küt diye bir ses. Olsun uyanıyorsunuz hem çıkan gürültüden, hem parkenin ekstremitelerinize çarpan darbelerinden. Hemen banyo, el, yüz, diş vs. temizliği. Derken kendinizi gardrobun önünde buluyorsunuz dolabın altını üstüne getirip üstünüze giyecek bir şey ararken. Halbuki bir ton para döküp tonlarca kıyafet almıştınız. Heyhat sanki hiçbiri bu dolapta değil, giyecek bir şeyiniz kalmamış. Çöküyorsunuz dizlerinizin üzerine dolaba bakıyorsunuz, o da size. Olacak gibi değil ama. Çekiyorsunuz oradan bir bluejean, şöyle askıdan da bir penye. Pantolonu giyiyorsunuz, penyeyi tam giyeceksiniz, giyemiyorsunuz. Çünkü rengi hiç uymuyor. Ediyle büdü gibi. Herkes güler size. Eee hadi biraz daha dalalım dolaba. Aldığınızı tutuyorsunuz pantolonun üstüne. O değil bu değil. Onun yakası açık, havalar da henüz ısınmadı. Bunun kolu kısa, montu üstüne giyinince yukarı toparlanıyor, huylanıyorsunuz. En sonunda soluk renkli ama zor günlerin kurtarıcısı, vefakar bir ince triko buluyorsunuz üstü üste yığılmış askının en altından. Hemen giyiyorsunuz çünkü çok vakit kaybetttiniz. Hızınızı artırıyorsunuz, hızlıca bir cilt temizliği, krem vs. Trikonun rengine uygun bir de far gözünüze. Şu rimel iyi güzel de bir de kirpiklerde topak topak olmasa. Zaten beş on tane olan kirpiğiniz üç tutam kalıyor göz kapağınızda. Alıyorsunuz hemen oradan bir fırça teker teker ayırıyorsunuz onları . Mümkün değil bu yüzle insan içine çıkmak. İşe geç kalmak pahasına, sevimsiz idarecilerin sevimsiz suratlarını görme pahasına tek tek ayırıyorsunuz onları. Dönüyorsunuz çantanıza bakıyorsunuz, giydiklerinizle uyumlu mu diye. Karar verince diğer çantanızdakileri bunun içine geçiriyorsunuz. Bu işlem çok önemli, bütün dikkatinizi buraya veriyorsunuz. Allah korusun, ya anahtar, ya telefon, ya kimlik, ya paso evdeki çantada kalırsa naneyi yediniz. Hepsini kontrol ediyorsunuz. Herşey tamam. Koşarak çıkıyorsunuz odadan. Montunuzu, ayakkabılarınızı alıyorsunuz, dış kapıyı açıyorsunuz. Ayakkabılarınız bağcıklı değilse şanslısınız ama bağcıklıysa yandınız, hele de converse ise vay halinize. Oturup bir güzel bağlıyorsunuz onları. Merdivenleri üç beş inip atıyorsunuz, kendinizi sokağa. Oradan da koşarak durağa. Her gün normal olan trafik bugün yoğun mu yoğun. Bütün arabalar trafikte sanki. Bir de olmadık şoför kavgaları. Deli olacaksınız, trafiği tıkıyorlar otobüs gelemiyor. Birisi arayı buluyor, trafik açılıyor, otobüs geliyor. Ön kapıdan binmenin mümkünatı yok, arka kapı da sizin işinize gelmiyor. Oradan öyle pasoyu göndermek geri gelir mi gelmez mi, elden ele geçerken herkes sizin adınızı falan öğreniyor, sonra adınızla çağrılıyorsunuz x pasonun sahibi falan işte. Sinir durumlar, en iyisi ön kapıdan sıvışıp içeri girmek. Giriyorsunuz, uzuvlarınızdan bazıları dışarıda, bazıları çapraşık duruyor, o arada bir elinizle pasoyu basmaya çalışıyorsunuz birazdan şoför laf edecek diye. Bir müddet öyle gidiyorsunuz, sonra otobüs ilerledikçe insanlar da yerleşiyor içine. O durak bu durak derken varıyorsunuz iş yerine. Girişteki saate göre 15 dk. geç kalmışsınız. Aman diyorsunuz, boş ver geldim ya gerisi mühim değil. Aldırmayacaksın artık o sevimsiz suratlara, hesap soran gözlere. Onların gözünün bir gün de iyi baktığı görülmemiştir.

Geldiniz biriminize. Selam kelam, hafta sonunuz nasıl geçti muhabbetlerinden sonra başlıyorsunuz çalışmaya. Hiç takatiniz yok, sanki üzerinizden tır geçmiş. Keşke bugün cuma olsaydı diyorsunuz, zaten sabah kalkarken de keşke akşam olsa da yatsak demiştiniz. Derken dalıyorsunuz işe, bakmışsınız saat öğlen olmuş. Vakit ne çabuk geçmiş, bir şey anlamamışsınız.

Yahu rahat yaşamak lazım hayatı, birileri peşinizden sizi kovalar gibi değil, herşeyden azıcık alayımla değil dibine kadar keyifle yaşamalısınız. Acele etmeden, sakin, huzur içinde... Günün sonunda takvimden bir yaprak koparır gibi hayatınızdan bir günü daha koparıp atıyorsunuz. Mümkün değilse buna engel olmak, o zaman daha dolu, daha uzun, daha manalı, daha yavaş, daha verimli yaşamak gerekmez mi?

Bir pazartesinin ardından... Daha sakin ve huzurlu günlere...

2009-05-02T10:24:00.000-07:00

bir mayıs ayının düşündürdükleri...

1977 yılında kasım ayında ben doğmuşum. 77 yılının bir mayıs kutlaması kan gölüne dönmüş, yürekler yanmış, acılar taze, katiller aramızda dolaşırken tam altı ay sonra ben doğmuşum. Cenazeler toprağa, yetkililer sessizliğe, kafalar kuma, silahlar yeraltına, suçlular yurtdışına gömülmüş, bir benim bir de 37 masum canın evi yangın yeri... Bir farkla bizim ev sevinçten, onların evi acıyla karışık kinden...

Benden büyük 4 kardeşim var, ben 5 numarayım, benden küçük de 3 kardeşim var, eder sana toplamda 8. Annemin en ağır işçiden altta kalır yanı yok. Benim doğduğum mevsim karadenizin sonbaharı. Bu aylarda hazan yaprakları dökülür, bütün orman sapsarı bir örtüyle kaplanır. Karadenizde bir gelenektir, hayvanlar kışın sıcak yerde yatsın diye bütün ormanlar süpürülür, yapraklar sepetlerle taşınır ve hayvanların altına serilir. Doğanın bize verdiği hiç bir şey israf edilmez, kullanacak bir yer muhakkak bululnur. Lafı uzatmıyayım, annem -karnında 9 aylık olan ben- almış sırtına kendinden iki kat büyük sepeti doğru ormana. Daha önce elini beline koyup zorlukla süpürdüğü yaprakları taşımaya. Basarak doldurmuş sepeti, öyle bastırmazsan yapraklar dökülür sepetten, yapılan iş bir şeye benzemez. Hınca hınç dolmuş sepeti vurmuş sırtına, muhtemelen benim tekmelerim de karnına. O halde aşmış yamaç ve patika yolları. "Bir yuvarlansam cesedim bulunmazdı" diye anlatıyor şimdi. Ama o zamanlar gençmiş, çok taşımış o sepetlerden.

Eve gelmiş, kan ter içinde. Beline ağrılar girmiş. Daha fazla dayanamamış, atmış kendini yatağa. Suyu gelmiş. Babaannem girmiş devreye. Mahalleli toplanmış, sular ısıtılmış, beyaz patiskalar hazırlanmış. Babaannemin maharetli ellerine doğmuşum, bir çığlık bir çığlık, kıyameti koparmışım.

Ben evde kıyameti koparırken acaba 37 canın kıyıldığı evlerde nasıl kıyametler kopuyordu? Onların suçu işçi olmak mıydı, annemin suçu köyde olmak mıydı? Değildi elbette. Benim emekçi annem ne kadar masumsa onlar da o kadar masumdu. Alınterinin suçu olur mu, köyde yaşamanın suçu olur mu, ekmeğini taştan çıkarmanın, çocuğunu büyütmenin suçu olur mu? Annem durumdan memnundu kendine göre. Her çocuk içindeki sevgiyi büyütüyordu, sevgi büyüdükçe bir çocuk daha doğuruyordu. Peki onların anneleri yok muydu ya da sevenleri ya da eşleri, çocukları? Kim niye kıydı onların canına. Kuşkusuz onlar da sevgiyi büyütmek isterlerdi. Ama izin verilmedi, yarınlara ulaşılamadı.

77 yılının kasım ayında ben doğmuşum, ben doğmadan altı ay önce bir mayıstı. Bir tarafta kendi bir mayısıyla ilgilenen, karnındaki 3 aylık bebesi benimle beraber toprağı kazıp tohum eken baharlık annem, bir tarafta bir mayıs sabahı oğlunu kutlamaya gönderen işçi anneleri... Akşam, annem eteğine tutuşmuş çocuklarıyla mutlu mesut evinde günün yorgunluğunu atarken, başka evlerde işçi annelerinin feryatları yürekleri dağlıyordu. O benim annemdi, ötekiler kimin annesiydi. Yoktu artık onlar. Birileri mutluluklara, umutlara, yarınlara gölge düşürdü.

Hiç aydınlanmayacak gölgelerdi onlar...

2009-04-17T11:50:00.000-07:00

Sancılar...

Metro iki dakika aralıklarla geçiyordu bu saatlerde. Sabah ve akşam mesai saatlerinin başlagıç ve bitişinde, bu ara daha da kısa olurdu. Yeşil Fularlı Kız, yürüyen merdivenlere gelince "biraz dinleneyim, bari burada yürümeyeyim" diye düşünürdü. Adımını atmasıyla beraber, metronun yaklaşan sesi duyulurdu ve bu ses onun yürüyen merdivenleri hızlı hızlı inmesine sebep olurdu. İnmesiyle metronun durağa yanaşması bir olurdu. Bugün de aynısı oldu. Koşarak indi merdivenleri. Bir kalabalık, bir curcuna arasında kendini metronun içine attı. Daha inecek olanları bile beklemeden kapının kenarından içeriye süzülüverdi. İnenlerin boşalttığı yerlere doğru bir hamle yaptı ama heyhat sanki oturanlardan hiç kimse inmemiş gibiydi. Oturacak yer yoktu. Şansına küsüp, liseli bir kaç erkek çocuğunun başına dikildi. Çocukların kanı kaynıyordu. Saçma sapan her şeye gülüyorlardı, onların gülmesine işlerinden evlerine dönen yorgun insanlar da sinirlerinden gülüyordu.

Yeşil Fularlı Kız'ın onlara ne gülmeye ne de sinirlenmeye hali vardı. Öylece dikiliyordu başlarında. Hiç oralıklı değilmiş gibi gözükmeye çalışıyordu. Canı sıkkındı zaten, genel hali böyleydi aslında. Kafaya bir şeyi taktığı zaman suratından düşen bir parça olurdu. Herşeye somurturdu, sanki dünya yıkılmış da altında kalmış gibi bir hal alırdı yüzü. Sevimsizliğin en ileri aşamalarında gezinirdi. Böyle zamanlarda etrafına karşı ilgisizleşirdi. Olan biteni anlamaz, ota boka karışmaz, öylece içine kapanıp gözleri uzaklara dalar, arada bir derin offf çekerdi. Kendini uzaklarda sessiz bir yerde bağırıp çığlık atarken hayal ederdi. İçindeki derdi olabildiğince sesli anlatıp, oraya buraya tekmeler savururdu. Ağaçlara tırmanır hatta ağaçtan ağaca geçerdi. Gördüğü herşeyle, dal, yaprak, taş, börtü böcekle kavgaya tutuşurdu. Gerçeğin acı verici durumundan ve ruhundaki kötü enerjiden işte bu aksiyonu bol düşlere sığınarak kurtulmaya çalışırdı.

Ağaçtan ağaca tarzanlık yapıp uçarken watman'ın otomatiğe bağladığı "levent" sesiyle kendine geldi. Liseliler hala gülüyordu. Yüzlerinde de bolca ergenlik sivilcesi vardı. Omuzları öne düşmüş, gömleklerinin kolları yukarıya sıyrılmış, bacaklar iki yana açılmış, bir rahatlık, bir gevşeme, bir kendine güven vardı her türlü hal ve hareketlerinde. Ve dünyanın merkezinde sadece onlar vardı. Yeşil Fularlı Kız derin bir nefes aldı, "heyecanım kalmamış" dedi kendi kendine. Döndü ve bir kez daha baktı liseli gençlere. Özenmişti onlara.

Metro durağa yavaşça yanaştı ve durdu. Yeşil Fularlı Kız yavaş adımlarla metrodan indi. Gözleri boş ve manasız bakıyordu. Gözü böyle baktığı zamanlarda paravanın arkasında önemli şeyler oluverirdi. Fırtınalar kopar, dereler, çağlayanlar çoşardı. Düşüncelerini gizlemek için uzaklara bakıp kendini gizlemeye çalışırdı. Önüne bakmıyordu bu yüzden. Yürüyen merdivenlerin önüne geldi ve çıkmaya başladı. Hala önüne bakmıyordu. Yürüyen merdivenlerde ilerlemeye çalışıyordu ama bir türlü ilerleyemiyordu. "Allah allah" niye gidemiyorum diye düşündü. Yukarıdan da birileri geliyordu ve ona bakıyordu. Anlam veremiyordu onlara. Bir ara önüne baktı. Adımını atıyordu ama merdiven adımını geri getiriyordu. O da ne! Çıkan değil inen merdivenlerde yürümeye çalışıyordu. Topu topu iki merdiven çıkmıştı. Kendine güldü, etrafına baktı, utandı. Hemen geri gelip merdivenden indi. Sonra hiç bir şey olmamış gibi çıkan merdivenlere bindi. Gülmesi devam etti bir müddet. Merdiveni çıkıp normal yürüyüşe geçtiğinde yine daldı gözleri uzaklara. Dertliydi hem de çok. Öyle böyle değil. Beynini kemiren cinsten. Ne yapacağını bilmiyordu. En iyisi yürümek, bol bol yürümek...Yürümek zinde tutar, zihni açar, hücrelere bol oksijen gider, belki iyi düşünceler gelirdi önüne...

2009-04-12T03:10:00.000-07:00

Visit Turk Kadin Blog Yazarlari

2009-04-10T02:36:00.000-07:00

sol vetrikülden dökülenler...

Düşünüyordu sorun neredeydi? Kendinde mi yoksa karşısındakinde mi? Kısa aralıklarla bu düşünce onun zihnini yoklardı. Ve yine gelmişti. Gelmesine sebep olan kişi bu kez okunması güç alt metinler getiriyordu önüne. En az beş bilinmeyenli denklem duruyordu karşısında. Kendini zifiri karanlıkta ortalıkta bırakılmış hissediyordu. Gönül gözünden başka ona eşlik edecek kimse yoktu. Kişi kendini öyle gizliyordu ki, hal ve hareketinden hiçbir yere varılamıyordu.

Peki bu durumda niye onu hala okumaya ve anlamaya çalışıyordu. Nasıl bir ışık, nasıl bir ipucu görmüştü ki, bu işin peşine en olmadık işleri aydınlığa kavuşturan bir dedektif zihniyetiyle düşmüştü? Elde somut deliller var mıydı? Daha da en önemlisi, bu iş onun için neden bu kadar değerliydi? Yirmidört saatini alacak kadar önem arzeden durum neydi? Cevabını biliyor muydu? Sordu bunu kendine. Biliyordu tabi ama adını koyamıyordu. Koyabilse bile bunu kendine itiraf edemiyordu. Kendini dinliyordu. Ve en azından kendine dürüst olmaya çalışıyordu. Olabiliyor muydu?...

Bu çok da önemli değildi. O şu an çok mutluydu. En önemlisi de bu değil mi? Beyhuda laflar etmiyordu, önüne konana itirazı yoktu artık. Uzakta bir fener yanıyordu ve ne olursa olsun oraya ulaşmalıydı. Dehlizlerde kalmaya daha fazla mecali yoktu. Ya şimdi ya hiç...

sağ atriuma ulaşması dileğiyle...

2009-03-28T09:54:00.000-07:00

Yine bir gece mesaisinden selamlar, sevgiler...

"Beni bu havalar mahvetti" cümlesiyle başlayan Orhan Veli'nin bir şiiri var ya. İşte, beni de bu gece mesaileri mahvetti. Yaşımın en az iki katı kadar yaşadım çünkü. Herkes yatağında mışıl mışıl uyurken ben o dakikaları, o saatleri yaşayarak geçirdim. Bugün kendime sordum. Acaba benim gibi kaç kişi vardır; gecenin bitişini, tan yerinin aydınlanmasını, güneşin doğuşunu ve sabahın oluşunu defalarca seyreden. Kimbilir bu manzara ne güzellikler barındırır içinde, seyredenine ne ilhâmlar verir. Kimbilir, ama benimki iş olunca ve sık sık olunca ne zevki kalıyor ne ilhâmı. Neyse bundan bahsetmeyecektim öyle lafa gece mesaisinden girince kelimeler parmağımdan klavyeye dökülüverdi. Bir gün bu gecelerle ilgili çok ilginç anılarımı dökeceğim buraya. Böylece unuttuğum anıların kapakları aralamış, tozlarını silkelemiş olurum.

Bugün sevdiğim iki arkadaşım var yanımda. Ben de bugüne özel iki tane film getirdim yanımda. İzlemek için fırsatımızda oldu. İlk olarak Kim-Ki-Duk'un "Fedakar Kız" adlı filmini izledik. Ben bu yönetmenin başka filmlerini de izlediğim için onun bakışına, diline, gözüne aşinayım. Bizim kültürümüze yabancı gelen bir konuyu, bir babayla kızı arasındaki ilişkiden yol çıkarak evrensel hale getiriyor. Babanın, kızının hayatını uzaktan izlemesine ve çözümü kendi eliyle getirmesine tanık oluyoruz. Zaman zaman şiirsel bir anlatıma kayıyor, izleyici üzerinde gereken etkiyi de yapıyor bana göre. Bazen filme yabancılaşıyorsunuz ve içinde bulundukları durumu sorguluyorsunuz. Yine de bir baba ya da bir kız olarak, kendinizi onların yerine koymaktan geri alamıyorsunuz. Sert ya da ağır konular, aynı sertlikte size gösterilmiyor. Dışsal aksiyondan ziyade içsel aksiyon sizi etkiliyor.

Filmi izlediğimdeki ilk duygularım bunlar, üstünden biraz geçsin, şöyle bir sindireyim belki farklı şeylerde söylüyor olabilirim. Ama arkadaşlarım hiç de benimle aynı fikirde değil. Beğenmediler, afaganlar bastı onları, kasvet çöktü üzerlerine. Bir şey anlamadıklarını iddia ettiler, konusu onlara tanıdık gelmedi, kendilerinden bir şey bulamadıklarını söylediler. Biz halkın gözüyüz diyorlar. İyi ama ben neyim o zaman. Ben de biz izleyiciyim evet biraz daha başka bakan bir göz. Biraz daha düşüneceğim, acaba ben mi anlamadım. Ya da imgelemim boş şeylerle mi dolu?

Geçelim diğer filme. Adı "Dört ay Üç hafta 2 Gün". Bir Romanya filmi. Filmekiminde gelmişti. Ben şimdi izlemeye fırsat buldum. Üniversiteli genç bir kızın kürtaj olmak için verdiği mücadeleyi konu edinen bir film. Aslında mücadeleyi veren kişi kendisi değil. Yanındaki oda arkadaşıdır. Kürtajın bütün sorumluluğunu üstlenen, herşeyi ayarlayan, gerektiğinde vicdanıyla başbaşa kalan, gerektiğinde fedakarlık yapması gereken odur. Bütün film boyunca arkadaşı için yaptıklarını izliyoruz. Hem de arkadaşının ona yalan söylediğini öğrenmesine rağmen. Yaşadıkları kendi ilişkisini de yeniden gözden geçirmesini sağlıyor, kürtajı, arkadaşlığı, ilişkiyi, evliliği sorguluyor. Ve sorgulattıyor da.

Bu da böyle bir film. Bunu da beğenmediler. Filmin renkleri de biraz karanlık. Romanya'nın komünist zamanlarını anlattığı için, bakımsız binalar, yollar, oteller içinizi ısıtmıyor. Yani biz eğlenmeye gelmiştik diyor arkadaşlarım. Bu filmler içimizi kararttı. Kızların depresif halleri diye de yorumladılar ve kestirip attılar. Bu kadar basit işte bir izleyici gözünden. Onca emek, onca metafor, onca anlatım... Bir saatte hepsi boşa çıkabiliyor. Yahu bu sanat işi zor işte. Herkes aynı anda aynı şeyi düşünemez. Her gösterge herkese aynı şeyi ifade etmez, aynı hissediş içine giremezsiniz.

Fimlerden sonra başka yollardan kendimizi eğlendirmeye çalışıyoruz. Hayattaki en iğrenç şeyleri ne kadar paraya yiyebiliriz diye. Öyle iğrençlikler ki anlatamıcam, hala midem bulanıyor. Gülmekten bir taraflarına ağrı giriyor bunların. İşte zevk aldıkları şey. Kendileri üretiyor çünkü, beyinlerinin ince kıvrımlarını yeni iğrençlikler bulmak için zorluyorlar. Şahane fikirler çıkıyor ortaya.

İşte bir gece mesaisinden kareler... İşiniz yok mu diye sormayın? Hakikaten iş yoktu.

2009-03-27T11:51:00.000-07:00

Oyunun adı "Mini mini bir Ada doğdu"

Sabah saat 09.00. Bir sms aldım. Okurken kalbim tekledi derler ya. Öyle oldum resmen. Canımızın içi, Ada'cığımız geliyormuş. Duramamış daha fazla. Canı sıkılmış, bir an önce aramıza katılmak istemiş. En az bir ay erken geldi. Hazırlıksız yakaladı bizi. Belki böylesi iyi de olmuştur. Planlı olsaydı gergin bir bekleme süresi geçirecektik. Neticede kucağımızdaki şeyin kilosu biraz düşük o kadar. Hem böylesi de çok güzel. Mini minicik bir şey. Herşeyin küçüğü daha çok sevilir ya:) Kedi yavrusu, civcivler, buzağılar, kuzular, bütün ders kitaplarında bunlardan sevimli diye bahsedeler:)

Mesai ne zaman bitecek ben de gidip Ada'yı göreceğim diye akşamı iple çekiyorum. İçim içime sığmıyor, onu çok merak ediyorum. Bütün yol boyunca onu düşündüm. Yani bir bebek en fazla neye benzeyebilir. Yine bir bebeğe di mi? Ne farkeder, ben onu kimlere, nelere benzetmedim ki. Onu görmediğim her an onunla ilgili benzetmelerim de artacak. Bir an önce bu duruma son vermek lazım.

Odaya girdiğimde arkadaşımı görmedim bile, direkt gözüm Ada'yı aradı. Sanki yıllardır tanışıyormuşuz da birbirimizi uzun yıllardır görmemişiz gibi bir durum vardı. Onu çok özlemiştim. Hemencik beşiğin yanında aldım soluğu. Uyuyormuş, kıyamadık uyandırmaya. Küçük bir melek o. Ama çok bekleyemeceğim, o da benim geldiğimi anlamış olacak ıh mıh ediyor. Uyandı işte uyandı! Bu kadar güzel bir bebek olabilir mi? Olamaz heralde. O kadar tatlı ve şirin ki. Ağzını açtı, acıkmış belli. Heyhat ağlamıyor, hiç çığırtkan değil. Bebek dediğin ağlar ama bu uslu. Çok çok şeker bir şey. Annesi de çok iyi. Baba çok heyecanlı, o kadar mutlu gözüküyor ki. Oğluşu kucağındayken dünyayı unuttu sanki. Başka bir boyuta geçtiler. Bakmaya kıyamıyor oğluşuna.

İşte Dünya Tiyatrolar Günü'ne yakışan, dramatik aksiyonu sağlam bir oyun... Öyle sanıyorum ki her sahnesi çok heyecanlı geçecek...

Ada'mız aramıza hoş geldin... Hayatımıza mutluluk ve heyecan kattın...

2009-03-21T09:08:00.000-07:00

Aydınlık bir cumartesi günü...

Perdeyi aralayıp dışarıya bakıyorum, hava günlük güneşlik. Gözüm kapanıyor ama yüzümde bir gülümseme beliriyor. Tekrar bırakıyorum kendimi yatağa, biraz daha şekerleme yapmak istiyorum. Düşünüyorum havayı, düşünüyorum yarınki sınavı, düşünüyorum aklımdaki yarım kalan senaryoları, düşünüyorum işi, düşünüyorum filmleri, düşünüyorum bir komedi oyunu yazmayı, düşünüyorum daha iyi kulaç atmayı, düşünüyorum nefes almayı... Başka şeylerde düşünüyorum hepsi bir sarmal gibi birbirine giriyor, varyasyonlar artıyor. Senaryo düşünürken sınav araya giriyor, kulaç düşünürken komedi oyunu araya giriyor, sonra hepsi birbirinin içine giriyor. Bugünde bir şey üretemeyeceğim, en iyisi kalkmak kahvaltı yapmak, belki açlıktan beynim çalışmıyor. Yiyeceklerin kaloriye dönüşmesi, kan şekerimin yükselmesi ve böylelikle de hala daha uyuyan beyin hücrelerimin gözlerinin açılması gerekiyor. Hoppp dedim ve kalktım...

Kahvaltı iyi geldi gibi. Ama sanatı şimdilik bir kenara bırakmalıyım ve yarınki sınava hazırlanmalıyım. Salon çalışmak için ideal bir yer değil, uyaranı bol yani. Televizyon, bilgisayar rahat koltuklar, gazeteler, dergiler. En iyisi odama geçeyim. Hem bir yıl boyunca serip hazırlanmadığım sınava iki saatte nasıl hazırlanacağım ben de merak ediyorum doğrusu. Oturduk açtık çalışma kitabını. Bütün kelimeler aşina geliyor ama sadece aşina geliyor. Şimdi kitabı kapatıp kelimelerin anlamını sorsanız, iki saat kafamı oraya buraya çevirip, gökteki yıldızlardan dem vururum yine de kelimenin ne olduğunu söyleyemem. Valla sınavda bütün soruları cevaplayacağım gibime geliyor ama kendime yalan söylüyorum. Galiba gülmek istiyorum. Tabi ki bırakıyorum kitabı bir tarafa. Arkadaşım da bana gelecekmiş telefon ediyor. Kör istemiş bir göz allah vermiş iki göz. Hemen kalkıyorum.

Güzel bir öğlen yemeği yiyoruz çay eşliğinde, cebimizden çıkardığımız doğaçlama esprilerimiz katığımız oluyor. Bir ara televizyondan kemençe ezgileri geliyor. Hemen salona gidiyorum televizyonun sesini yükseltiyorum. Volkan Konak söylüyor, ben de oynamaya başlıyorum.

Akşam olunca ev kalabalıklaşıyor, yemekler yeniyor. Trabzonspor yenilmiş, abim agresif. Markete gitmem lazımmış, arkadaşıma gidelim, alacaklarımı tek başıma taşıyamam diyorum. O kabul edip geleceğine bana akıl veriyor, "çırağa taşıt" diye. Benim niyetim onun benimle gelmesi böylelikle de bir işe yaradığını görmesi ve bundan zevk alması, belki de yediklerini eritmesi. Ne demiş babaannem "adın ne reşit, sen de sen işit". Dinlemedi beni bile. Kardeşimle tavla oynamaya devam ediyor, kendisinde tavlamania hastalığı var. Neyse onunla tartışacak halim yok, çünkü eve geldiğimde güzel bir film izlemek istiyorum.. Enerjimi onunla tartışarak harcayamam.

Heyhat, oyunları bitti ve gidelim diyor. Vazgeçmeden hemen kalkıyorum ve gidiyoruz. Ne bulursak alıyoruz. Araba tepeleme dolu. Kasada birbirimize bakıyoruz, paramız yetecek mi diye? Çok şükür cebimizdeki para yetiyor, rezil olmuyoruz. Taşımak kısmında hayıflanıyoruz tabi. Oflanıp puflanıp eve geliyoruz. Aldığımız bisküvileri çay eşliğinde yiyoruz, yanında arkadaşımın sigarası tabi. Kardeşimle yine dalıyorlar tavlaya. Film izlemek hak getire. Unuttuk onu. Ben de geçiyorum laptopun başına. Bir arkadaşıma söz verdiğim kısa film senaryosunu yazmaya başlıyorum. Yazıyorum, eğleniyorum da.

Eve başkaları da geliyor bu arada. Bugün ev çok kalabalık. Her kafadan bir ses çıkıyor. Yazmaya çalışıyorum, bu kez yazdığımı beğeniyorum ama. Çok kere başlamıştım da ilerlememişti, bir yerde tıkanıp kalmıştı. Şimdi iyi gidiyor. Aklıma geliyor, duşa girmem lazım. Arkadaşım saate bakıyor kalkmam lazım diyor ve onu uğurluyorum. Kendimi de banyoya atıyorum. Saç kurutma falan derken bir de bakıyorumki saat onbir olmuş. Yarın bir sınavım vardı galiba. Gün içerisinde hiç aklıma gelmedi. Gayet rahat hareket ettim, bir sıkıntı duymadım. Hiç sınavım varmış gibi davranmadım. En iyisi gidip yatmak.

İşte sınav öncesi günüm. Sanırım bu sebeptendir, bu sınava beşinci keredir giriyorum ve geçemiyorum:))

Mühim değil dostlar, ben sınavları seviyorum. Ne onlar bensiz, ne de ben onlarsız olurum. Beni her dem taze tutup, zihnime gençlik aşılıyorlar... Yine de kendime bol şanslar...

2009-03-18T11:50:00.000-07:00

Merhaba blog,

Sanırım bu blogun hakkımda yazan kısmını doldururken bir özelliğimi belirtmemişim. Ben tembelim, hem de çokkk. Bugün martın 18'i ve mart ayına ait sadece bir yazı yazmışım. Niye böyle olmuş? Gayet açık ve net. Tembellik ruhumda var. Bir kaç örnek vereyim, şöyle biraz eğlenelim. Malum gece mesaisindeyim ve burası çok sıkıcı.

İlk aklıma gelen, akşam evde yalnızken karnım açlıktan zil çalsa, kıvransam bile sırf tembelliğimden kalkıp yemek yemem, ya da yedim diyelim ikinci tabağı asla yemem. Gözüm yemeklere bakar ama yine de yemem. Kim ağzına kaşığı, çatalı, bıçağı götürecek, kim çiğneyecek, kim yutacak. Yemekten sonra çay içmeyi sevmeme rağmen çay demlemeye üşendiğimden çay da içmem. Artık içmeye içmeye öyle de bir zevkim kalmadı zaten. Geçelim salona. Televizyonda bir dizi ya da bir film izliyorum hem de yeni başlamış. Oooo, kim bekleyecek şimdi bunun sonunu, bitmez iki saate. Boşveririm zapping yaparım, film ne olursa olsun. Ama bir parantez açayım. Film izlemeyi dvd de severim. Çünkü onun saatini kendi boş saatime göre ayarlamışımdır. Öyle, program müdürleri benim ne izleyeceğime, hangi saatte izleyeceğime karar veremezler. (Vayy anarşistlik gördüm kendimde, amaninnn). Neyse... Evdeki bütün kumandaları yanıma alırım, telefonları da. Hatta evin zilinin de bir uzaktan kumandası olsa da onu da yanıma alsam, yerimden kalkmak zorunda kalmasam. Diyelimki zil çaldı otomatiğe bastım dış kapıyı açtım. Kim olduğunu sormam zaten. Kapıda da onun gelişini bekleyemem. Kapıyı açık bırakırım, salondaki koltuğuma giderim. Çaprazımdan kapıyı gözetlerim, kim geldi diye. Öyle kapıda ağaç gibi dikilip kimin geleceğine bakamam. İnşallah günün birinde kapıya kötü birisi gelmez, yoksa ayvayı yedim. Açık kapıdan cuppp içeri girer allah korusun, gerisini yazmayayım.

Sabah erken saatte evden çıkıp işime giderim ama asla bir önceki günden ütü yapmam. Sabah işe geç kalma telaşı içinde ne giyeceğime karar veririm ve ütüyü o an yaparım. Cilt bakım ürünleri satın alırken özellikle hepsi bir arada olan formlarını almaya dikkat ederim. Öyle ayrı ayrı, bir tören havası içerisindeki işleri hiç sevmem. Herşey pratik olmalı, sür ve çık olmalı. Ben eşyaya değil, eşya bana hizmet etmeli. Şampuanımda öyle, ikisi birarada. Ayrı bir krem yok yani.

Yine tembelliğimden, bana daha uygun bir ulaşım aracı olmasına rağmen, sabahları metroya binmem. Çünkü metroya kadar biraz yürümem lazım, bu da beni bozar. Otobüsün sıkış tıkış kalabalığına, sevimsiz suratlarına katlanırım da beş on adım fazla atmam. İşyerindeki tembelliklerimi hiç anlatmayayım. Mümkünse en kısa sürecek işleri üstlenirim. Çayımı, erken bitmesin doldurmak zorunda kalmayayım diye kupada içerim. Hem de kupada içilen çayı sevmememe rağmen. Kapı zili çalınca duymamazlıktan gelirim.

Mağazada bir şey denemekten nefret ederim, bedenime uygun bir şeyse denemeden alırım. Bazen akbilimi doldurmaya üşenirim, aklım başıma gelene kadar halk otobüsüne binerim. Gazetelerin renkli sayfalarına bakarım, çoğu zaman alttaki yazıları okumam. Kitap aldığımda da ilk olarak arka sayfasını okurum. İlk sayfadan başlamak için bir iki gün enerji toplarım, sonra okumaya başlarım. Mümkünse bağcıklı ayakkabı almam, bir ayakkabımla öteki ayakkabımın arkasına basıp öylece ayağımdan çıkarırım. Saçımın boya zamanı gelse de en az aradan bir ay daha geçer sonra boyarım. Çoğu zamam tembelliğimden yemeklerin yanına salata sapmam. Tatlıyı zaten sevmem, onu hiç yapmam. Meyvalarda lüzumsuz, yemesek de olur. Arada bir arkadaşların gazına gelip takı alırım. En fazla bir hafta takar, bir yıl hiç takmam. Ama diyelimki es kaza küpe taktım. Kulağımı rahatsız etse de gece çıkarmam. Akşam duş alıp yatmamışsam ve böylece göz makyajım silinmeşse eğer, zahmet edip iki dakikamı buna ayırmam, onu silmem. Silmediğimi bildiğim için gece yastığa bulaşmasın diye uykuda devamlı kendimi kontrol ederim, düzgün yatmaya çalışırım, başımı yastığın altına sokmam. Bir ton para döküp aldığım göz altı kremimi ise hiç sürmem, en fazla yılda iki kere. Vucüt losyonu hak getire, onu da zaten hediye vermişlerdi. Daha bir kere bile sürmedim.

Ayakkabılarım kirlense de onları temizlemeyi yağmura bırakırım, doğal yoldan temizlensinler diye. Balığı da sevmem, temizleyip yemekten üşenirim. Onu temizleyene kadar açlığım gider. Ders sırasında not tutmayı, sonrasında kendiminde okuyup anlamadığı bir dilde yaparım, inanılmaz kısaltmalar yaparım. Bu sebeple, benden not isteyip alan bir daha almaz. Bayanların çantasında olan küçük makyaj malzemeleri benimkinde hiç olmaz. Taşımaktan üşenirim. Bazen sırf üşendiğimden tuvalete gitmem, eve kadar tutarım. Müzeleri gezmeyi de pek sevmem, tarihi bilgileri okumaya üşenirim.

Bu yazdıklarım ilk aklıma gelenler, biraz daha düşünsem kim bilir daha neler çıkar. Yaşasın tembellik:))) Şimdi sevgili blog beni birazcık da olsa anladın mı? Affettin mi? Benim ruhum tembel ya da yorgun...Hangisi beni affettirirse:)))

2009-03-07T03:50:00.000-08:00

Kuzeyin Oğlu'na Dair...

Dertliyim, kederliyim her ne dersen ağlarım... Feriğim, fidanım, feryadım... Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür, yaşamak bir orman gibi kardeşçesine... Dilinden dökülen her sözcük alıp götürüyor bambaşka alemlere. Kâh karadenizin sisli puslu yayla yollarına, hırçın dalgalarına, yemyeşil ormanlarına... Kâh memleketin taşına, toprağına, her yerine...

O, yerel ezgilerden, yerel seslerden yola çıkıp evrensel ezgilere ve müziğe ulaşan ender sanatçılarımızdan biri. Onu dinlerken bir nevi duygu çeşitliliği yaşarsınız. Bir anda kendinizi bir uçurumun kenarında uzanıp gökyüzünü seyre dalarken, ya da bir ormanda dolaşırken dökülen sarı yapraklara kederlenirken veyahut bir şelalenin altından geçerken sınırlarınızı keşfederken bulabilirsiniz. Hayal kurmanın doruklarında gezersiniz kısacası. Kendi hayalinizin hem yazarı hem oyuncusu olmuşsunuzdur artık. Öyle böyle değil... Bir bakmışsınız karadenizin hırçın dalgalarının üstünde bir şövalyenin görkemiyle atınızı dört nala koşturuyorsunuz. Bazen de hiçbir şey düşünmeden, öylece ezberinizden yürüşüye çıkıyorsunuz. Çocukuluğunuzda yaptığınız gibi, otların, çimenlerin üstünde yalınayak geziyorsunuz. Önünüze bakmıyorsunuz bile, kulağınızdaki müzikten, dilinizdeki şarkıdan daha iyi bir rehber olabilir mi sizce?

O'nun için şarkı söylemek, sadece sözlerin notalara uygun olarak dilden dökülmesi ya da ahenkli bir söyleyiş biçimi değil. O, şarkıların sadece icracısı da değil. O, sözlerin içine girip onları her damlasına kadar yaşayan, onlara can veren, ruh üfleyen biri. Her kelime, hatta her nefes onun için bir anlam ifade eder. Kendisi hissetmekle yetinmez, sizi de alır götürür. Kapılırsınız müziğin ritmine. Başlangıcınızla bitirişiniz arasında fark olur. Kendinizi bir şaman törenine katılıp, ruhunuzun ağırlığından arınıp da nirvanaya ulaşmış gibi hissedersiniz veya bir karnavaldaki gibi içinizdekini kusup ondan kurtulursunuz. Ruhunuzu boşaltıp, ileriye dönük yeni sayfalar satın alırsınız, daha yeni, daha temiz, daha saf başlangıçlar size göz kırpar...

Volkan Konak, aldığı kadar vermeyi de bilen, bunu kendine ülkü edinen, toplum duyarlılığı yüksek olan bir sanatçı. Hiçbir saniyesini boş geçirmez, şarkı olmadı şiir, şiir olmadı ağıt, ağıt olmadı sözün kuvvetine yaslanır. Ama hiç boş geçmez, izleyicisine ya da dinleyicisine her anın her saniyenin tadını yaşatmaya çalışır. Verir, verir, verir... Seyircisinin gözündeki ışığı yakalar, dinleyicisinin yürek çarpıntısını hisseder ve bu haz onu alır taa çocukluğundaki fakirliğine, anasının ineğine, babasının sevgisine, yaylaların soğuk suyuna götürür... Sevenleriyle beraber bir yolculuğa çıkar. Volkan ve Tayfası...Volkan Kaptan vira vira aş da gel...

ayşe sancak

2009-02-24T13:05:00.001-08:00

View my page on Turk Kadin Blog Yazarlari

2009-02-12T10:02:00.000-08:00

Vizon Renkli Kasket

Uzak doğu yapımı küpelerim vardı hani, bilirsiniz. Satın almasam da onlar benim, sahiplendim onları bir kere. Bir başkası alıp kulağına taksa da onlar benim küpelerim. Neyse bahsedeceğim şey bu değil. O mağazada artık önünde durduğum, dakikalarca bakakaldığım, hatta bakmakla yetinmeyip başıma taktığım, aynada dönüp dönüp profil görüntülerime baktığım başka bir şey daha var. Renginin adını bilmiyorum ama vizon gibi duruyor, üzerinde küçük çiçek desenleri var. O bir kasket galiba. En azından bere değil, melon değil, lengerli fötr değil( :) )... Bildiğim şapka cinsleri bu kadar. Neyse, haftada en az iki kez giriyorum mağazaya ve soluğu şapkaların yanında alıyorum. Birini takıp birini çıkarıyorum ama yine de benim vizon kasketin yerini hiçbiri tutmuyor. İndirimli de. Bunu galiba alacağım. Düşünüyorum, bunu hangi kıyafetimle kullanırım diye. Ama çok da umursamıyorum. Bu küpe mevzusu gibi değil benim için. Her durumda bu şapkayı alırım ben. Şu an önünde durup düşünüyorsam bu sadece bu anın zevkini yaşamak içindir. Onu satın almayacağım için değil.Çünkü şapkayı severim de büyük bir zevkle takarım da. Çeşit çeşit şapkam vardır, özellikle bere koleksiyonum geniştir. Tek renkli, karışık renkli, el örmesi, ponponlu, ressam beresi bunlardan ilk aklıma gelenler. Küpeleri de ihmal etmiyorum, onlara da muhakkak uğruyorum. Yerlerinden oynamamışlar, benim onları almamı bekliyorlar. Belki alacağım belki almayacağım, hala karar vermiş değilim... Ne demişler; geç olsun güç olmasın...

2009-02-07T05:36:00.000-08:00

BUGÜNKÜ SERZENİŞİM...

Tarih tekerrürden ibarettir lafını her zaman çok sevmişimdir. Hayattaki kılavuzumdur diyebilirim. Severim sevmesine de, aldığım kararlarla ilgili olarak kendini bana hatırlatmasını hiç sevmem.

Bu laf için yanılmayı hiç bu kadar istememiştim. Ama yine haklı çıktım. Buruk bir haklılık bu. İstenen bir şey değil. Sadece sonucunu baştan bilmek ve ona hazır olmakla ilgili. Bilmekle elinize bir şey geçmiyor, insana dair zaaflar çoğu zaman sizi kör edebiliyor. Sonucunu bildiğiniz halde bilmemezlikten gelmek işinize geliyor ve her zaman olan, yine oluyor. Acı gerçek gelip yüzünüze vuruyor. Duvara tosluyorsunuz, yere düşüyorsunuz, her tarafınız parça pinçik oluyor, insanlığınızdan utanıyorsunuz. Ne oluyor sonuçta, kime ne oluyor? Yine size, hem de kendi kendinize etmiş oluyorsunuz. Akıllanmadım mı, uslanmadım mı diye soruyorsunuz kendinize? Tedavi ediyorsunuz kendinizi, kendi yöntemlerinizle sağaltıyorsunuz yaralarınızı ve ayağa kalkıyorsunuz. Kendinizi eskisinden daha güçlü hisssederek hem de.

Yalan bu, bir kandırmaca. Halbuki hiç de güçlü değilsiniz, savunma mekanızması devreye girmiştir sadece. Söylüyorsunuz bu yalanı kendinize, çok güçlüyüm, unuttum bir daha olmayacak, incinmeyeceğim diyorsunuz. Bunu yalnız diliniz söylüyor. Kalbinizde esen fırtınayı dindiremiyorsunuz. Bir müddet sonra şelale gibi akıyorsunuz yine. Pembe hayaller, tozpembe bulutlar, ayaklarınızın yerden kesilmesi filan. Bu kez tamamdır bu iş, işte beklenen buydu diyorsunuz. Öyle çok da ileriye gitmiyorsunuz. Tam da kötü talihimi yendim, şeytanın bacağını kırdım dediğiniz, içinizde bir umut ışığı belirdiği anda birden görünmeyen birisi ya da bir güç itiyor sizi yere. Bulutlar kararıyor, ışıklar sönüyor, hayaller dağılıyor. Ne olduğunuzu anlamıyorsunuz bile. Kalkıp toparlanacak gücünüz yok. Şiddeti eskisinden hiç de az değil. Hani böyle olmayacaktı, hani içiniz acımayacaktı. Hani dağlara karşı durabilecek güçteydin. Yalanmış, koca bir yalan! Netice değişmiyor işte. Yine inciniyorsunuz, yine kendinize ediyorsunuz, yine toslayıp yine dökülüyorsunuz. Tarih tekerrür ediyor işte. Edecek de. Önlem alayım diyorsunuz, fakat bunu en az 15 yıldır diyorsunuz. Bir 15 yıl daha geçsin aynı lafı yine tekrarlayacaksınız. İnsan diye bir yaratıksınız çünkü. Kendi sonunuzu kendiniz belirlemekten yoksunsunuz. İster öyle ister böyle...

2009-02-04T11:50:00.000-08:00

Ev hali...

Bloguna bir şey yazmaktan üşenen, iki kişilik koltuğa ayaklarını uzatan ama sığmadığı için onları toplamak zorunda kalan, laptopunu duvara dayayıp her tür film artı dizi izleyen, izlerken kardeşinin soyup uzattığı meyveleri yiyen, bütün kumandaları efenim digiturk, dvd, televizyon kumandası bir de telsiz telefonu üstüne cep telefonunu iki kişilik koltuğa kendisiyle beraber sığdıran, arada bir üstüne battaniye alan, arada bir uykuya dalıp kumandaları vs. yere düşüren, sonrasında koltuk altlarına giden pilleri toplayıp yerine takmak zorunda kalan, kardeşinin hazırlayıp getirdiği maskeyi yüzüne süren ve en sonunda onu yıkamak için en az beş saattir yapıştığı koltuktan kalkmak zorunda kalan bir kız. Her tarafım tutulmuş beeee, en iyisi yatağıma gidip bacaklarımı yatağın en ucuna kadar uzatıp yatmak. Ohhh be ikiye katlanmıştım, dünya varmış beeee:))

2009-01-29T11:13:00.000-08:00

"Vişne Likörü, Dantelli İç Çamaşırı, Bigudi, Peluş Ayı, Temizlikçi Kadın ve Karşı Apartmandaki Yaşlı Teyze"

İşte her sabah camdan cama selamlaştığım teyze. Onunla ilgili hep bir şey yapmak istemişimdir. Bu blogun en önemli konusu bence bu teyzedir. O benim işyerimin karşısındaki apartmanda oturur. Her sabah dokuzda kalkar, perdesini açıp dudağındaki hafif gülümsemeyle beraber dışarıya bakar tatlı tatlı. Dışarıya bakmasının sebebi o güzelim apartman manzaraları değil. Seyredilecek hiç bir yanı yoktur çünkü. Şişli'de karşılıklı bitişik apartmanlar her tarafı kaplamıştır. Aramızdaki boş mesafe, boylu boyunca uzayan ama yıldan yıldan en az iki metre uzayan ağaçlarla doludur. Kimine göre onlar ağaç değil bitkiymiş. (Merak edenler için not). Dışarıya şöyle bir göz atmasının nedeni belki de bizim orada ona eşlik eden varlığımızdır. Bizim orada olduğumuzdan emin olunca derin bir nefes aldığını düşünürüm. Ohh yine buradalar, yalnızlığıma arkadaşlar diye söylenir içinden. Sabahın üzerimdeki gerginliğiyle beraber, dışarıyı boş boş izlerken çok kez gözüme takılır onun balkondaki ya da odasındaki hali. Bir gün ben de yaşlandığımda onun gibi olurum herhalde. Yanımda, yakınımda bir nefes, bir soluk isterim. Koca günler, aylar, yıllar tek başına geçmez ki! Ne ben öyle insanlardan uzak yaşayabilirim ne de gördüğüm kadarıyla teyze yaşayabilir.

Teyze eşini kaybedeli yaklaşık dört yıl oldu. Amca hayattayken de temizlikçilerinden başkasını görmedim evlerinde. Temizlikçileri vefakardır, tam oniki senedir onlara gelir gider. En azından ben oniki senesini biliyorum, evveliyatından haberim yok. Kendisi de neredeyse onlar kadar yaşlıdır. Bir rivayete göre benim tontiş teyzenin Amerika'da yaşayan bir çocuğu vardır ama şu ana kadar ne geldiklerini gördüm ne de duydum. Teyzeyle amca bir elmanın yarısı gibidir. Eğer bir çocukları var ve gelmiyorsa "kendisi bilir" gibi de bir tavıra sahiptirler. Umursamazlar onu, çünkü onlar birbirlerini tamamlar. Kimseye muhtaç değillerdir. Amca vefat etmeden bir kaç yıl önce bir felç geçirdi ve yatağa bağımlı hale geldi. Teyze onu, o yaşlı haliyle yatakta bebekler gibi baktı. Arada koluna girip balkona çıkardı, ona dolaptan çıkardığı soğuk karpuzdan ikram etti. Arada kahve içip sohbet etti. Sonbahar gelince sırf o seviyor diye vişne likörü yaptı, demlenmesi için balkona koydu. Kışın balkondaki çiçeklere tüneyen martıların bağırıp çağırmasından rahatsız olmasın diye çiçeklerin başına poşet geçirdi, onları sık sıkı bağladı. İlkbahar geldiğinde de ilk iş olarak sandalyenin tepesine çıktı ve çiçeklere geçirdiği poşetleri söktü. Amcayı da yorganlarla, çarşaflarla birlikte balkondan silkeledi ve kışın mahmurluğunu attı. Kahvaltısını balkonda yaptırdı ve muntazam olarak ilaçlarını içirdi. Amca halinden çok memnun gözüküyordu. Teyze ona o kadar iyi baktı ki bir yıl sonra amca ayaklandı. Kendi başına yürüyebiliyordu artık. Birlikte sokağa çıkabiliyor ve yürüyüş yapabiliyorlardı. Tabi bu sağlıklı günler uzun sürmedi. Amca tarihin canlı tanığı gibiydi, çok yaşlıydı. Aradan bir yıl geçmeden bir sabah aniden ölüverdi.

Amcayla beraber o da ölüverdi sanki. Ev derin bir sesizliğe gömüldü, balkon eski işlevini kaybetti. Teyze o günden sonra çiçeklere poşet geçirmedi ve bir daha vişne likörü yapmadı. Öğlenden sonra balkonda kahvesini yudumlamadı. Ama hayat devam ediyordu bir yandan. O çok dirayetliydi, göğüs gerdi amcanın yokluğuna. Teyzenin kendini toparlaması, hayata devam etmesi uzun sürmedi. Yine eskisi gibi sabah bir omuzundan düşen askılı geceliğiyle balkona çıktı ve başıyla bize selam verdi. Yine bigudilerini sardı, yine siyah dantelli iç çamaşırlarını balkonun ön tarafına sansürlemeden astı. Öğleden sonraki kahvesini bu kez vefalı dostu olan temizlikçi teyzeyle içti. O camları silerken, titrek elleriyle ona bez uzattı. O işini yaparken, tabakları birer birer balkondaki masaya taşıdı. Sohbet eşliğinde yemekler yendi.

Teyze hayata seyirci değil oyuncu olarak katılmayı seçti. Haftada bir rujunu sürüp şöyle Şişli'ye doğru bir yürüyüşe çıkmayı ihmal etmedi. Alışverişten dönerken poşetlerini kendisi taşımayı çok isterdi ama artık buna gücü yetmedi. Dizleri ağrıdı ve ellerinin titremesi de giderek arttı. Galiba parkinsonu sinsice ilerlemişti. Marketin çırağından yardım aldı. Eve geldiğinde poşetinden sürpriz bir şey çıktı. Kocaman peluş bir ayı. Teyze onu alıp yatağının üstüne koydu. Akşam olunca onu yorganın altına aldı ve yatırdı. Peluş amcanın yerindeydi. Teyze gülümsüyordu. Sabah ilk iş ayıyı kaldırdı, sandalyeye oturttu. Yazları onu balkona bile çıkardı. Arada bir onunla konuştu. Arada da bizim onu gözlediğimizi kontrol etmeyi unutmadı.

Ben genellikle iş yerindeki ilk saatlerimde, eğer henüz işe başlamamışsam, camın önüne konan kukumav kuşu gibi dışarıyı izlerim. Teyzenin kalkmasını ve bana başıyla selam vermesini beklerim. Havayı koklarım. Gözlerim dalar gider. Sonra birden teyzenin perdeyi açıp balkona çıkmasıyla beraber kendime gelirim. İşte saat dokuz buçuk derim ve başımı çevirip karşımdaki saate bakarım. Teyze peluşunu balkondan silkelerken göz göze geliriz ve birbirimize gülümseriz. Bir askısı omuzundan sarkmış geceliğiyle onun balkondan güne merhaba deyişi beni hem hüzünlendirir hem de mutlu eder. Beraber güne başlarız. Gün içerisinde camın önüne çok kere gelirim. Çok kere bakışır gülümseriz ama çok nadir konuşuruz. Gözlerimiz sözlerimizi anlamsız kılar. Haftada bir, öğlen yaklaştığında vefali temizlikçisi gelir ve işe koyulurlar. O iş yaparken teyze onu yalnız bırakmaz, ona yardımcı olur. Arada bize de bir göz atar. Ben hala ayaktayım, hala işe yararım sözünü hatırlatmaya çalışır. Temizlikçi teyze dolapları boşaltırken, bizim teyze yan odada boyları tavana kadar olan, adını bilmediğim dev çiçeklerinin yapraklarını siler. Titrek elleriyle onlara su verir.

Hiç bir zaman vazgeçmez teyze. Sımsıkı tutunmuştur hayata. Başını da dik tutar. Biz akşam işten gideceğimiz vakte yakın, o da camı çerçeveyi kapatır. Görmek istemez bu anı. Vedalaşmak ağır gelir ona. Sabahtır onun vakti, sevmez akşamları. Şişli'nin akşamı ağır ağır gelir üstüne. Fazla geç kalmaz. Amca gideli akşamların da bir tadı yoktur. Alır peluşunu kucağına doğru yatağa. Peluş sıcak bir yatak arkadaşıdır ama sohbeti oldukça soğuktur, çünkü yoktur. Yeni bir günün ümidiyle koyar başının yastığa.

İşte böyledir benim karşı apartmandaki teyzem. En az seksenindedir. Eminim bir seksen sene daha verseler ona, seke seke onu da yaşar. Teyze sen çok yaşa, bizim için de yaşa....

Teyzenin sağlığına...

2009-01-28T12:29:00.000-08:00

CEVİZ AĞACI
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Yapraklarım suda balık gibi kıvıl kıvıl.
Yapraklarım ipek mendil gibi tiril tiril,
koparıver, gözlerinin, gülüm, yaşını sil.
Yapraklarım ellerimdir, tam yüz bin elim var.
Yüz bin elle dokunurum sana, İstanbul'a.
Yapraklarım gözlerimdir, şaşarak bakarım.
Yüz bin gözle seyrederim seni, İstanbul'u.
Yüz bin yürek gibi çarpar, çarpar yapraklarım.

Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Nâzım HİKMET

2009-01-27T08:21:00.000-08:00

"Bir Çift Küpe"

Dün akşam bıraktığım yerdeler. Fakat dün bıraktığım gibi değiller. Belli ki benden başkası da el atmış onlara. Hatta takılı olduğu yerden çıkarıp kulağına götürmüş, aynanın karşısına geçip şöyle bir kendini seyretmiş olmalı. Heyhat! Beğenmemiş ya da kendine yakıştırmamış veyahut parası yokmuş, olmadı sadece öylesine denemiş. Hangi nedenden ötürü olursa olsun netice de onları satın almamış. İyi ki almamış. Yoksa kendimi suçlu hissedecektim. Onlara niye bu kadar eziyet ediyorum? Bilmiyorum. Sadece bakarak mı tatmin ediyorum kendimi, kulağımda olsalar daha mutlu olmaz mıyım? Bunu da bilmiyorum. İçeri girip üç beş dakikalığına benim olmaları mı hoşuma gidiyor? Onları beğendiğim çok belliyken hala niye onları satın almıyorum? Fiyatı da pek uygun. Almıyorum, alamıyorum. Seyretmek sahip olmaktan daha güzel. Kabataş'ta oturup da Üsküdar'i, Kız Kulesi'ni, karşı yakanın güzelliklerini seyre dalmak gibi. Seyreylemekle doyamazsınız tadına, başka bir sefer için söz verirsiniz kendinize. Tekrar gitmek için can atarsınız. Sahip olmaksa sorumluluğu da beraberinde getirir. Uzaktan bakmakla kendinizi daha özgür hissedersiniz, binbir gece masalları gibi binbir hayale dalabilirsiniz. Oysa sahip olursanız o artık sizindir ve tek bir şeydir. Sadece bir çift küpedir. Vitrindeyse o herşeydir. Mavi papuçlarınızla, mavi fularınızla, mavi kolyenizle, mavi gömleğinizle, mavi pantolonunuzla birlikte hayal ettiğiniz şeydir.

Onu son ziyaretimin üstünden fazla vakit geçmedi. Önünden geçerken yine dayanamadım ve içeri girdim. Evet, ben geldim. Beni gördüğüne sevinmiyor. Ama haklı. Kırgın bana, yüz vermiyor. İtiraf etmek gerekirse takıyı fazla sevmem. Ama cazibesine vurulmamak elde değil. Nasıl bir albenidir bu. Mavi boncuklarının kenarındaki tırtıklar, elbise fırfırına benziyor. Başına taç takmış bir prenses gibi. Yanındakilerden çok farklı duruyor. Reyona gidip de onu görmemek imkansız. Ne kadar da mağrur! Bir tanesi bana biraz sırtını dönmüş, küsmüş belli. Haksız da sayılmaz. Her akşam uğruyorum, onları elime alıp tekrar tekrar inceliyorum. Kulağıma götürüp onlarla giyeceğim kıyafetleri, kolyeleri, bilezikleri hayal ediyorum. Tam alacakken vazgeçip yerine geri koyuyorum. Ben de az değilim ha! Şimdi onlar alınmasın da kim alınsın? Her akşam yeniden umutlanıyorlar. İşte bu kez bizi satın alacak, bu kez bizi kulağına takacak diye. Neyse ben susuyorum şimdi, biraz da onlar konuşsun.

Yine geldi. Bize doğru geliyor. Ben bu sahneyi iki haftadır izliyorum. Aynı tarz, aynı gülümseme ama ayrı kıyafetler. Hemencecik de soluğu bizim yanımızda aldı. Madem bizi satın almayacak, niye geliyor? Her gün bıkmadan geliyor, hafif nemli elleriyle bize dokunuyor. Her akşam yeniden umutlanıyoruz. Alacak gibi davranıyor, seviyor çünkü. Gözlerinin ışıltısından belli. Acaba parası mı yok? Satın alınmayacak kadar pahalı da değiliz. Sanırım tek derdi, iki dakikalığına kendini mutlu etmek. Bu akşam sanki diğer akşamlardan daha farklı. Daha uzun süre tuttu bizi elinde. Değişik bir koku var ellerinde, lavanta kokusu gibi. Ohh içimizi ferahlattı. Gelen giden elliyor, herkesin kokusu siniyor üstümüze. Bir de ağır oda parfümü. Hepsi birbirine karışıyor. Mis gibi geldi lavanta. İyi ki de geldi. Daha yakından bakıyor, boncuklarımdan gözlerini alamıyor. Bu kez alacak galiba. Aa ne oluyor!

Bırakma bizi. Sıkıldık buradan. Tekrar takma o çengele. Almayacaksan niye oynatıyorsun bizi yerimizden? Hislerimizle niye oynuyorsun? Demek ki beğenmiyorsun bizi. Halbuki yaprağa benzeyen bir gövdem ve üzerinde de üç tane deniz mavisi boncuk var. Beni yapan minicik eller işledi onları üzerime. Taa dünyanın öteki ucundaki iki minik el. Elinin emeği gözünün nuru var bizde. Ne önemi var senin için? O kadar düşündüğünü hiç sanmıyorum. Görüntün de kaba zaten. Ellerin de çok hoyrat. Bizi satın almanı beklediğimiz için, asıl bizde kabahat. Her akşam gel, kendini tatmin et. Ohh ne rahat. Burada bekleyen sen değilsin çünkü! Her akşam umutları sönen sen değilsin çünkü! Git bir daha da gelme.

Yine çıkardım onları yerlerinden. Sanki ilk defa görmüş gibiyim, elime alıp inceliyorum. Cengelinden çıkarıp kulağıma götürüyorum. Çok da güzeller. Geçen gün bir bilezik aldım. Mavi işlemeli, gümüş rengindeki tellerle karışık bir kombinasyon yapılmış. Kalın bir bilezik, on metre öteden kendini fark ettirecek cinsten. Düşünüyorum, bu güzelim mavi boncuklu yaprak küpelerle birbirini ne de güzel tamamlar. Bir akşam yemeğinde onları takmaktan çok mutlu olurum. Koyuyoyum onları yerine. Etraftakilere göz atıyorum. Fazla takılmayayım burada, eve gidip film izleyeyim diyorum. Altı tane film aldım dün akşam. Madem almayacağım niye bakıyorum değil mi? Ama çok beğeniyorum, almayı düşünüyorum. Her defasında da almak için giriyorum. Takar mıyım takmaz mıyım? Bilmiyorum ki. Bir daha gelirim, o zaman alırım. Ya başkası alırsa, ya kalmazsa... Kalır kalır...

2009-01-23T12:25:00.000-08:00

Yeni bir gün, yeni bir sevinç, yeni bir ferahlık...

Sürekli söylenen insanlar vardır ya. Hastayım ölüyorum, çarpıntım var. Aa bak yine oldu. Kalbim nasıl da hızlı atıyor diye. Şöyle sol koluma ağrı giriyor, yayılıyor dalga dalga. Kalbim ağzımdan çıkacak gibi. İflahınızı kesen cinsten. Bu yakınmalar uzar gider. Derler ya bağdata yol olur, işte öyle. Bu cümlenin öznesini duyduğunuzda hoşuna gitmeyecek. İnsan annesi için bu laflar eder mi? Eder, eder. Bal gibi eder. Aynı cümleler hız kesmeden kaç kere peş peşe sıralanır? Günler, haftalar, aylar, yıllar.... Ehh biz de ihmal etmiyoruz, olur diyoruz. Hadi gidelim bir bakalım ne var ne yok. Sonradan pişman olmaktansa hemen önlem alalım. Olacakla öleceğe çare yok ya neyse. Sabahın sekizinde gidersin sen, hemen yatış yaptırırsın. O da ne? Yatak yok. Bekleyeceksiniz efendim, yatak boşalacak, sizi öyle alacağız. Altı üstü 7-8 saat kalacağız. bekle allah bekle, bekle allah bekle. Nerede bekleyeceğiz? Doğru kantine. Çay içiyorum, açma yiyorum. Annem yiyemiyor. Biraz da ayıp ama. Yapacak bir şey yok. Yedim. Annem aç değilim diyor ama aç belli. Neyse patlamak çatlamak üzereyim. Gidiyorum yine sormaya. Sorduk, yok efendim yatak. Birisi taburcu olacak, alacağız sizi. Haydi yine beklemek. Saat onbir buçuk. Bacaklarımız şişti, üşüdük, belimiz ağrıdı. En iyisi gidip sekreterliğe sormak .Daha öncesinde var bir tanışmışlığımız. Sağolsun çok yardımcı oldu. Şimdi sizin nezninizde teşekkürler ederim, şükranlarımı sunarım. Sayın gökhan bey. Aramadık yer bırakmadı, servis, vezne, poliklinik... Gideyim dedim, pazartesi geleyim. Yok, ille de bugün olsun, gelmişken olsun falan fişman. Güya ilk hasta olarak sekizde alınacaktık içeri. Nerede. Gökten kemik yağsa bizimkine taş yağar. Bekliyoruz, başka çare yok. Tut kantinin yolunu. Kantinde okunmadık gazete, içilmedik çay kalmadı ya. Oturacak başka yer olsa gideceğim. Yok maalesef. Annem aç, öğlen saati herkes yemek yiyor. Annem aç değilim derken açım demek istiyor. Az kaldı, bak gökhan alırlar birazdan dedi. Ben inanmıyorum ki annem inansın. Tam 45 dk geçti. Telefonum zır zır. Vay be! Yatak hazır! Wowww. Koş anne koş. Kapmasın başkası. Tam beş saattir bekliyoruz. Bir koşu da aldım soluğu beşinci katta. Hemencik annemi oturttum yatağın üstüne. Aman kalkma, başkası kapar.

Geldiler, anamnez aldılar. Cevapları tabi ki ben verdim. Bu kez beklemedik. Hayret! Ne oluyor, sonunda özel hastanede olduğumuz hatırlatıldı bize. Bu arada arkadaşım geldi,, stresimi paylaştı. Haydi gidiyoruz dediler, hazırlandık. Bindik asansöre doğru anjiyo odasına. Allahım yine gökhan. Günün adamı, gökten inen kanatsız huri. (Bunu duysa güler ve de gamzeleri çıkar). Bir bekleyiş ki sormayın, tedirgin, huzursuz, endişeli, stresli, panik durumları. Bu işlem kısa sürerdi ama bugün herşey de bir terslik var. Bir şey olmasın içeride. Hey allahım ya. Personelin biri önümden koşarak geçti. Benin gözlerimde dehşet, kulaklarım havada bir durum. Bir yatak aldı aceleyle odaya girdi. Eyvah içeride bir durum var. Söylemiyorlar da. Benim nabız 120 birazdan beni alacaklar anjiyoya. Gökhan, o ulu insan göründü. Ne oldu dedim önüne atılarak. Bitti, herşey çok iyi. Hadi arkada kapıdan sizi içeriye alayım dedi. Hemen gittik, annem orada. Gökhan başında, konuşuyorlar iki eski dost gibi. Belli ki annem içeride bayağı ahbap olmuş onlarla. Annem iyi gayet iyi. Gökhan, teyzecim turp gibisin, hiç bir şeyin diyor. Seni yoksa bu çocukların mı hasta ediyor diyor gülümseyerek. Konuşuyoruz, muhabbet ediyoruz. Acelemiz yok. İşimiz bitiyor, teşekkürlerimizi tekrar tekrar sunup ayrılıyoruz oradan. Çıkıyoruz beşinci kata, yatağımıza. Çok değerli yatağımıza. Çok şükür yerinde, kimse de oturmamış üstüne. Artık bu hastaneden her şeyi beklerim yani. Yukarı çıkıp o yatağı bulamamak gibi durum olabilirdi yani. Neyse... Her şey ço0k iyi. Sonuç iyi. EEE anne bir daha kalbimle ilgili bir sorunum var diyecek misin? çarpıntım var, kalp krizi geçiriyorum diyecek misin? Bak bir şeyin yokmuş. Buraya dikkat. Cevaba bakın. "Olsun, ben yalan mı söylüyorum. Var işte çarpıntım var. Demek başka doktora gitmek gerek" diyor. Vay anasını, vay anasını! Ben ne diyim şimdi! Git lokman hekime git. Anne orada bir psikiyatriste uğramayı unutma e mi? Niye ben deli miyim diye bir cevap. Değilsin, değilsin, değilsin.... Ben deliyim, ben deliyim ... ben deliyim...:))) Annemin kalbi temiz, yine mutluyuz, umutluyuz, gerisi hikaye:)))

2009-01-21T12:11:00.000-08:00

"matruşka ile çarın hikayesi"

Şu bitirme tezim var ya, hani herkesi bıktıran, en başta beni çıldırtan... O bir Matruşka hikayesidir. Ama tersten açılan bir matruşkanın hikayesi. Bu nasıl oluyor efendim. Durun da anlatayım. Bana ilk verildiğinde matruşkanın içindeki küçük kız gibiydi. Araştırdım, okudum, yazdım. Büyüttüm onu. Beden giydirdim üstüne. O bir ikinci matruşka oldu. Araştırmalarım bitince oturdum, benim hissedişimdem yeni bir şey yarattım. Bir oyun yazdım. Üçüncü matruşkaya da bir ruh üflemiş oldum böylece. Tabi her geçen gün bedenini de büyeterek. Ohh, çok güzel oldu. Ortaya çıktı, hatları belli oldu. Gülümsüyor bana ufak ufak. Mutlu olmalı... Dördüncü matruşka surat mı asıyor ne! Halbuki bunları hep aynı bilirdik. Ona da hak vermek lazım. Görücüye çıktı. Ama bir türlü cevap alamadı. Beğendiler mi beğenmediler mi? Yazık ona. Endişeli bir bekleyiş. Vakit yok çünkü, hayat akıyor. Yakalanması lazım, hatta koşup onu aşmak lazım. Endişe yerini gerginliğe bıraktı. Çünkü bu haksızlıktı. Zaman daralıyordu ve hala arayan soran yoktu. Duramadım yerimde, içimdeki kemirgen yedi bitirdi beni. Atağa geçtik. Tühh bee! Geçmez olaydık. Meğerse işi vaktinde yapmamak lazımmış, olabildiğince sermek, yaymak, oturmak hatta el ense yatmak lazımmış. Boşuna telaş yapmışım. Boşuna yapmışım dördüncü matruşkayı. Yormuşum kendimi. Daha çokkkk vaktim varmış. Mış mış da mış mış...

Elimiz mahkum, oturduk beşinciyi yapmaya. Hem dördüncü biraz gevezeymiş, sustaracakmışım onu. Ee, peki onu da yapalım. Artık uzaklaşıyorum ondan. Araya mesafe koyduk. Çocuğumu değiştirmek istemiyorum ki. O böyle güzel. Neyse. İçimden de pek gelmiyor ya. Orasını burasını tırtıklıyorum, oyuyorum, virgül koyuyorum, nokta koyuyorum. Bitti dedik bu beşinci. Herhalde istedikleri gibi olmuştur. Suskun bir kız, tırsak, korkak ne dersen de işte. Benden uzak. Gösterdik, hem de zamanında. Yine tık yok. Yahu ne oluyor anlamıyorum. Sorun ben de galiba. Niye vaktinde yapıyorsun ki. Bu dakiklik neden? Yaptın da ne geçti eline. Okuyan bile yok. Şaşırmıyorum da, kendime şaşıyorum. Nedir bu acele? Anladım, kesin sorun ben de. Ben herşeyi ters anlıyorum (Zaten herkes öyle diyor ya neyse). Bekleyeyim diyorum. Beklemeye çalışıyorum. Deniyorum bildiğim beklemeleri. Olmuyor işte huy! Yine dürtüklüyorum. Hu hu! Ben geldim. Bir şey söyleyin, yol gösterin. Duruyorlar önce, sonra duramıyorlar. Üzülüyorlar çırpınışlarıma herhalde. Yoksa önemsediklerinden değil haa! Belki de görmek istemiyorlar artık. Bekle döneceğim sana diyor. Bu Rus Çarı olmalı. Benim beşinci matruşkam öldü öldü dirildi. Yazık bee! Topluyorum malzemeyi, beklemeye alıyorum.

Yeniden oynuyorum virgülü, noktası, ünlemi, noktalı virgülüyle tabi bir de soru işaretiyle. Tamam diyorum. Evet, bu altıncı matruşka. Bunun artık ellenecek, yapılacak yeri kalmadı. Bir hamle daha olsa toptan yıkılır. Son hali budur. Görücüye çıkıyor ama başına gelmeyen kalmıyor. Ooo, yok efendim gözünün üstünde kaşı var, yok arkasında çıban var, yok tüyü var, yok sakalı var. Yani anlayacağınız var oğlu var. Herşeye tamam da bunlar bugün mü oldu? İlk matruşkada da vardı. Neredeydiniz bugüne kadar. Tabii ben erken getirdim, siz okuma zahmetine katlanmadınız. Ne önemi var, burada usta var zaten. Ismarla yapsın. O kadar kolay oluyor. Modelini baştan verseydin de sonra doğmuş bebeği yeniden doğurtmaya çalışmasaydık. Zavallı matruşkam benim. Bahtsızım, kadersizim. Olsun üzülme sen benim için ilk günkü matruşkasın. Gerisi suretlerin. Bak işte hayat böyle, her gün önüne engel çıkarır. Hesap da soramazsın. Sen her gün daha güçlü olmalısın. Mücadele denen bir şey bu. Öğreneceksin. Biraz acıyacak ama olsun acımadan da bir şey olmaz. Seni her gün oydum. Bak işte artık sen de önemsemiyorsun. Acımıyor di mi? Üfle geçsin. Şimdi gelelim son matruşkaya. Yapmalıyız, bunu da kendimiz için yapmalıyız. Üstüne kapak olacak çünkü. Vitrine böyle koyacaklar seni. İlk görünen sen olacaksın. Alttakilerin de hakkı var sen de. Onları da temsil ediyorsun unutma. Dik dur, sakın eğilme. Biraz kibirlisin ama olsun. Sana yakışıyor. Sen herşeyi hak ettin çünkü. Artık onlar eğilsin. Topu onlara attık. İster taca atarlar, ister gol atarlar. Biz yapacağımızı yaptık. Aldık alacağımızı. Aldığımızda bir şey olsa bari. Değmezdi yani. Gerek de yoktu zaten. Ama içimdeki kurt denen o kemirgen beni rahat bırakmıyor ki. Altı üstü bir imza. Onu da aldık işte. Bakalım ne hayrını göreceğiz. Öyle köşede durup mu kurtlanacak ,yoksa içime girip beni mi kurtlandıracak. Neyse. Hadi bakalım şimdi düş önüme. Önce bol köpüklü bir mocha, sonra doğru okul. Okul yolu düz gider, aman bir edalı matruşka gider:)) Bak ne güzel, tadını çıkar. Seni gidi seni. Kız arada bir gülümse, yeter bu kadar kibir. Yabancı yok, biz bizeyiz. Bari bana yapma. Şimdi anladım sen üzülüyorsun ayrıldığımıza. Bunu da nereden çıkardın? Sen hep yanımdasın. Billgisayarımdasın salak.

İşte bir tezin teslimi...

2009-01-20T12:29:00.000-08:00

"benim bildiğim, senin bilmediğin bir şey öğretmek istiyorum sana?". Ne kadar iddialı bir cümle! Evet, evet. Bugün bu cümleyi ben kurdum. Öğretirken, karşı tarafın yalpalamasını, düşüp düşüp kalkmasını, unutmasını, aynı anda iki şeyi ya da üç şeyi birarada yapamamasını, mahçup olmasını, birazcık kızarmasını, utanmasını görmek istiyorum:))) Görmek istiyorummmm! Nasılmış, öyle içinden üç saymak, sonra nefes almak, bu arada kulaç atmak hem de ayak çırparak. Yürü yavrum kim tutar seni! Çok kolay di mi? Dışarıdan kolay gözüküyor, gel de sen yap:)) Yine bir yüzme akşamından kareler. En azında eğleniyorum, eğlendiriyorum. Bu da bir şey. Yüzemesem de:)) Bakalım sen ne yapacaksın? Otur düşün şimdi, yapamazsam ne düşünecekler diye. Seni beceriksiz:)) Merak etme, sen de eğlendireceksin. Çok güleceğim sana hem de çok... Üçe değil tam onikiye kadar saydıracağım seni. Aynı anda hem ayak, hem bacak, hem kol, hem omuz, hem tüm beden oynayacak. Bi de arada bir nefes almayı unutma e mi?Hop birrr, ikiiii.... Bu böyle gider:))

2009-01-19T08:21:00.000-08:00

Bugün biraz da oynamak istedim...hoşuma gitti, ama başkalarının da hoşuna gitti. Nasıl başladım, anlatayım:)) Önce ortaya bir şey attım. Başkaları duyunca kulaktan kulağa gidecek, ilgilenen ilgilenmeyen herkesin ilgisini çekecek türden bir lakırdı. Amma keyifliydi. Söylerken eğlendim bir taraftan. Herkes kulak kesildi. Ne? Ne? Ne diyorsun sen? Ne zaman? vs. bunun gibi bir sürü soru..Çok güzel yahu, çok eğlenceli..Buna resmen maytap geçmek derler herhalde:))) Sürdürdüm bu oyunu, vazgeçmedim. Çünkü bu durum dalga dalga yayılacak, çığ gibi büyüyecek. Bir telefon silsilesi yaşayacağım, yazıp yazıp anlatacağım. İnanmak isteyecekler, aslında belki de gerçek olmadığını anlayacaklar. Olsun yine de hoşlarına gidecek. Yalan bile olsa ihtiyaçları var çünkü. Bazıları hafif bir korku hissedecek. İçleri ürperecek. Düşünecekler, dönüp kendilerine bakacaklar. Eğlenceya bak sen! İçlerine düşürdüğüm kurda bak sen! Kurt bütün damarlarını dolaşacak, hücrelerine kadar inecek, bir ara bedenleri tekleyecek. Ve silkinip kendilerine gelmeye çalışacaklar. Umarım gelemezler, hep bir kıpırtı, hep bir tedirginlik böyle de yaşanmaz ki:) Yaşamasınlar, bitsin bu çile, haydi gidelim eve...

merhaba

2009-01-18T08:02:00.000-08:00

Merhaba, bu benim ilk yazım...:) Şu an arkadaşımdayım, bu da onun kedisi Sezar. Bana uğur getirir umarım...:)

Görüşmek üzere.